ตั้งครรภ์ Novels & Stories

"กูจะทำมึงออกไปจากชีวิตกูโดยที่กูไม่ต้องเสียเงินให้ผู้หญิงอย่างมึงเลยแม้แต่บาทเดียว" "นาไม่เคยหวังเงินทองของมีค่าอะไรจากคุณอิฐเลยนะคะ" "อย่ามาตอแหล แค่มึงอ้าปากกูก็เห็นลิ้นไก่แล้วว่ามึงต้องการอะไรเพราะไม่งั้นมึงคงไม่ลงทุนวางแผนชั่วๆจนกูต้องมาแต่งงานกับขี้ข้าอย่างมึง!!! " "นาไม่ได้อยากแต่งงานหรืออยากให้คุณอิฐมารับผิดชอบอะไรนาเลยนะคะ แต่เพราะคุณท่าน..." "มึงไม่ต้องเอาปู่กูมาอ้าง กูไม่ได้โง่และกูก็ไม่เชื่อว่าคนอย่างมึงจะไม่คิดหวังอะไร หึ คงคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายล่ะสิถ้าได้แต่งงานกับกู แต่มึงฝันไปเถอะว่ามึงจะมีความสุข กูจะทำให้ทุกข์จนหาความสุขไม่เจอ มึงคอยดู!!! "

"เฮียคะ....อย่านะอื้อ....เนียอายค่ะ" ดาเนียยกมือปิดหน้าเพราะขาของเธอกำลังถูกแยกกว้าง "เนียเองก็ทั้งสวยและเซ็กซี่" เสียงทุ้มนุ่มกล่าว ตวัดส่งนัยน์ตาพราวระยับมาให้ ร่างแกร่งนอนคว่ำหน้าลงให้แผงอกชิดวางแนบกับพื้นเตียงเพื่อทำให้คนตรงหน้าสุขสมจนถึงสวรรค์ให้มากที่สุด ใบหน้าคมบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะเจ็บแปลบที่บาดแผล แต่เพราะความต้องการหลอมรวมกับดาเนียนั้นมีมากกว่า ความเจ็บที่ทวีคูณเข้ามาก็เป็นเพียงฝุ่นละอองที่พัดผ่านไป

สามปีก่อน เขาหายไปจากชีวิตพร้อมใบหย่า ทิ้งให้เธอต้องเผชิญโลกกว้างเพียงลำพังพร้อมสายเลือดของเขาที่เขาไม่มีวันได้รู้ ​วันนี้ 'คีริน' อดีตสามีกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะท่านประธานผู้ทรงอิทธิพล แต่ในสายตาของเขา 'มัทนา' กลายเป็นผู้หญิงแพศยาที่แต่งงานใหม่กับศัตรูคู่อาฆาตทางธุรกิจของเขาอย่าง 'ธันวา' ​ความโกรธแค้นและทิฐิทำให้เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมล่อลวงเธอด้วยสัญญาจ้างงานฉบับหนึ่ง ดึงเธอเข้าสู่กรงขังในฐานะพนักงานใต้บังคับบัญชา ปล่อยให้เธอถูกตราหน้าว่าเป็นเด็กเส้น และเผชิญกับการกลั่นแกล้งสารพัดเพื่อลงโทษที่เธอกล้าทรยศเขา! ​เธอต้องทนก้มหน้าทำงานเพื่อเงินส่งเสียลูกชาย โดยไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่เธอเจ็บปวด หัวใจของเขากลับร้าวรานยิ่งกว่า... ​"หย่ากันแล้ว ฉันจะอยู่กับใครมันก็เรื่องของฉัน!" "งั้นก็จำใส่หัวไว้มัทนา... ว่าตราบใดที่สัญญายังไม่หมด ตัวเธอเป็นของฉัน!"

