Home / Hombre lobo / La Luna a sido Desterrada / CAPITULO 7. PASADO: ¿Quién es este Alpha?

Share

CAPITULO 7. PASADO: ¿Quién es este Alpha?

Author: Lexi
last update Petsa ng paglalathala: 2025-02-21 01:48:16

Verina.

La vida como desterrada era dura de verdad. Conseguir comida y techo era un reto todos los días, pero era bastante llevadero cuando se tenía buena compañía como la que había conseguido de mis salvadores, y digo salvadores porque era la única mujer en este pequeño grupo.

Ellos me habían enseñado a cazar, a transformarme y a practicar el pelear con mi forma lubuna. Me habían enseñado todo sobre los peligros que acechan en este bosque y la supuesta "manada" que existía de desterrados, aunque más bien era un grupo aún de no más de 30 miembros. Quien lo pensaría que seríamos muchos los que destierran, pero me habían explicado que existían muchos que eran de otras regiones y que llegaron a parar en este bosque.

En fin, según Dmitry, el Alpha de esa manada era demasiado.... demasiado, no sé ¿cruel?, aunque siento que no sería una palabra demasiado completa a los actos atroces que me decían que realizaba.

Apenas llevaba con ellos un mes, y dos desde que me habían desterrado de Garra Oscura, era un reto si, pero hasta yo me admiraba qué logre sobrevivir todo este tiempo. Agregando al hecho de que a mis muy cortos 17 recién cumplidos años me había transformado en mi forma lobuna, lo cual era sorprendente porque se suponía que un metamorfo lograba su transformación a los 18 años. Aunque Dmitry me explico que eso sucedía en muy pocos casos y que lo más seguro era que me transforme por el miedo y fue meramente instinto, pero fuera lo que fuera estaba agradecida de que pasará ya que ahora en más podría defenderme un poco más.

- Este es el último pedazo de carne de ese venado- la voz de Maxim me sacó de mis pensamientos así que voltee a verlo con atención mientras colocaba la comida en la fogata improvisada que se armó- y son los últimos dos conejos que cazo Verina.

-Mañana encontraremos más alimento, Maxim, no hay que desesperarnos, al menos nos alcanza para hoy- le hablo con eterna calma Dmitry.

-No podemos seguir así Dmitry, lo sabes muy bien, tenemos que ver la manera de conseguir entrar a la manada de Vladimir- gruñó molesto Maxim, todos nos quedamos en silencio observando, lo entendía, estaba desesperado y cansado, pero no era suficiente motivo para mover de calma a Dmitry, sabía que por nada del mundo el quisiera hacer eso.

Nos sumimos en un silencio profundo mientras comíamos, escuchando el crujir de las brazas. Quede viendo a Dmitry mientras comía, era un hombre realmente admirable, apacible, siempre tenía respuestas para todo, y trataba de ser lo más pacífico posible, y tal vez, solo tal vez, cuando lo miraba sentía que todo a mi alrededor estaría bien si era con él.

Más tarde esa noche el insomnio no me dejaba descansar, así que fácilmente me di cuenta en la lejanía como es que Dmitry estaba solo en una esquina, mirando a la nada, por lo que me acerque a él sentándome a su lado sin mediar palabra alguna.

-Sabes, Maxim tiene razón, necesitamos ayuda de mi hermano- lo mire rápidamente asombrada por lo había dicho, ¿él Alpha malvado del que tanto me había advertido, era de hecho, su hermano?

Creo que el se dio cuenta de mi desconcierto y lo hizo soltar una leve risa.

-¿Impactante cierto? pero sí, Vladimir es mi hermano, gemelo, podría decirse, aunque realmente no tenemos tanto parecido- mi mente no podía procesarlo, por lo que solté lo primero que se me vino a la cabeza.

-Esto... ¿Porqué están separados, entonces?- le respondí, el solo se encogió de hombros mientras soltaba un suspiro.

- Él.. desde que nos desterraron de la manada Colmillo de sangre perdió la cabeza, éramos sobrinos de el Alpha de ahí, sus más leales guerreros y consejeros, no te puedo mentir, Vladimir no es precisamente el sinónimo de cordura, pero el destierro le sentó muy mal y ahora es lo que es- se notaba a kilómetros qué no era muy de su agrado recordarlo.

