Chapter 5

Tasya Point of View

Nagising ako sa malakas na tunog ng cellphone ko. Paano ay nasa tabi ko lang ito at nakatulugan na kagabi sa pag-scroll. May sinusundan akong baguhang artista sa i***a na guwapo kaya napuyat ako. Nagpapansin lang naman ako kaka-love emoji sa mga post niya. Single daw at ready to mingle kaya naman malakas ang loob kong magpapansin.

Gusto ko pang matulog dahil wala naman akong trabaho. Hinayaan kong mag-ring hanggang sa mapagod kung sino man ang tumatawag. I go back to sleep, muli akong pumikit pero ang lintik! Muling nag-ring iyon.

"Sino ba ito!"

Padarag kong kinuha ang cellphone ko. Tiningnan ko kung sino iyon. Number lamang at hindi ko kilala. Papatayin ko na sana iyon nang makarecieve ako ng text galing sa numerong tumatawag.

'Tasya, please take my call. It's Trisha'

Napakunot noo ako kasabay ng pagbulusok ng matinding damdamin. Galit at hinanakit na hanggang ngayon ay dala-dala ko. Ang tagal na ng panahon. Bakit kinokontak niya ako ngayon?

Mahigpit kong nahawakan ang telepono ko. Kinalimutan ko na sila. Bakit sumusulpot siya ngayon sa buhay ko? Nakakainis!

Trisha is my sister. My father's favorite daughter. Iniwan ako ng ama ko sa magulang ng aking ina sa probinsiya nang maghiwalay sila. Dinala ni Papa si Trisha kahit nakikiusap akong gusto ko din na sumama sa kanila. He ignored me. Isa lang daw ang dapat niyang isama kaya si Trisha iyon. Nararapat daw ako sa probinsiya.

Kaya ganoon na lamang ang galit ko sa kanila. Kaya ganoon din ang ginawa ko. Kinalimutan ko sila. Hindi ko sinabing nasa Manila na rin ako. Bakit pa nila kailangang malaman. Nagkalimutan na kaming lahat. It's been how many years? Almost ten years nang iwanan nila ako!

Tinuloy kong pinatay ang cellphone ko. Wala akong paki sa kaniya. Ang ipinagtaka ko lang ay kung paano niya nalaman ang numero ko. Hindi ko alam pero iisa lang ang nais ko, they will leave me alone. Never contact me again. Ayaw kong magkaroon muli ng ugnayan sa kaniya o sa aming ama.

Dahil tuluyan ng nagising ang diwa ko dahil sa inis ay minabuti kong bumangon na lamang. As usual, wala akong suot na kung ano kundi panty lamang. Kaya pagkalilis ng kumot sa katawan ko ay lumantad agad ang kahubaran ko. Okay lang, mag-isa lang naman ako sa apartment ko at tiniyak kong sarado ang mga bintana ko para walang makakita.

Naglakad ako papunta sa banyo. I saw my reflection in the mirror. Gulo ang maikli kong buhok na hanggang teynga lamang ang haba. Pinaputulan ko iyon last week dahil gusto kong maiba naman ang awra ko. But then, mas lalo lamang naman daw naging fierce ang dating ko. Which I always portray during photoshoots. My body has this perfect shape, too. Paano ay alaga sa diet at ehersisyo. I'm doing intermittent fasting. Nasisira nga lamang iyon kapag may inuman o party. But still, inaalagaan ko ang sarili ko at katawan sa healthy food and exercise. Puhunan ko ang katawan ko.

Nagsepilyo ako at naghilamos. After that, ay nagbihis na ako ng leggings at sports bra. Gusto kong magyoga sa labas. Sa terasa.

Naglakad ako para kunin ang exercising mat sa likod ng pinto. Dala na iyon nang lumabas ako sa sliding door papunta sa terasa. Doon ay inilatag ko ang mat . May sikat na ng araw ngunit sa banda roon ay malilim pa. Tamang tama pa para sa pagyo-yoga ko.

Nasa posisyon na ako nang marinig ko naman ang sunod-sunod na doorbell. Napairap ako sa hangin. I hate it when someone is interrupting what I'm doing. Nakakainis!

Padarag akong tumayo para pumunta sa pinto. Nakapameywang na ako nang mabuksan iyon at handa na rin ang nakakamatay kong mga mata dahil hindi ko nagustuhan ang paggambala sa akin.

"What?!" asik ko. Ngunit napatda rin nang makaharap ko kung sino ang nasa pinto ko.

Ang babaeng nakatayo ngayon sa harap ko ay halatang sopistokada. Magara at mahahalata agad na ang kasuotan ay mamahalin and signature items. Katulad ng dati, ipinapamukha ng awra niya ang kaibahan naming dalawa. That she is special. Na nakakaangat pa rin siya sa akin sa anumang bagay.

"Tasya..." tawag niya sa pangalan ko.

Natigilan ako kaya hindi ko agad napagsarhan ng pinto ang nasa harap ko. Si Trisha na kapatid ko. Pero noong tawagin niya ang pangalan ko sa kauna-unahan beses sa mahabang panahon simula noong umalis sila ay labis na nagpabugso sa galit ko. I want to slam the door to her face pero maagap siya. Napigilan niya agad iyon sa pamamagitan ng kanyang katawan.

