ตอนที่เซี่ยงหว่านออกมาจากสถานีตำรวจ ก็เป็นเวลาดึกมากแล้วด้านนอกกำลังมีหิมะตกผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนคอยแอบสังเกตผู้หญิงที่มีรอยเขียวช้ำบนใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงและเดินกะเผลกคนนี้อยู่เป็นระยะแต่เซี่ยงหว่านกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นการซุบซิบนินทาเหล่านั้นเธอเดินลากสังขารที่หนักอึ้ง ก้มหน้าจ้องมองโทรศัพท์มือถือพัง ๆ ที่หน้าจอแตกด้วยสายตาชินชานิ้วมือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสั่นระริกขณะกดหมายเลขสิบเอ็ดตัวและแตะปุ่มโทรออก"ตื้ด...""ตื้ด..."เป็นอย่างที่คิดไว้ ไม่มีใครรับสาย เหมือนกับตอนที่เธอถูกรุมทุบตีแล้วพยายามกดโทรออกด้วยความร้อนรนไม่มีผิดเกล็ดหิมะเกล็ดหนึ่งติดอยู่บนขนตา เธอกะพริบตาหนึ่งครั้ง น้ำแข็งเย็นเฉียบก็ละลายซึมเข้าสู่ดวงตา"หึ" เซี่ยงหว่านยกมุมปากยิ้มเยาะตัวเองสภาพจนตรอกจริง ๆชั่วพริบตาที่มือของเธอหมดแรงกำลังจะตกลงข้างลำตัว...วินาทีสุดท้าย ก็มีคนรับสายแล้ว"มีธุระอะไร"เสียงทุ้มต่ำที่เผยความเย็นชาเล็กน้อยของชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสายมือที่กำโทรศัพท์พลันแข็งทื่อ บนใบหน้าเซี่ยงหว่านฉายแววตะลึง "สี...""ประธานสีครับ คุณเจียงกำลังตามหาคุณอยู่ครับ"เธอยังไม่ทันเอ่ยอ
閱讀更多