-Así que ¿por eso te separaste de él? - y si era una estúpida por seguir preguntando pero la curiosidad me mataba, estas eran d elas pocas ocasiones en las que se abría completamente a contar algo de su pasado.

-Fue una de las razones, pero siempre me a dicho que tengo las puertas abiertas, aún me comunico con el de vez en cuanto por el enlace de gemelos qué hemos creado- eso era... impactante.

- ¿Entonces que has pensado? - le pregunte de nuevo curiosamente.

-Hable con él, me dijo que no tiene problema siempre y cuando sepamos ganar nuestro lugar, iremos temprano por la mañana, es un viaje un poco largo así que entre más pronto mejor- era muy notorio que estaba preocupado por llevarnos a ese lugar por lo que le sonreí con tranquilidad.

- Verás que todo saldrá bien Dmitry, no tienes de que preocuparte- su mirada profunda choco con la mía quedando muy cerca de mi rostro, y los nervios me invadieron, ¿iba a besarme? digo no es como su fuera a poner alguna resistencia, que digo ¡¿quería que me besara de verdad?!

-Quiero que sanes antes, Verina, para que pueda hacer algo cuando sea el momento- me sacó de mis pensamientos, ¿esperarme enserió?, aunque pensándolo bien tenía mucha razón, él no era de hacer algún movimiento sin antes asegurarse que yo estuviera 100% segura y se lo agradecía mucho que hasta en estas cosas me cuidara, pero aun asi ¿eso era una especie de declaración?- ahora a dormir pequeña loba, mañana tendremos un viaje muy largo.

Me hubiera gustado saber que me depararia el futuro, para no haber ido nunca con Vladimir.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 24: EL HOMBRE QUE LA ENCONTRÓ

    POV: Alek No pude trabajar.Llevaba casi una hora sentado detrás de mi escritorio, con varios informes abiertos frente a mí.No había leído ninguno.Las palabras de Verina seguían dando vueltas en mi cabeza.Ya no soy la mujer que te estaba esperando.Había creído que después de hablar con ella sentiría algún tipo de alivio pero eso no ocurrió porque ahora sabía que había heridas que yo ni siquiera recordaba haber causado.Y cuanto más pensaba en nuestra infancia, más cosas comenzaban a aparecer.Las burlas.Las miradas.Los comentarios sobre ella.Su incapacidad para transformarse.Aquello siempre había sido conocido, toda la manada lo sabía.Yo también.Y aunque jamás había tenido el valor de decirlo en voz alta, había una parte de mí que lo resentía.Yo era el heredero de Garra Oscura.Mi Lazo había sido encontrado desde que éramos jóvenes. Todos hablaban de aquello como una bendición de la Diosa Luna.Pero mi Lazo...No podía transformarse.Durante años me convencí de que mi pro

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 23: LA ELECCIÓN QUE NUNCA ENTENDÍ

    POV: Alek Por primera vez desde que había entrado en aquella habitación, no tenía una respuesta preparada. Verina permanecía frente a mí, con aquel vestido oscuro cayendo sobre su cuerpo y el cabello todavía húmedo después del baño. Ya no parecía la niña que recordaba.Aunque, quizá, el problema era precisamente ese.Yo seguía recordándola como una niña. Como aquella pequeña que había aparecido en mi vida mucho antes de que yo comprendiera lo que significaba.Mucho antes de que comprendiera que ella era mi LazoEl recuerdo llegó de golpe.La primera vez que lo sentí.Yo era demasiado joven para entenderlo completamente, pero sí lo suficiente para saber que había algo diferente cuando ella estaba cerca.Mi padre lo supo inmediatamente. Alpha Mijaíl había estado eufórico. Lo recuerdo todavía.Su orgullo.Su sonrisa.La manera en que hablaba de la Diosa Luna como si finalmente hubiera vuelto a mirar hacia nosotros después de tantos años.En aquellos tiempos, encontrar un Lazo divino

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 22: LO QUE NUNCA FUE SUYO PERO PERDIÓ

