Chapter 1.2

'"Bakit naman ganun, Fernando. Ano bang nangyari noong wala ako dito sa bahay!?""

Umupo sa tabi ko si Fernando atsaka dahan-dahang hinimas ang likod ko na parang pinapakalma ang aking nararamdamang tensyon.

""So totoo lang ayokong sabihin sa 'yo.""

""Nakiki usap ako, Fernando. Bakit sila nag aaway, anong pinag mulan?!""

""Nahuli ng daddy mo ang mommy mo na may kapatong na iba.""

""H-huh?!""

""Pasensya na pero yan ang totoo, kanina pa umiiyak ang daddy mo pag ka uwi palang.""

""Tapos ngayon... n-nag dududa si daddy kung totoong anak niya a-ako?""

Iniwas ni Fernando ang tingin ko sa kanya parang pati siya ay nababanaag kung anong isasagot ko. Para akong nawalan ng lakas sa mga pangyayari. Noong una ang ninanais ko lang ay makaramdaman ng pag mamahal mula sa kanila bakit ngayon ay parang nagunaw ang pinapangarap ko.

Tunay talagang walang kasiyahan sa mundo.

Lahat ay nag babago, kahit pamilya ay itatakwil ka.

Hindi ko kailangan ng pera.

Yakap at paranas ng pagmamahal ng magulang ang minimithi ko, bakit hindi niyo magawang ibigay saakin ang kakarampot na atensyon?! Kahit anong oras ay aabandonahin na naman nila ako, kung ganoon... uunahan ko na kayo.

""Fernando...""

""Yes, Kasuri?""

""Pwede mo ba akong iwan sandali?""

""Pero sabi ng daddy mo samahan daw ki-

"'Paki-usap?""

""Naiintindihan ko, pero kung may kailangan kayo hu 'wag sana kayong mag dalawang isip tawagin ang pangalan ko.""

""Maraming salamat.""

Sinarado niya ang pinto, narinig ko ang mga yabag nito papalayo at ng wala na akong narinig ay muli kong pinunasan ang aking mata. Mabilis na nag hilamos atsaka kinuha ang aking bag. Binuksan ko ang zipper nito at tinaktak palabas ang mga notebook sa loob.

Binuksan ko ang aking closet atsaka inilagay ang damit na kinaya. Kahit papaano'y may pera ako sapat para sa isang buwan. Babalik din agad ako. Ang nais kong mangyari ay matakot sila saking pag kawala at mag kaisa silang hanapin ako.

Dalawang mukha ang bumabakas sa plano ko, masama at magandang intensyon. Hindi naman masamang mag hangad  ng buong pamilya, hindi ba?

Sinukbit ko ang aking bag atsaka dahan-dahang bumaba mula sa bintana. Mula pa pag kabata ko ay tinatawag na ako ni Fernando na unggoy sa tuwing ginagawa kong bumaba dito sa bintana gamit ang skill ko sa pag akyat baba.

""Art-arf!""

""Shhhhh""

Nag tagumapay akong makalabas sa gate, kaunti lang ang bahay sa subdivision namin dahil mga milyonaryo at bilyronaryo lang ang nakaka afford maka tungtong dito.

""Napaka ganda ng buwan.""

Hindi ito ang oras upang mag masid! Nandito ako upang tumakas at mag hanap ng pansamantalang matitirhan habang may kaguluhan pang nangyayari sa bahay. 

Mahal ko ang aking pamilya.

Umaasa akong mag balik ang kanilang pag mamahalan sa kalagitnaan ng pag hahanap kung nasaan ako.

Dumiretsyo na ako sa daang papalabas ng gate, walang guard na nag babantay kung kayat walang problemang naka labas ako.

Nag abang ako ng taxi sa gilid ng malaking puno habang isang pundidong ilaw ang tumitirik sa lugar.

""San po kayo, miss?""

""Sa katunayan manong hindi ko kabisado ang lugar sa labas ng subdivision namin. May alam po ba kayong pinaka malapit na apartment?""

Ngumiti si manong.

"""Ah opo, may alam akong lugar!""

""Talaga po?""

""Oo, sumakay ka na. Mag tiwala ka lang kay manong.""

'"Maraming salamat po, malaking tulong po kayo sakin""

Nag simula ng mag maneho si manong. Nalulungkot ako para kay manong, halatang pagod na pagod na siya at mukhang papauwi na ay nagawa niya pa akong ihatid.

""Mam, ano pong pangalan niyo?""

""Kasuri po.""

""Napaka ganda mam ng name niyo!""

"A-ah, salamat po."

Biglang tumahimik, malalim na ang gabi at napaka dilim ng aming destinasyon. Napaka masukal, hindi ko alam na may ganitong lugar sa labas ng city.

""Matagal pa po ba tayo, manong?""

""Kaunting tiis lang, mam. Malapit na tayo pero hu 'wag po kayong matakot dahil medyo maramimg lalake doon.""

""Naiintindihan ko po, manong.""

Napawi ang kaba ko ng makakita na ako ng matataas na mga gusali.

""Nag short cut po tayo, mam.""

""Ah ganun po ba, ang galing niyo naman manong. Kabisado niyo lahat ng daaanan dito.""

""Dalawang taon na akong taxi driver kaya madali na saking kabisaduhin ang mga shortcuts.""

Ilang mga sandali pa ay naka baba na rin kami. Napatingin ako sa labas mula sa bintana ng kotse. Pinag buksan ako ng pintuan ni Manong atsaka ko siya tinanong.

