All Chapters of คุณสีคะ คุณถูกภรรยาเขี่ยทิ้งแล้ว!: Chapter 11 - Chapter 20

"ช่วยฉันแก้ปัญหางั้นเหรอ เธอประเมินตัวเองสูงไปแล้ว!"สีเฉิงอวี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าข้อมือเธอลากออกจากร้านขายยา ยัดเข้าไปในรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ริมถนนประตูรถปิดดังปั้งในขณะที่ลู่จิ้นกดล็อกเซ็นทรัลล็อก แผงกั้นภายในรถก็เลื่อนขึ้นพร้อมกันตรงมุมห้องโดยสารที่กว้างขวางและยาวพิเศษ เซี่ยงหว่านที่เตรียมจะผลักประตูออกพลันหยุดมือ เธอไม่ดิ้นรนขัดขืนให้เสียแรงเปล่าอีกต่อไปเสียงไฟแช็กดัง สีเฉิงอวี้คาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วโยนไฟแช็กไว้ข้างที่พักแขน จากนั้นหันไปมองเซี่ยงหว่านที่ผมยุ่งเพราะเพิ่งถูกลมพัด เธอนั่งอยู่ในมุมนั้นอย่างโดดเดี่ยว เหมือนลูกหมาจรจัดที่เขาเก็บได้จากข้างถนนในปีนั้นไม่มีผิดเซี่ยงหว่านเห็นยาคุมฉุกเฉินที่เธอซื้อมาถูกสีเฉิงอวี้โยนทิ้งลงถังขยะในรถ เธอจึงยื่นมือออกไปโดยไม่ลังเลทว่าระหว่างนั้นข้อมือกลับถูกคว้าไว้แน่น!"ของในถังขยะเธอก็ยังจะเอาอีกเหรอ อยากกินขนาดนั้นเลยหรือไง"สีเฉิงอวี้บีบข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาที่มืดมิดกวาดมองใบหน้าเธอ วินาทีต่อมาหลังจากได้ฟังคำพูดของเธอ สีหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งขรึมขึ้น "ไม่ได้อยากกิน ก็แค่ไม่อยากท้องลูกของนาย"ครั้งหนึ่งเธอเคยปรารถนาอยากจะม

ตอนอายุสิบแปด เซี่ยงหว่านเอ่ยปากขอยืมเงินจากสีเฉิงอวี้เพื่อที่จะประมูลซื้อสร้อยข้อมือเส้นนั้นของคุณแม่กลับคืนมาตอนนั้นสีเฉิงอวี้อายุยี่สิบสามปีแล้ว เขาเป็นผู้สืบทอดตระกูลสีตัวจริง ถึงจะยังไม่ได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่ก็ไม่ได้กระทบต่อความมั่งคั่งระดับประเทศของเขาเลยสิ่งที่เซี่ยงหว่านคิดก็คือ ถ้าขอยืมเงินเขา เขาก็น่าจะตอบตกลงแต่เมื่อได้ยินคำขอของเซี่ยงหว่าน เขากลับนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แล้วปฏิเสธโดยไม่เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำไม่ว่าเซี่ยงหว่านจะอ้อนวอนอย่างไรเขาก็ไม่ยอม สุดท้ายเขาก็สั่งให้ลู่จิ้นไล่เธอออกจากห้องทำงานในวินาทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง สีเฉิงอวี้เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง สายตาคู่นั้นราวกับหุบเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง เห็นแล้วชวนให้สะเทือนใจ 'อายุแค่นี้แต่คิดถึงเรื่องสินเดิมของตัวเองซะแล้ว เธออยากจะแต่งงานขนาดนั้นเลยเหรอ'แม้จะผ่านไปหลายปีแล้ว แต่คำพูดของสีเฉิงอวี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูแต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่า สุดท้ายสร้อยข้อมือเส้นนั้นกลับถูกเขาประมูลซื้อไปสีเฉิงอวี้ไม่ให้เธอยืมเงิน เธอยอมรับได้ เพราะเขาไม่มีพันธะหน้าที่ต้องช่วยเธอเขาประมูลซื้อสร้อยข้อมือเส้นนั้นมาด