    POV ALEX. No tenía sentido que estuviera ahí. Eso fue lo primero que pensó mientras la seguía. No porque no tuviera derecho a hablar, sino porque no entendía por qué le molestaba tanto verla irse. Después de todo, Sasha había muerto. Verina estaba bien. Todo había terminado. Entonces ¿por qué sentía esta presión absurda en el pecho? Ella caminó por el corredor sin mirar atrás. Llevando su vestido oscuro que no tuvo pportunidad de cambiar. Simple. Largo. Práctico. Sin adornos. Y de pronto eso le molestó más de lo que debería. Porque nunca había pensado en qué usaba cuando no estaba trabajando. Nunca había pensado que existiera una versión de Verina fuera de las reuniones, estrategias y entrenamiento. Y ahora verla así… se sentía como descubrir una habitación en una casa que creyó conocer. Llegó a su habitación. Entró. Él sostuvo la puerta antes de que cerrara. Verina lo miró. Silencio. Luego entró sin decir nada. Como si hubiera decidido que si quería hablar, hablaría.

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 21: LO QUE NUNCA PREGUNTÓ

    POV: ALEK.No volvió con los demás.Cuando el movimiento empezó de nuevo y las órdenes comenzaron a correr entre grupos y territorios, Alek se quedó atrás.No lo suficiente para llamar la atención, pero sí lo suficiente para escuchar cómo el ruido se alejaba.El claro seguía oliendo a tierra húmeda. Y hierro. Demasiado hierro.Miró el lugar donde había caído Sasha.Ya no estaba.Solo quedaba una marca oscura y nada más. Y aun así sentía que seguía ahí, no por ella, si no por lo que había dicho y por lo que Verina había respondido.No había dudado ni un segundo y mucho menos intentó justificarse.No intentó que la entendieran, solo decidió. Y eso no era lo que le molestaba, lo que le molestaba era otra cosa que no lograba nombrar.Escuchó pasos acercándose.Faddei.No dijo nada al principio, solo se colocó a su lado, y esperó.Pasaron varios segundos.Después preguntó:—¿Ya terminaste de fingir que estás pensando en política?Alek ni siquiera giró.—Estoy pensando.Faddei soltó una ris

  • La Luna a sido Desterrada   CAPITULO 20: EL PRECIO DEL SILENCIO

    Nadie se movió. Durante unos segundos el mundo pareció detenerse. Sasha permanecía tendida sobre la tierra oscura, inmóvil, con los ojos todavía abiertos hacia el cielo nocturno como si hubiera querido decir algo más y simplemente el tiempo ya no se lo hubiera permitido. La sangre avanzaba despacio bajo su cuerpo. Sin prisa, sin dramatismo. Como si incluso la noche hubiera decidido respetar el silencio. Verina permaneció de pie frente al cadáver con surespiración estable y postura perfecta, sin una pisca satisfacción en su rostro. Ni había ira ni victoria. Solo una calma que resultaba más incómoda que cualquier expresión de furia. Detrás de ella, los hombres que habían llegado con Sasha seguían inmóviles. Uno de ellos dio un paso al frente. Joven. Demasiado joven. Sus ojos iban de Sasha a Verina, con el miedo a flor de piel aun así habló. —Ella… solo vino porque…- tragó saliva. Verina giró ligeramente el rostro. El hombre bajó la vista inmediatamente. Intentó otra vez.

  • La Luna a sido Desterrada   CAPITULO 19: LA HERIDA QUE NO CERRÓ

    El claro quedó en silencio después del duelo. No era el silencio tranquilo que llega después de una victoria. Era uno incómodo. Pesado. Como si todos estuvieran esperando que alguien dijera algo para romper la tensión que seguía suspendida sobre el territorio de Alek. Sasha permanecía de rodillas sobre la tierra húmeda. La sangre descendía lentamente por su cuello, formando líneas oscuras que desaparecían bajo el cuello desgarrado de su ropa. Su respiración era irregular y el enorme cuerpo lupino ya había comenzado a reducirse hasta devolverle parcialmente su forma humana. Verina seguía frente a ella. Recta. Con una mano relajada a un costado y la otra todavía ligeramente marcada por la transformación parcial que acababa de desaparecer. No parecía cansada. Ni agitada. Ni satisfecha. Solo… indiferente. Dmitry se acercó unos pasos, observó a Sasha un momento y luego miró a Verina. —¿Ya terminaste?- la preocupación expresada suavemente en su voz. Verina ni si

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status