All Chapters of แต่งแทนสลับรัก ให้เขาคู่กับน้องสาว: Chapter 11 - Chapter 20

ความรู้สึกนี้ คล้ายกับการดูตัวหรือรักออนไลน์อย่างบอกไม่ถูก ฟู่เหยียนรู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างหาได้ยาก "คุณปู่เซิ่งคะ... ในมือถือหนูไม่ค่อยมีรูปเลยค่ะ รอหนูจัดการเรื่องทางนี้เสร็จพวกเราก็จะได้เจอกันแล้ว ให้คุณน้ารออีกหน่อยได้ไหมคะ"น้ำเสียงที่ต่อรองอย่างว่านอนสอนง่าย ทำให้คุณปู่เซิ่งฟังแล้วยิ้มกว้างด้วยความเบิกบานใจ"ยัยหนูฟู่ถ่ายยังไงก็สวยอยู่แล้วล่ะ หนูวางใจเถอะ เธอก็แค่ดูไปอย่างนั้นแหละ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"เมื่อไม่มีทางเลือก ฟู่เหยียนจึงจำใจเลือกรูปส่งไปให้หนึ่งรูปเดิมทีเธอคิดว่าเป็นเซิ่งซีโจวที่อยากดูแต่พอคิดดูอีกที ผู้ชายคนนั้นตาบอดไปแล้ว จะเอาอะไรมาดูล่ะ?คาดว่าคนเป็นแม่คงอยากจะช่วยสแกนให้ลูกชายมากกว่าวางโทรศัพท์ลง ฟู่เหยียนนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินไปทางห้องน้ำพลางถอดเสื้อผ้าบนตัวออกบนผิวขาวเนียนมีรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นจ้ำๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลงานของกู้จืออวี้ทั้งสิ้นเธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำผู้หญิงในกระจกมีรูปร่างโค้งเว้าได้สัดส่วน โครงหน้าเรียวสวยได้รูป เครื่องหน้าคมคายชัดเจน หากวิจารณ์อย่างเป็นกลาง รูปลักษณ์นี้ในสายตาของคนนับไม่ถ้วนล้วนถือว่าสวยสะก

บางทีอาจจะเป็นเพราะอยากจะให้สอดคล้องกับคำพูดของพวกหล่อน ไม่ไกลออกไปฟู่อันหนิงก็เดินเข้ามาโดยมีคนห้อมล้อมราวกับดวงดาวล้อมเดือน ด้านหลังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถือของขวัญเดินตามมา พร้อมกับบรรดาคุณหนูคุณชายที่กำลังประจบสอพลอ"คุณหนูรอง ฉันอิจฉาเธอจังเลย... ที่มีแฟนสายเปย์แบบคุณชายกู้""คราวก่อนฉันก็ได้ยินมาว่า พอคุณชายกู้รู้ว่าคุณหนูรองชอบกระเป๋าใบไหน ก็สั่งให้คนไปดึงของมาให้ทันที จ่ายไปทีเดียวตั้งหลายสิบล้านบาทเลยนะ! เขารักเธอมากจริงๆ!""นั่นสิๆ รีบเล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ ว่าเธอกับคุณชายกู้ไปรู้จักกันได้ยังไง คนนึงอยู่เป่ยเฉิง อีกคนอยู่ไห่เฉิง รักทางไกลเหรอเนี่ย?"พวงแก้มของฟู่อันหนิงซับสีชมพูระเรื่อ ความขัดเขินปรากฏชัดอยู่บนใบหน้า"พวกเธออย่าพูดมั่วสิ ฉันกับคุณชายกู้ไม่ได้คบกันสักหน่อย""จะเป็นไปได้ยังไง ไม่ต้องเขินหรอกน่าอันหนิง" เห็นได้ชัดว่าทุกคนไม่เชื่อฟู่อันหนิงจับแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง เอ่ยเสียงอ่อนหวาน "ฉันจะโกหกพวกเธอไปทำไม ฉันกับคุณชายกู้ยังไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้ากันเลยด้วยซ้ำ"พอพูดแบบนี้ สีหน้าอยากรู้อยากเห็นของทุกคนก็ยิ่งหนักกว่าเดิม"ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเขาแอ

แต่เส้นประสาทและหัวใจที่สั่นเทา กลับคล้ายกำลังกัดกร่อนสติสัมปชัญญะของเธอ"ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกค่ะ... หมอกู้ ฉันไม่เป็นไรค่ะ""ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ?"ฟู่เหยียนจ้องเขม็งไปที่คนทั้งสองตรงหน้า เอ่ยเสียงเย็นว่า "โรงพยาบาลยังต้องพึ่งคุณหนูรองฟู่ช่วยเพิ่มยอดอยู่นะ อย่าว่าแต่หกล้มหรือโดนตบเลย แค่หายใจไม่ทั่วท้องก็ต้องไปให้หมอตรวจดูหน่อยแล้ว""พอได้แล้ว!"กู้จืออวี้หมดความอดทน ใบหน้าดำทะมึนตวาดว่า "ฟู่เหยียน ขอโทษเดี๋ยวนี้!"สีหน้าของเขาราวกับกำลังบอกว่า ถ้าวันนี้ไม่ขอโทษ เรื่องนี้ไม่มีทางจบสวยแน่ฟู่เหยียนยังไม่ทันได้อ้าปากพูด เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของฟู่เต๋อหมิงก็ดังมาจากด้านหลัง "เกิดอะไรขึ้นฮะ ฟู่เหยียน แกทำอะไรน้องสาวแกอีกแล้ว!"เขาอุตส่าห์เชิญผู้มีอิทธิพลในวงการมาได้ตั้งสองคน กำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ดีๆ เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกกลับดังจนคนไม่ได้พักผ่อน!พอเดินออกมาดู ก็เป็นลูกสาวคนโตของเขาอีกแล้ว!ฟู่เต๋อหมิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห พลั้งปากด่าทอโดยไม่ยั้งคิด "ฟู่เหยียน นี่น้องสาวแกนะ! แกคอยแต่จะกดหัวหล่อนไว้ตลอด ไม่กลัวฟ้าผ่าตายหรือไง"ฟู่เหยียนไม่ได้ตอบอะไร ในลำคอคล้ายมีก้างชิ้นใหญ่ติ

จ้าวฮวนเดินตามอยู่ด้านหลัง มองเห็นสันกรามที่ขบแน่นของผู้เป็นนายได้อย่างชัดเจนเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ "คุณหนูคะ...""ไม่เป็นไร"ฟู่เหยียนเม้มปากดึงสายตากลับมา แล้วเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในลานบ้านส่วนหลังหลายปีมานี้หลิวเฟินฟางเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ทุกวันเอาแต่ทำทีเป็นนับลูกประคำ ดูเหมือนคนที่เตรียมตัวจะละทิ้งทางโลกไปบวชชีจริงๆศาลเจ้าในลานบ้านส่วนหลังประดิษฐานองค์พระโพธิสัตว์เอาไว้ หล่อนคุกเข่าอยู่บนเบาะรองกราบตรงกึ่งกลางพอดีฟู่เหยียนกอดอกยืนอยู่ตรงหน้าประตู รอเงียบๆ จนกระทั่งหล่อนสวดมนต์บทนั้นจบสิบกว่านาทีต่อมา ในที่สุดหญิงวัยกลางคนก็ลืมตาขึ้น"เธอมาทำไม?"หล่อนไม่ได้หันกลับมา แต่มองรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังคือใคร น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอ่ยขึ้น "เธอกลับไปเถอะ วางใจได้ ฉันจะไม่ไปวุ่นวายกับชีวิตของเธอที่บ้านตระกูลฟู่ แต่เธอก็อย่ามาวุ่นวายกับฉัน ต่างคนต่างอยู่แบบนี้มันไม่ดีหรือไง""เธอดีน่ะสิ แต่ฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่"ฟู่เหยียนเลิกคิ้ว สายตาเย็นชาตกลงบนหลังศีรษะที่เกล้าผมมวยของหญิงวัยกลางคน"ถ้าคุณนายหลิวดูแลลูกสาวตัวเองได้ดี ฉันก็คงไม่หาเรื่องใส่ตัวถ่อมาถึงที่นี่หรอก แต่ดูเหม

ฟู่เหยียนกลับขึ้นรถ กระแทกปิดประตูรถจนเกิดเสียงดังสนั่นจ้าวฮวนมองปราดเดียวก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอสตาร์ทเครื่องยนต์ รอจนรถแล่นไปตามปกติแล้วถึงได้เอ่ยถาม "คุณหนูคะ เมื่อกี้ฉันเห็นฟู่อันหนิงเดินเข้าไป หล่อนหาเรื่องคุณหนูเหรอคะ"หึถ้าแค่หาเรื่องก็ดีสิฟู่เหยียนหลับตาลง นวดคลึงขมับที่ปวดตุบๆ แล้วกดเสียงต่ำ "หล่อนตั้งใจจะแตกหักกับฉันแล้วล่ะ แต่ด้วยนิสัยดัดจริตเสแสร้งของผู้หญิงคนนั้น เกรงว่าต่อหน้าฟู่เต๋อหมิงคงจะยิ่งแกล้งทำตัวน่าสะอิดสะเอียนหนักกว่าเดิม ส่วนเรื่องฝานซิง..."เธอลืมตาขึ้น ก้นบึ้งดวงตาที่เย็นเยียบปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใดๆ"อยู่กับฟู่อันหนิง คงต้องหาวิธีอื่นเพื่อเอามาให้ได้เร็วที่สุด"จ้าวฮวนเหลือบมองกระจกมองหลัง เธอไม่ได้เห็นความกลัดกลุ้มบนใบหน้าของคุณหนูมานานมากแล้วเธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้น "สถานที่ที่ฟู่อันหนิงไปได้มีไม่เยอะหรอกค่ะ เป็นไปได้ไหมคะว่าฝานซิงจะอยู่ที่บ้านใหญ่?""ไม่หรอก"ฟู่เหยียนส่ายหน้า "ต่อให้ก่อนหน้านี้จะอยู่ที่นั่น หล่อนก็คงรีบเปลี่ยนที่ซ่อนทันทีนั่นแหละ"ฟู่อันหนิงแทบจะเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ ต่อให้มีโอกาสแค่ริบหรี่ที่ของจะถูกหาเจอ