All Chapters of แต่งแทนสลับรัก ให้เขาคู่กับน้องสาว: Chapter 21 - Chapter 30

ด้วยสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้าย ฟู่เหยียนรีบพลิกตัวหลบเข้าไปหลังผ้าม่านด้านข้างอย่างรวดเร็วโชคดีที่แสงสว่างในห้องมืดสลัวมาก และคนทั้งสองที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดไฟ จึงช่วยพรางร่างของฟู่เหยียนไว้ได้พอดิบพอดี"หมอกู้คะ... ฉันสู้พี่ไม่ได้เลยสักอย่างใช่ไหมคะ"น้ำเสียงของฟู่อันหนิงแผ่วเบาและอ่อนโยน เจือไปด้วยความมึนเมาอย่างเห็นได้ชัดส่วนจะเมาจริงหรือแกล้งเมานั้น ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้กู้จืออวี้ใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวหล่อนไว้ ส่วนอีกข้างหิ้วรองเท้าส้นสูงของหล่อนด้วยท่าทางแบบนี้ ทำให้ทั้งตัวของฟู่อันหนิงเอนซบอยู่ในอ้อมอกของเขา หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มเสียดสีกับแผงอกกำยำของชายหนุ่มเป็นระยะ ราวกับกำลังยั่วยวนอะไรบางอย่างอยู่อย่างเงียบๆ"ไม่หรอก"กู้จืออวี้เอ่ยเสียงแหบพร่า "อันหนิง คุณดีที่สุดแล้ว""จริงเหรอคะ?"ฟู่อันหนิงขยับเปลี่ยนทิศทาง สองมือโอบรอบคอของชายหนุ่ม นัยน์ตาหยาดเยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงชอบพี่แต่ไม่ชอบฉันล่ะคะ?"ไม่รอให้ชายหนุ่มตอบ ขนตายาวงอนของหล่อนก็หลุบต่ำลง เอ่ยด้วยความน้อยใจว่า "ไม่ใช่แค่คุณที่ไม่ชอบฉัน พี่เองก็ไม่ชอบฉันเหมือนกัน... วันนี้พี่ไปหาเรื่อ

เธอกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่นานกว่าจะพิมพ์ข้อความส่งไปสองสามประโยค[ขอโทษด้วยค่ะคุณปู่เซิ่ง หนูพลาดไม่ทันเห็นข้อความ... ถ้างั้นรบกวนคุณปู่ส่งคอนแท็กต์ของประธานเซิ่งมาให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวหนูแอดเขาไปเองค่ะ]ฝั่งนั้นส่งสติกเกอร์น่ารักๆ กลับมาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยข้อความเสียงที่เต็มไปด้วยความเบิกบานใจของคุณปู่เซิ่ง"ได้เลย เดี๋ยวปู่ส่งไปให้ พวกเธอเป็นวัยรุ่นน่าจะคุยกันง่ายกว่า ลองทำความรู้จักเชื่อมความสัมพันธ์กันไปก่อนนะ"ถัดลงมาด้านล่าง ก็คือคอนแท็กต์ที่ถูกส่งมาให้XZSรูปโปรไฟล์สีดำสนิท ไม่มีแม้แต่สเตตัสแนะนำตัวใดๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเข้าถึงยากฟู่เหยียนเบ้ปาก กดส่งคำขอเพิ่มเพื่อนไปอีกฝ่ายกดรับแอดเร็วมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายทักทายมาก่อนเอาเถอะ... ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าเซิ่งซีโจวคนนี้อารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แถมยังทำงานเด็ดขาดรวดเร็วและร้ายลึก คงไม่ใช่คนที่ตอแยได้ง่ายๆ แน่แต่ฟู่เหยียนชอบคนที่ไม่น่าตอแยนี่แหละยิ่งอีกฝ่ายเป็นดอกฟ้าที่สูงส่งแตะต้องยากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากจะเด็ดลงมาเชยชมดูสักครั้งเจอคนแบบนี้ จะยอมเป็นฝ่ายรุกก่อนสักครั้งก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้[ไฮ ฉันฟู่เหยียนน