เซี่ยงหว่านพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกแน่นอยู่ในอกเมื่อช่วงบ่ายตอนที่ตื่นขึ้นมา ชุดนอนที่สวมอยู่และยาที่ทาบนแก้มทำให้เธอเกิดความสับสนไปชั่ววูบ หลงนึกไปว่าสีเฉิงอวี้จะรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาบ้างหรือเปล่าแต่ตอนนี้เธอแน่ใจแล้ว ว่าไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียวสีเฉิงอวี้ไม่มีความสงสารให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียวไม่อย่างนั้นเขาจะพูดจาไร้เยื่อใยขนาดนี้ได้อย่างไรเซี่ยงหว่านรู้สึกสมเพชตัวเองที่เมื่อช่วงบ่ายหลงละเมอไปชั่วขณะ เธอไปละเมอเพ้อฝันถึงความเมตตาจากตัวสีเฉิงอวี้ได้อย่างไรกัน"นายวางใจเถอะ ตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับนาย ฉันก็เจียมตัวมาตลอด แต่สีเฉิงอวี้ ฟังให้ดีนะ ฉันก็แค่รักนาย..."ในขณะที่พูด หยาดน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงจากหางตาของเซี่ยงหว่าน เธอรีบป้ายมันออกอย่างแรง ทำท่าทางเหมือนไม่แยแสอะไร"แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี มีความภูมิใจ ไม่ใช่ว่านายจะมาเหยียบย่ำยังไงก็ได้ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย นายถึงกับต้องมาหยามฉันต่อหน้าแบบบนี้เลยเหรอ ถ้าอยากเห็นฉันแพ้ไม่เป็นท่า อยากเห็นฉันเสียใจร้องไห้ งั้นนายก็ชนะแล้วล่ะ ตอนนี้นายพอใจหรือยัง"อารมณ์ที่อัดอั้นอยู่เต็มอกทำให้เธอเสียงสั่น ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาราวกับถูกกดให

เซี่ยงหว่านนึกถึงหนังสือหย่าฉบับนั้นในลิ้นชักห้องทำงานที่คฤหาสน์โม่หยวน จึงเผลอใจลอยไปชั่วขณะ"ไม่รู้จริง ๆ ว่าสีเฉิงอวี้เป่าคาถาอะไรใส่พี่" สีเซี่ยงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย เซี่ยงหว่านขบเนื้อในริมฝีปากตัวเองบางครั้งเธอก็อยากจะถามตัวเองเหมือนกัน ว่าสีเฉิงอวี้เป่าคาถาอะไรใส่เธอแน่ ๆผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เธอไม่เคยเปลี่ยนใจเลย ต่อให้ชีวิตแต่งงานตลอดสามปีจะผ่านไปราวกับคนแปลกหน้า เธอก็ไม่เคยคิดจะละทิ้งแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอไม่อยากจะดึงดันอีกต่อไปเป็นสีเฉิงอวี้นั่นแหละที่ตัดเส้นตายสุดท้ายของเธอด้วยมือเขาเองเธอนึกถึงที่มาของชื่อตัวเองพ่อกับแม่บอกว่าคำว่า 'หว่าน' ในชื่อเซี่ยงหว่าน มาจากคำว่า 'ลู่เชอก้งหว่าน' หมายถึงสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียว เธอคือผลผลิตของความรักไม่ใช่คำว่า 'หว่าน' ที่หมายถึงการลดตัวลงไปยื้อใครไว้ตอนนี้สีเฉิงอวี้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เจียงอวิ๋นซีก็กลับประเทศมาแล้ว ต่อให้เธอจะขาพิการสองข้าง ตราบใดที่สีเฉิงอวี้ชอบ ก็ไม่มีใครในตระกูลสีขัดขวางเขาได้ การแต่งเจียงอวิ๋นซีเข้าบ้านก็เป็นแค่เรื่องที่ต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็วเธอกำลังเหม่อลอย จึงไม่ได้สังเกตว่าสีเซี่

ครั้งก่อนเธอเห็นแค่หน้าปกของหนังสือหย่าเท่านั้น ตอนนั้นสีเฉิงอวี้กลับมาพอดี เธอเลยยังไม่มีโอกาสได้หยิบขึ้นมาดูตอนนี้ถึงได้พบว่า สีเฉิงอวี้ยังไม่ได้ลงชื่อลงไปแต่มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วแทนที่จะมัวพะวงใจว่าสีเฉิงอวี้จะยื่นหนังสือหย่าให้เมื่อไร สู้เธอเป็นฝ่ายชิงลงชื่อก่อนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองไว้จะดีกว่าเซี่ยงหว่านหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเขียนชื่อของตัวเองลงในช่องลงนามฝ่ายหญิงอย่างเด็ดเดี่ยววันที่ไปจดทะเบียนสมรส เธอเขียนชื่อตัวเองทีละตัวอย่างตั้งใจที่สุด เพราะกลัวว่าถ้าเขียนผิดแล้วสีเฉิงอวี้จะเปลี่ยนใจไม่แต่งงานด้วยตอนนี้เธอไม่กลัวว่าสีเฉิงอวี้จะเปลี่ยนใจไม่หย่า เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่มีวันเกิดขึ้นเธอแค่กลัวว่าตัวเองจะไม่เด็ดขาดดังนั้นเธอจึงเซ็นอย่างรวดเร็ว ไม่ให้โอกาสตัวเองได้เปลี่ยนใจหลังจากเซ็นชื่อเสร็จ เซี่ยงหว่านไม่ได้เปิดอ่านเนื้อหาด้านใน เธอวางหนังสือหย่าคืนไว้ในลิ้นชักแล้วเดินออกจากห้องทำงานทันที"คุณนายคะ จะไปไหนคะ" แม่บ้านเห็นเธอถือกระเป๋าเดินทางลงมาก็ตกใจ เซี่ยงหว่านไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เธอวางกระเป๋าไว้ข้างตัวแล้วเดินเข้าไปหา ก่อนจะหยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากก