Chapter 2

La Casa Dela Vista

Shea Kesleigh's Point of View

"Ate sabi ko naman sayo magbebehave ako dito sa bahay nila Ninang. Basta enjoy ka lang sa wedding nila Ate Gianna." Sabi ni Marcus. Tumingin ako kay Aling Riza -Marcus's Godmother.

"Thank you po talaga dahil babantayan niyo si Marcus." Sabi ko na lang. Ang laki ng utang na loob ko sa kanya dahil sa tuwing ginagabi ako sa pagtatrabaho siya ang nagaalaga sa kapatid ko. Her age is mid-50's at halos lahat ng anak niya ay wala na sa poder niya.

"Naku! Sabi naman sayo Shea ayos lang 'yun. Mas gusto ko ngang may bata dito sa bahay para may maingay naman. Wag kang magalala aalagaan ko yang kapatid mo." Sabi niya habang tumatawa.

"Kung sana andito lang si Mareng Martha. May kakwentuhan sana ako." Ngumiti na lang ako ng tipid ng banggitin niya ang pangalan ni nanay. Si Aling Riza at si Mama ay matalik na magkaibigan noon.

"Thank you po talaga." Sabi ko.

"Marcus, wag kang masyadong magpapapawis ah? Wag ka ding makulit at wag mong papagudin ang ninang mo. Wag mo ding kakalimutang uminom ng gamot." Paalala ko sakanya.

"Ate naman ilang beses mo ng sinabi yan." Sabi niya habang nakasimangot. Niyakap ko siya.

"Magiingat ka Marcus." Sabi ko sa kapatid ko at hinalikan ang pisngi niya.

"Ingat ka din Ate."

"Sige po Aling Riza. Mauuna na po ako." Sabi ko. Tumingin muna ako kay Marcus sa huling pagkakataon at kumaway sakanya. Ito lang ang unang beses na mahihiwalay ako sakanya nang matagal. Nagbuntong hininga na lang ako at sumakay ng tricycle para umuwi sa inuupuhan naming apartment. Maliit lang 'yun pero siguradong malinis. Kailangan ko pang kunin ang mga gamit kong dadalhin sa La Casa.

Pagkababa ko agad akong nagbayad. Umakyat ako ng hagdan patungong 3rd floor. Wala naman kasing elevator dito. Kung makakapagipon pa sana ako ng mas malaki pang pera lilipat kami ng apartment ni Marcus. Kumunot ang noo ko nang may lalaking naka sombrero ang nasa tapat ng p***o ng apartment namin.

"Anong kailangan niyo?" Tanong ko ng makarating ako sa pwesto niya.

"Magandang araw po Ma'am. Kayo po ba ang nakatira sa apartment na to?"

He asked.

"Oo ako nga." I said.

"Kayo po ba si Miss Shea Kesleigh Fernandez?" I nodded. Bigla niyang inabot sa akin ang hawak niyang kahon.

"Delivery po Ma'am. Paki pirmahan na lang po tong form na ito." Kinuha ko ang ballpen na inabot niya at pumirma gamit ang pangalan ko. Shea Kesleigh Fernandez.

"Thank you Ma'am." He said and left. Tiningnan ko ang kahon na hawak ko, kanino naman galing to? Pumasok muna ako sa loob at ibinaba ang kahon. May maliit na card na nakasingit sa dito. I checked the card.

"I'm sorry." Basa ko sa nakasulat. Biglang sumidhi ang galit nang makilala ko kung kanino galing ang kahon. Tumingin ako sa kalendaryo na nakasabit sa tabi ng ref. It's 25th day of the month. Hinawakan ko ang kahon at nilagay sa isang kwarto. It's a gift from him or maybe from her. Hindi ko alam basta ang alam ko siya ang dahilan kung bakit nawalan kami ni Marcus ng magulang. Kung bakit kailangan kong tumigil ng pagaaral. At kung bakit kailangan kong magtrabaho ng magtrabaho para mabuhay ang kapatid ko. Lagi siyang nagpapadala ng kung ano ano pero hindi ko yun binubuksan at tinatambak lang sa kwarto na ito. Kung makikilala at makikita ko lang siya, ibabalik ko lahat ng ibinigay niya.

"Shea! Let's go." Rinig kong may kumatok at sumigaw sa labas. Andito na si Gianna.

Sinarhan ko ang p***o at pinatay ang ilaw. Kinuha ko ang bag ko at lumabas ng apartment. Sumalubong sa akin ang masiglang ngiti ni Gianna.

"WELCOME TO LA CASA DELA VISTA."

Iyon ang nakasulat sa malaking gate. Halos apat na oras ang tinagal ng byahe at ang alam ko wala na kami sa Manila. Habang nasa byahe kami sinabi sakin ni Gianna na ang mapapangasawa niya ang may ari nito.

I was amazed on how beautiful it looks. This place is a paradise.

"Shea bumaba ka na dyan." Sabi ni Gianna at agad akong bumaba sa van na sinakyan namin papunta dito.

"So yeah, welcome and just enjoy, okay?" She said as she spread her arms widely. It's a mansion. Modern mansion. May malaking garden at punong puno ito ng mga bulaklak. May fountain din sa gitnang bahagi ng garden. The mansion was made out of glass and it shouts luxury.

"C'mon Shea." Gianna said at hinila ako papasok sa loob. And I was right. Hindi lang labas ang maganda kundi pati ang loob. There's an expensive chandelier hanging on the ceiling. Lot of paintings on the wall. Everything here is worth a million.