"Please, I really want to talk to you," pakiusap niya.

Natawa ako. Humalakhak akong parang baliw at puno ng pang-uuyam. For the first time, siya ang may kailangan sa akin! Wow ha! Ano na naman kaya iyon?

Dalawa lamang kaming magkapatid sa aming ina at ama. Mas panganay siya sa akin. Lahat ay nasa kanya na. Kagandahan, kabaitan at talino. Ayon iyon sa aming ama ha! Hindi pa nga yata ako kumalahati sa meron siya. Iyon ang palaging ipinapamukha ng aming ama sa akin. Paborito nga naman niya kasi si Trisha. Kaya nga noong umalis ito ay si Trisha ang piniling dalhin..Kaya natatawa ako ngayon dahil himalang si Trisha ang may kailangan sa akin ngayon.

Balita ko ay nakapag-asawa si Trisha ng anak mayaman. May invitation letter nga kaming natanggap noon pero hindi ko dinaluhan. Para ano pa? Para ipamukha sa akin na nakatamo na naman siya ng achievement sa buhay? Sigurado, proud na proud ang ama namin dahil ang paborito nitong anak ay ikinasal sa isang mayaman.

Ni hindi ko nga nagawang silipin ang mga pictures nila sa internet. Gagawin ko lamang bitter ang sarili niya. Para ano, para ipamukha ko na naman sa sarili ko na buti pa siya mala-fairy tale ang love life samantalang ako, niloko na, iniwan pa.

"Leave! Ano man ang gusto mong sabihin, wala akong oras makinig! Kaya umalis ka na," sabi kong hinawi ang kamay niyang nakaharang para pigilan ang pagsara ko sa pinto. Wala siyang nagawa nang pagsarhan ko siya. I don't really care. Wala akong kapatid at walang pamilya. Ang tanging pamilya ko ay ang naiwan ko sa probinsiya. Sila lang. Kaya nga nagtatrabaho ako rito sa Maynila para mabigyan sila ng mas maayos na buhay kahit nasa probinsiya. Nagawa kong patayuan sila ng bahay na bato. Hindi na sila nag-iigib sa poso dahil de kuryente na ang kuhanan ng tubig. May kuryente na rin kami roon at hindi na napuputulan kapag hindi nakabayad. Salamat sa pakikibuno ko rito sa Maynila. Napaginhawa ko ang buhay nila. Ng ako lang! Walang tulong galing sa kanya o sa aming ama! Kaya bakit ko siya pakikinggan. Kailangan niya ako? Nakakatawa! Anong gusto niya sa akin? Anong wala siya na meron sa akin?

Nagpatuloy ako sa mga daily routine ko. Nang hapon na ay nagpasya akong i meet sila Kyle para pag-usapan ang next lay out ng magazine. Ni-meet nila ang suppliers ng mga underwears na pinopromote namin to finalize the contract. Tapos larga na kami ulit. This time, we like to go international kaya nga sa Japan namin gustong mag-shoot.

Suot ang maikling pencil cut na palda kapares ang crop top white blouse ay sinipat ko muna ang sarili sa salamin. Nang makitang maayos na at daring na ang ayos ko, for I want the boys to drool over me ay lumabas na ako sa bahay. Para lamang magulat ulit at mainis at the same time.

"Tasya..."

Napairap ako at hindi maitago ang iritasyon. Really? Naghintay ang pinakamamahal nilang prinsesa sa akin para lang makausap ako? Hapon na. She literally waited for me outside?

"Ang kapal din ng mukha mo ano? Nabobo ka na ba para hindi makaintindi?Ayaw kong makausap ka o magkaroon man lamang ng uganayn sa iyo! Please Trisha, maawa ka sa sarili mo!"

Imbes na magalit sa mga pinagsasabi ko ay mas lalong nilukuban ng lungkot ang mukha niya. Lalo akong nairita. Nasaan na ang dating Trisha na kapag kami lang ay palaban at ipinapamukha sa akin na siya ang paborito at nakakaangat sa akin. Nasaan na ang Trisha na kapag walang ibang tao ay ang baba ng turing sa akin. Asan ang Trisha na mapagmalaki? Bait-baitan sa iba pero sa sarili niyang kapatid ay hindi niya magawa noon.

Hinawakan niya ako sa kamay ko. Nanlalamig ang palad niyang nakahawak sa balat ko. It's kind of cold right now. Dahil sa low pressure na paparating. Talagang naghintay siya ng matagal just to talk to me? Kung hindi rin lang gaĝa!

"Please, pakinggan mo muna ako, Tasya. You are my only hope. Balita ko, nangangailangan ka ng malaking halaga, I can give you that, tell me how much? Just help me, please!"

Nagtiim bagang ako. Tumalim ang titig ko sa kanya. Hinila ko ang kamay ko para iwanan siya. Hindi pa pala siya nagbago. How much? Gagà!

"How much, Tasya? One million? Two, five? Name it!" bulalas niyang nakapagpatigil sa akin.

Mas gaga pala ako. Narinig ko lang ang presyo ay nagawa ko siyang harapin.

"Ten!" sabi ko. Nagulat siya. Ngumisi lamang ako. Now what? Hindi niya ba kaya?