“คืนเดียว” ที่แสนเร่าร้อนกับคนแปลกหน้า นำมาสู่ “สองขีด” ที่ไม่ได้ตั้งใจ ‘นลิน’ ตัดสินใจจะเป็นซิงเกิลมัมสุดสตรอง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อสูตินรีแพทย์ที่เธอต้องฝากครรภ์ด้วย... คือ ‘นายแพทย์ภาคิน’ ผู้ชายคนนั้น และเป็น “พ่อของลูก” ในท้องเธอ! "ฉันเกลียดหมอ และไม่อยากเป็นเมียหมอ!" "เสียใจครับ...แต่ผมเป็นทั้งหมอและพ่อของลูก คุณหนีผมไม่พ้นหรอก"

“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย “ครับคุณยักษ์” “พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง “ครับคุณยักษ์” “อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย” “แม่เธอบอกถึงแล้วครับ” หึหึ “เดี๋ยวก็รู้ว่าถึงไม่ถึง ตอนนี้มึงพาขึ้นมาหากูก่อน กูอยากทดสอบเด็กใหม่” “ครับคุณยักษ์” คนหน้าตึงคิ้วดกหนา ดวงตาสีทมิฬ จมูกโด่งเป็นสันตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ใบหน้าดุดันแต่โคตรเถื่อนได้ใจสาวๆ ที่พบเห็นสุดๆ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือไว้แล้วคว้าซองบุหรี่มาจับไว้แทน

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

มันควรที่จะเป็นขั้นตอนการทำเด็กหลอดแก้วตามที่ตกลงกันไว้ แต่ทุกอย่างกลับตลปัตรไปเสียหมด ต้นเหตุของปัญหาคือ นายท่านลุค ครอว์ฟอร์ด ทายาทแห่งตระกูลครอว์ฟอร์ด ชายหนุ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุม เย็นชาไร้ความรู้สึกและปกครองแบบเผด็จการ หากเขาตั้งใจไว้แล้ว ไม่มีอะไรในโลกที่เขาทำไม่ได้! เบียงก้า เรย์นคิดว่าพวกเขาทั้งสองจะแยกทางกันหลังจากที่เธอให้กำเนิดลูก อย่างไรก็ตาม จากนั้นเวลาล่วงเลยมาห้าปี ชายคนนั้นพาลูกน้อยน่ารักทั้งสองมาคอยเธอที่หน้าหอพัก ท่ามกลางสายตาคนนอกทั้งหลาย! แม้ว่าจะมีสายตาคนนอกจับจ้องอยู่ จากสายตาของคนนอก คุณครอว์ฟอร์ดเป็นชายหนุ่มแสนเย็นชาและไร้หัวใจ แต่สำหรับเธอแล้ว เขา...

เพียงเพราะคำว่าบุญคุณ ทำให้เธอต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนผู้เป็นป้า จนกระทั่งวันหนึ่งเธอไปพลาดท่าเสียทีให้กับชายคนหนึ่งเข้าจนคนเขานินทาไปทั่ว เธอจึงยอมเสียสละด้วยการยอมแต่งงานกับชายแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักเป็นการรักษาหน้าตาของผู้เป็นป้าเอาไว้ แต่แล้วสวรรค์ก็เล่นตลกกับเธอซะจริงๆ ที่ทำให้เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้งในฐานะแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง แล้วเธอจะทำอย่างไร เมื่อเขาไม่ยอมอยู่เพียงแค่สถานะลูกเลี้ยงเท่านั้น “คิดจะเอาทั้งพ่อทั้งลูก มันไม่มักมากไปหน่อยเหรอลลิสา เธอต้องการเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้เอง แลกกับการที่เธอไม่แต่งงานกับพ่อของฉัน” “ถ้าคุณเสนอให้ฉันเร็วกว่านี้ ฉันอาจจะรับไว้ก็ได้ แต่ตอนนี้มันสายไปแล้วค่ะ ฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณลุงแบบถูกต้องตามกฏหมายเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันคือแม่เลี้ยงของคุณ คุณชาลิต” “เธอไม่ใช่แม่เลี้ยงฉันลลิสา ในเมื่อห้ามแล้วไม่ฟัง ก็พากันลงนรกไปพร้อมกันนี่แหละ”

ตอนเธออยู่ทำร้ายจิตใจต่างๆ นานา ตอนเธอจากไป...เขาเหมือนคนกำลังจะตาย เขาเห็นเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่จะเด็ดมาดอมดมเมื่อไหร่ก็ได้ และเหยียบย่ำน้ำใจเธออย่างแสนสาหัส ทำให้เธอเจ็บปวดกับคำว่า “เมียลับ” แต่ความทุกข์ทรมานที่ได้รับแลกกับความสุขของมารดา...พวงชมพูยอม

เพราะความจำเป็นทำให้เธอรับงานเป็น 'เด็กเสี่ย' แต่มารับรู้ภายหลังว่าคนที่ซื้อเธอเป็น 'มาเฟีย' แถมเขายัง...ดุมากด้วย