"Hon, you're here." Someone said from behind. Parehas kaming napalingon ni Gianna.

"Hon!" She exclaimed at lumapit doon

sa lalaki. The guy stood six foot in height. His hair was dark, his face was raw-boned and tanned, and his eyes-isn't it gray?

"I missed you baby." He said as his lips landed on Stacey's lips. Agad akong lumingon and feel out of place.

"Oops. Sorry 'bout that." I heard Stacey faked a cough.

"Hey cousin. So this is Kevin Williams, my soon-to-be-husband. Kevin this Shea, my cousin." She said. I smiled.

"Kevin." He, too, smiled at me. At nakita ko ang pagkakunot ng noo niya.

"Nagkita na ba tayo?" Sabi niya.

"I'm sure I've seen you somewhere." He said. Bigla akong napaisip. Kung nagkita na kami dapat matatandaan ko siya. Bihira lang ako makakita ng Greek God na bumaba sa Mt. Olympus.

"Sorry? I'm sure for myself that this is the first time." I said and smiled a little.

I'm not an introvert but I'm not an extrovert either. I'm just...me.

"Anyway, baby darating din ang mga pinsan ko dito sa La Casa. And I-."

"We're here!" Rinig kong sabi nung babaeng kakarating lang.

"Sister-in-law! OMG! Finally! Ikakasal na din kayo." As she hugged Gianna.

"Hey man." A man's voice, mild and unruffled, came from the doorway.

"Hello everyone." Gianna said with a sweet smile.

"Where's Raffiel Jexon?" Tanong ni Kevin.

"I dunno." Sagot nung babaeng matangkad.

"Sabi niya susunod daw siya. He's big enough. Kaya na niya sarili niya. Damn busy man." Sagot niya as her eyes landed on mine.

"Ohh. Sorry. I see, you had a company. Hi my name is Vicky." She said at lumapit sa akin. She's tall and blond, with an elegant body.

"Just call me Vic. Yours?" She asked.

"And hey. I'm Beth." She's shorter than Vic. She possesses round blue eyes and brown hair. Both of them wear dresses and I pray to all Saints to open the ground for me feeling out of place. They're so beautiful.

"Bath and Vic! Don't scare the little girl." Sabi nung kasama nilang lalaki. He was tall, a thin reed of a man who had to bend over to give me a kiss on my hands.

"Ravi at your service." He said with a wink. Agad kong binawa ang kamay ko dahil sa gulat.

"You are the one scaring her, Ravi." Sabi ni Beth.

"This is Shea. My cousin." Sabi ni Gianna.

"Ihahatid ko lang siya sa magiging kwarto niya."

"Bye Shea." I just smiled at sumunod kay Gianna. They seems so nice and kind and I feel guilty all of a sudden dahil hindi man lang ako nakapag salita kanina. Maybe because I'm...shy? Parang may intruder na pumasok sa kanila.

"Don't be shy Shea. They are all good. Trust me. Sa tingin ko naman makakahanap ka din ng mga bagong kaibigan dito." Sabi ni Shea.

"This will be your room for the meantime." I ran my fingers to my hair as I scanned the room.

"I hope so." I mused. I took a deep breath and repeated softly.

"I'm hoping." When my parents died in a car crash I did everything for my little brother. And never had a chance to make friends.

"Puwede ka namang mamasyal dito, Shea. Malapit lang ang dagat dito."

I'm a bit weary after my emotional thoughts.

"I will." Sabi ko.

"See you in a bit." She said as she bid her goodbye and closed the door.

Ibanaba ko ang back pack ko sa kama. It was a silk Victorian bed. There's a fifty inches television in the wall, comfort room, a table, and a sofa set on the side. May sliding glass din sa left side and I presumed kapag lumabas ka ay makikita mo ang balcony. The room was huge. I wandered around. Mas malaki pa yata to sa inuupahan naming apartment. I mumbled. Nahiga ako sa kama at tumingin sa kisame. Hindi ako sanay ng walang ginagawa kaya naalala ko ang sinabi ni Gianna. I could go for a walk at the seaside. Agad akong tumayo at lumabas. Thanks God, natatandaan ko naman ang daan palabas. The villa is quiet. Siguro nagpapahinga pa yung ibang tao. But it's already five in the afternoon. Hmm. Nakita ko ulit yung garden, this garden never fails to amuse me.

Tama nga ang sinabi ni Gianna konting lakad lang ang ginawa ko and I can now see the wide blue oceans.

"Wow." I exclaimed. Para akong batang nagtatakbo sa may dalampasigan. The color of the sand is white at ang linis ng tubig sa dagat. I walked barefooted at itinabi ko ang tsinelas ko sa gilid. Kung nandito lang sana si Marcus sigurado akong magugustuhan niya to.

I chuckled when I saw sea shell. Siguro kapag may nakakita sa akin dito mapapagkalaman akong baliw. Pinulot ko ang sea shell na hugis puso. And little did I know I'm smiling like an idiot.

Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nandito sa dalampasigan. I never knew the ocean can calm me like this. Babalik na sana ako sa La Casa. Baka hinahanap na ako ni Gianna. Agad akong tumalikod sa dagat at sinuot ang tsinelas ko. Maglalakad na sana ako nang may nakita akong lalaki. He stood six feet and two inches, he's meters away from me and he's looking at me intently. It's like he's staring at me for a long time. And my heart...

… my heart just skipped a beat.

To Be Continue.....