พูดจบ เธอก็สะบัดมือฟู่เต๋อหมิงออกอย่างแรงฟู่เต๋อหมิงตั้งตัวไม่ทัน ถึงกับเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้นฟู่เหยียนไม่ได้สนใจเขา ดวงตาที่แดงก่ำหันไปมองอีกด้าน สองแม่ลูกคู่นั้นเองก็ตกใจกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าจนลืมแม้กระทั่งจะเล่นละครต่อเธอแค่นหัวเราะเย็นชาที่มุมปาก "ส่วนเรื่องไฟไหม้หรือภัยธรรมชาติบ้าบออะไรนั่นน่ะ อย่าเอามาโยนความผิดให้ฉันเด็ดขาด ระวังคำทำนายมันจะกลายเป็นจริงขึ้นมาล่ะ"เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาแหลมคมของเธอ ฟู่อันหนิงถึงกับรู้สึกหนาวสันหลังวาบหล่อนกลืนน้ำลาย เอ่ยเสียงสั่น "พี่คะ...""ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาเรียกพี่คะพี่ขาอยู่ได้ ฟังแล้วเหมือนไก่ร้องไม่มีผิด"ฟู่เหยียนกวาดตามองคนตรงหน้า รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ตัวเองใกล้จะหมดเวรหมดกรรมกับพวกเขาแล้ว "พ่อพูดถูก ครอบครัวพ่ออยากจะใช้ชีวิตยังไงก็ใช้ไป ไม่ต้องมานึกถึงฉัน แล้ววันหลังก็ไม่ต้องเรียกฉันกลับมาอีก ไม่อย่างนั้น... ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันไม่รับผิดชอบนะ"พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไป ตอนที่เดินผ่านฟู่เต๋อหมิง ฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย"ดูแลตัวเองดีๆ ก็แล้วกัน""..."มองตามแผ่นหลังของลูกสาวที่เดินจากไป ฟู่เต๋อหมิงไม่ม

"นังเด็กนี่อีกแล้ว!" ฟู่เต๋อหมิงตอนนี้ถึงขั้นไม่สนสถานะของกู้จืออวี้แล้ว ตบโต๊ะข้างๆ อย่างแรง "ถ้ารู้ว่ามันจะสร้างปัญหาให้เยอะขนาดนี้ ตอนนั้นไม่น่าปล่อยให้มันกลับประเทศมาเลย!"พูดจบเขาก็เพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หันขวับไปมองด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นใบหน้าที่มืดครึ้มของชายหนุ่ม เขาก็ฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยว่า "ยังไงก็รบกวนคุณชายกู้ช่วยตรวจร่างกายให้อันหนิงก่อนก็แล้วกันครับ ส่วนทางด้านฟู่เหยียน... ผมจะไปจัดการเอง"กู้จืออวี้ปรายตามองเขา "คุณลุงจัดการให้ได้จริงๆ ก็แล้วกันครับ""..."รอจนคนเดินขึ้นไปชั้นบน แววตาของฟู่เต๋อหมิงก็มืดครึ้มลงทันทีเขารู้อยู่ตลอดว่าลูกสาวคนโตคนนั้นไม่มีทางอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว แต่การที่มาคอยหาเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ นิสัยถอดแบบมาจากแม่ของมันไม่มีผิด!ถ้าไม่ใช่เพราะว่ายังต้องเอาลิ้นหัวใจของมันมาเปลี่ยนให้อันหนิงล่ะก็...เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ฟู่เต๋อหมิงก็ข่มความโกรธเอาไว้ ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของฟู่เหยียนแล้วกดโทรออกเสียงรอสายดังขึ้น หนึ่งนาทีต่อมาก็กลับเข้าสู่ความเงียบ"มันยังกล้าไม่รับสายอีกเหรอ!"ฟู่เต๋อหมิงโกรธจนแทบจะระเบิด เพิ่งจะคิดกดโทรออกอีก

เมื่อเห็นว่าเวลาที่จะต้องเดินทางไปต่างประเทศใกล้เข้ามาทุกที กู้จืออวี้ก็ต้องทำให้แน่ใจว่าทางฝั่งของเธอจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น เพื่อรับประกันว่าลิ้นหัวใจของฟู่อันหนิงจะยังปลอดภัยดีหางตาของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ้มออกมา"ได้สิ ฉันไม่งี่เง่าแล้วก็ได้"ร่างกายที่ตึงเครียดของฟู่เหยียนผ่อนคลายลงกะทันหัน เธอใช้สายตาหยาดเยิ้มและเกียจคร้านมองเขา "เอาอย่างนี้ไหม คืนนี้คุณก็นอนกับฉันสิ สัญญามาสิว่าต่อไปจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับฟู่อันหนิงอีก แล้วฉันจะหายโกรธ"และก็เป็นไปตามคาด พอประโยคนี้หลุดออกไป แววตาของกู้จืออวี้ก็เปลี่ยนไปทันทีความเย็นเยียบที่ชวนให้ขนหัวลุกนั่น แทบจะอยากฆ่าเธอให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนี้เลยผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็กดเสียงต่ำ "อันหนิงเป็นน้องสาวของคุณ ทำไมคุณถึงได้ใจแคบกับเธอขนาดนี้?"ฟู่เหยียนสบตาเขา เน้นย้ำทีละคำ "เพราะว่าฉันเกลียดหล่อนไง คุณไม่รู้หรอกว่าตอนที่รู้ว่าหล่อนเป็นโรคหัวใจฉันดีใจแค่ไหน ฉันแทบจะรอให้หล่อนตายๆ ไปซะไม่ไหวอยู่แล้ว"ทุกคำที่เธอพ่นออกมา กู้จืออวี้ก็ยิ่งออกแรงบีบมือเธอแรงขึ้นทีละส่วน ราวกับจะขยี้กระดูกของเธอให้แหลกคามือคงเกลียดเธอแทบแย่แล้วสินะก็นั่