All Chapters of คุณสีคะ คุณถูกภรรยาเขี่ยทิ้งแล้ว!: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาสามปีสามารถเปลี่ยนแปลงได้หลายเรื่องเลยกว่าเธอจะกลับมา ทั้งคนทั้งเหตุการณ์คงเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิมแล้วไม่แน่ว่าสีเฉิงอวี้กับเจียงอวิ๋นซี...เซี่ยงหว่านยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว เธอเลอะเลือนอีกแล้ว ไม่ควรไปคิดถึงเขาเลยทันใดนั้น ศีรษะหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ "ทำอะไรน่ะ เธอคงไม่ได้คิดจะไปหรอกนะ"พอถูกขัดจังหวะแบบนี้ เซี่ยงหว่านก็ไม่มีเวลามาทุกข์ใจแล้ว เธอผลักศีรษะของซูอู่ออกไป "ยัยตัวแสบ เธอเดาถูกแล้วล่ะ""ผลักทำไมเนี่ย อุตส่าห์ตื่นมาไดร์ผมแต่เช้า เธอทำผมฉันยุ่งหมดแล้ว!" ซูอู่บ่นพลางจัดทรงผม และจ้องมองเซี่ยงหว่านด้วยความสงสัย "สมองเพี้ยนไปแล้วเหรอ"เซี่ยงหว่านยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เธอคลิกเปิดลิงก์รับสมัครทว่าเมาส์กลับถูกใครบางคนกดทับไว้เซี่ยงหว่านเลิกคิ้วมองซูอู่แวบหนึ่งคิ้วสวยของซูอู่ขมวดมุ่น แสดงสีหน้าจริงจังที่หาได้ยาก "เธอดูเงื่อนไขการสมัครให้ดี ไปแล้วต้องอยู่ถึงสามปีเลยนะ""ฉันอ่านทุกตัวอักษรยันเครื่องหมายวรรคตอนเลยล่ะ"ดูท่าทางแล้วคงตัดสินใจแน่วแน่จริง ๆซูอู่ปล่อยเมาส์ กอดอกพลางปรายตามองเซี่ยงหว่าน "คนอื่นเขาไปเพื่อชุบตัว แต่เธอคือนักข่าวมือทองของ

เหมือนซ่อนเข็มไว้ในสำลีคำพูดนี้ฟังแล้วทิ่มแทงใจจริง ๆ"ต้องให้ฉันพูดให้ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาขนาดนี้ เซี่ยงหว่านก็ไม่เกรงใจแล้ว "ก็แค่ไม่อยากได้ของที่เธอเคยใส่แล้วเฉย ๆ"ความหมายแฝงของคำพูดนี้ก็คือ เธอรังเกียจว่ามันสกปรกเจียงอวิ๋นซีโตกับเซี่ยงหว่านโตมาด้วยกัน พวกเธอรู้จักกันตั้งแต่ประถม แม้เซี่ยงหว่านจะอายุน้อยกว่าสองปี แต่เพราะเซี่ยงหว่านฉลาดจนสอบข้ามชั้นตอนประถมถึงสองครั้ง ต่อมาพวกเธอจึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันได้ถ้าจะบอกว่าใครในโลกนี้ที่รู้จักเซี่ยงหว่านดีที่สุด เจียงอวิ๋นซีต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่นอนความหมายแฝงในคำพูดนั้น เจียงอวิ๋นซีเองก็เข้าใจดีทว่าเธอยังคงเอ่ยอย่างใจเย็น "หว่านหว่าน ฉันตั้งใจจะยกให้เธอจริง ๆ นะ"ไม่เคยเห็นใครกระเหี้ยนกระหือรือจะแจกของขนาดนี้มาก่อนเลยถ้าไม่ใช่ว่าสมองมีปัญหา ก็คงตั้งใจจะทำให้อึดอัดนั่นแหละแววตาของเซี่ยงหว่านฉายแววรำคาญวูบหนึ่ง เธอจิ๊ปาก "ในเมื่อเธอไม่อยากได้ขนาดนี้ ฉันก็มีคำแนะนำให้เหมือนกัน ไม่อยากได้ก็ทิ้งไปสิ ฉันว่าพี่เฉิงของเธอคงไม่ถือสาหรอก"ใครจะคิดล่ะ บนใบหน้าของเจียงอวิ๋นซีไม่มีแววโกรธเคืองเลยสักนิด เธอกล