""Asan po yung apartment, manong?''"

""Doon sa dulo, didiretso ka do'n.""

Tinuro ni manong ang isang eskenita sa gilid ng bakanteng lote . Meron din ditong abandonadong building bago maka tagpo sa lote. Maraming poste ng ilaw ang naka bukas ngunit pansin ko na parang walang sasakyan ang dumaraan sa lugar na ito. Kahit na mga sibilyan ay wala ding dumadaan, nakaka pag taka kung iisipin.

""Mag kano po, manong?""

Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa.

""Hu 'wag ka ng mag alala pa i'ha sa bayad. Hindi na kailangan, pumunta ka na sa apartment doon, halatang pagod ka na kasi.""

Napaka bait talaga ni manong, hindi niya pa pinabayaran ang sakay ko. Malaking kawalan yun bilang isang driver ng pampublikong sasakyan.

""Sigurado kaba, manong?""

""Oo, i 'ha. Ang swerte ko nakita kita.""

Nag paalam na si Manong ng maka pasok siya sa kotse. Binilinan niya ako na mababait ang mga tao na bubungad sakin pag pasok kayat huwag raw akong matakot.

""Salamat po, manong. Susundin ko po ang sinabi ninyo.""

Kumaripas na siya sa pag alis. Ako naman ay binitbit ko ang suot suot kong bag na nag lalaman ng mga damit at kaunting pera.

Nadaanan ko ang abandonadong building sumunod ay ang bakanteng lote hanggat napadpad na ako sa eskinita.

Ngunit hindi ko inasahan ang bubungad sakin, kabaliktaran ito ng binanggit ni Manong. 

""Miss, ang cute mo naman.""

""Miss, anong pangalan mo.""

""Paki usap, huwag mo kong hawakan!""

Hinawi ko ang kamay ng isang magaspang na lalake sa aking balikat.

""Argh, ang bango mo...""

""Ah!!""

Nagulat ako ng isa pang lalake ang sumulpot sa kung saan at inamoy ang leeg ko. Inamoy niya rin ang aking balikat na para akong isang pabango.

Napa hakbang ako pa-paatras. Kinakabahan ako!

""Paki usap, huwag kayong lumapit sa 'kin. Gusto ko lang rumenta ng apartment dito.""

Tumawa sila.

"H-huh? Nahihibang ka naba? Walang apartment dito."

"..."

Hindi ako maka pag salita.

""Napaka bait talaga ni manong, binigyan tayo ng masarap na putahe!""

Nag bulong bulungan ang mga lalake. Umatras pa ako ng umatras habang nag babaka sakaling makaka takas.

'"Hindi totoong, mabait si manong?""

""Sino bang nag sabi na mabait siya? Binabayaran lang namin siya para dalan kami ng masasarap na babae."" Ang dami ng lalakeng naka harap saakin.

Kung susumahin ko'y mga nasa fifty sila.

Unti-unti silang lumalapit sakin na parang langgam.

""Hu 'wag, paki usap""

Mabilis akong tumakbo, tumakbo ng tumakbo. Ngunit maraming kamay ang hinila ako pabalik.

""Hide out namin 'to, gagawin ka naming dessert mamaya.""

""Pare, gusto ko ako maka una!""

""Hinde, wag siya. Ako please!""

"Tang ina, pag bigyan niyo na ako. Ako na paunahin niyo!""

Tumulo ang luha ko.

Umaalingaw-ngaw saaking tenga ang kanilang pag tatalo kung sino ang mauuna. Natatakot ako!

Hindi itong karanasan ang hinahangad kong bumungad saakin.

Hinde! Ayoko!

Paki usap.

Sa matagal nilang pag tatalo ay natapos ang lahat ng iyon hanggang isang tauhan ang napag botohang makaka una sa akin.

""Itali mo nga muna siya don sa loob. Mamaya pa tayo mag fe fiesta."'

""Nakiki usap ako, maawa kayo. Hindi 'to ang gusto kong mangyari. Kung papakawalan ninyo ako, hindi ko sasabihin sa kahit sino man ang ginagawa niyo!""

Lakas loob akong nag salita kahit takot ang bumabalot saakin.

""Alam mo, hindi lang ikaw ang unang babaeng nag sabi niyan samin!""

Muli silang tumawa.

Tumawa ng tumawa.

Iyak ang lumugmok saakin. Para akong nawawala sa sarili, wala akong marinig kundi ang tambol ng puso ko dahil sa kaba.

Kinulong nila ako sa isang kwarto, napaka baho at walang ilaw.

May nakapa akong switch at walang duda ko iyong binuksan.Anong katangahan ba 'to?!

Sa pag bukas ng ilaw mula sa kaninang kadiliman ay isang pag kakamali ang aking nasaksihan.

Halos dumugo ang lalamunan ko sa patuloy ng pag suka nito. Kita ko ang kwarto...itong kwarto. Hindi normal na kalat ang nag papabaho sa lugar na ito o mga patay na daga, hindi ito ang nangangamoy...kundi ang madugong nangyari.

Sa loob ng kwartong ito ay binabalot ang krimen. Napaka kalat ng dugo sa kwarto na parang may pag patay ang naganap.

Nakiki usap ako palabasin niyo na ako.

""Ayokong, mamatay habang ginagamit niyo.""

Related chapters

Latest chapter

DMCA.com Protection Status