ฟางฉี่หลินเป็นผู้ทรงอิทธิพลของวงการข่าวในประเทศ ทุกฝ่ายต่างต้องเกรงใจและไว้หน้าเขาไม่ต้องพูดถึงทางฝั่งสำนักข่าวที่มีหัวหน้าหลายคนเป็นลูกศิษย์ของเขา แค่เขาเอ่ยปากคำเดียว ก็สามารถแก้ปัญหาของเซี่ยงหว่านได้แล้วเธอมองผมสองข้างขมับที่เริ่มหงอกขาวของชายวัยกลางคน ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "อาจารย์คะ หนูรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริง ๆ ค่ะ"ลูกศิษย์ของฟางฉี่หลินต่างเรียกเขาว่าศาสตราจารย์ฟาง แต่ในตอนนั้นมีเพียงเซี่ยงหว่านคนเดียวที่เรียกเขาว่าอาจารย์แม้แต่พวกรุ่นพี่ของเซี่ยงหว่าน ต่างก็พูดกันว่าคนที่ศาสตราจารย์ฟางเอ็นดูที่สุดก็คือเซี่ยงหว่านเมื่อได้ยินคำว่าอาจารย์ที่ไม่ได้ยินมานานอีกครั้ง ฟางฉี่หลินก็เผยสีหน้าหวั่นไหวแวบหนึ่งเขาขยับแว่นตรงสันจมูกพลางถอนหายใจ "ถ้าไปต่างประเทศทีก็ต้องไปถึงสามปี แยกกับสีเฉิงอวี้สามปี เธอตัดใจลงเหรอ หรือว่าเป็นเพราะซีซีกลับจากต่างประเทศ เลยกระทบต่อความรักของเธอกับสีเฉิงอวี้"ความรักงั้นเหรอ?เซี่ยงหว่านได้ยินคำสองคำนี้แล้วได้แต่รู้สึกตลกร้าย เธอกับสีเฉิงอวี้จะไปมีความรักอะไรกันได้ แม้แต่ความผูกพันแบบพี่น้องในตอนแรกก็ไม่เหลือแล้วเธอยิ้มอย่างขมขื่น "อาจารย์คะ ว

เจียงอวิ๋นซีนั่งอยู่บนรถเข็น รวบกระชับผ้าพันคอที่ลำคอ "พรุ่งนี้เช้าตุ๋นซุปหน่อยนะ ฉันจะเอาไปส่งให้คุณน้า""ได้ค่ะ คุณหนูเจียง" แม่บ้านเข็นรถเข็นเตรียมเข้าบ้าน"เจียงอวิ๋นซี!"ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังฝ่าอากาศเข้ามาจากด้านหลังพวกเขา เป็นเสียงที่โกรธเกรี้ยวและร้อนรน เห็นได้ชัดว่าชายที่ขับรถเป็นบอดี้การ์ด เขาหันกลับไปทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า ไปขวางอยู่ด้านหลังรถเข็นของเจียงอวิ๋นซีด้วยท่าทีระแวดระวังทำให้เจียงอวิ๋นซีมองเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเจนใในทันทีที่หันกลับมาทว่าเสียงนี้..."หลีกไป เธอเป็นเพื่อนฉันเอง" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยบอดี้การ์ดถอยออกไป เจียงอวิ๋นซีจึงเห็นเซี่ยงหว่านที่ยืนอยู่ท่ามกลางลมแรงด้วยดวงตาที่แดงก่ำในทันทีเธอหรี่ตาลงเล็กน้อยครั้งหนึ่งเจียงอวิ๋นซีก็เคยสงสารเซี่ยงหว่านเช่นกัน ทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอร้องไห้ หรือเห็นเธอต้องเสียใจ ใครกล้ามาหาเรื่องเธอ เจียงอวิ๋นซีไม่มีวันปล่อยไว้แน่แต่ใครใช้ให้เซี่ยงหว่านมาชอบสีเฉิงอวี้เหมือนกันล่ะทุกคนที่ชอบสีเฉิงอวี้ เธอเกลียดทั้งนั้นโดยเฉพาะเซี่ยงหว่าน"หว่านหว่าน เธอมาได้ยังไงเหรอ" เจียงอวิ๋นซีไม่มีท่าทีประหลาดใจเลยแม้

เซี่ยงหว่านให้คนไปสืบมาแล้ว บ้านหลังนั้นสีเฉิงอวี้ซื้อไว้ก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเธอดังนั้นบ้านหลังนี้จึงไม่ถือเป็นสินสมรส ในตอนหย่าเธอจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะขอส่วนแบ่งเพราะฉะนั้น เธอจำเป็นต้องถือข้อเสนอการหย่าเพื่อไปแลกเปลี่ยนกับสีเฉิงอวี้เซี่ยงหว่านออกมาจากคฤหาสน์โม่หยวนแล้วขึ้นไปนั่งในรถไม่รู้ว่าสีเฉิงอวี้ไปดูงานที่ไหน และไม่รู้ว่าที่นั่นกับในประเทศเวลาต่างกันเท่าไรแต่เธอไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว การที่เจียงอวิ๋นซีอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นเพิ่มอีกวัน มันคือการทรมานเธอให้ตายผ่อนส่งชัด ๆเธอต่อสายโทรศัพท์หาสีเฉิงอวี้โดยตรงแต่โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งตัดไปเองโดยอัตโนมัติก็ยังไม่มีคนรับสายเธอโทรหาลู่จิ้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับสายเช่นเดียวกันลมหนาวพัดหวีดหวิวอยู่นอกรภ เซี่ยงหว่านนั่งอยู่ในห้องโดยสารที่มืดสลัวพลางขบเคี้ยวเขี้ยวฟันยิ้มเย็นทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเซี่ยงหว่านนึกว่าสีเฉิงอวี้โทรกลับมา แต่ชื่อที่แสดงบนหน้าจอเป็นเพียงชุดหมายเลขของคนแปลกหน้าเธอลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะสไลด์หน้าจอแล้วยกโทรศัพท์แนบหูปลายสายมีเสียงหัวเราะเยาะเย็นเยียบดังขึ้นก่อน