"D-DITO ka na, kumain?" aya ko kay Calvin at napatingin sa pagkaing inorder ko. Napangiti naman si Calvin. Nakita ko na naman ang parang nakaukiy na biloy sa pisngi niya. "If you insist, e di sige. Samahan kita at tutulong na rin akong mag-ayos ng mga kagamitan mo rito sa apartment," sabi niya. Saglit akong nag-atubili. Alam kong hindi iyon ang plano ko, kumain mag-isa, tahimik, walang komplikasyon. Pero naroon na siya, nakatayo sa gitna ng bagong espasyo ko, parang bahagi ng mundong pilit kong iniwan. “Sige,” mahina kong sagot. “Pero saglit lang ha.” Tumango siya, parang kuntento na roon. Tinulungan niya akong ilapag ang mga lalagyan ng pagkain sa mesa. Naamoy ko agad ang init ng kanin at ulam, parang biglang bumalik ang lakas ko. “Umupo ka muna,” sabi niya, hinila ang upuan para sa akin. Napakunot ang noo ko. “Kaya ko.” Ngumiti siya, bahagya lang. “I know. Pero hayaan mo na.” Naupo ako, at ilang sandali pa, magkatapat na kaming kumakain. Walang imikan sa una. Tanging kalusk
Dernière mise à jour : 2026-01-31 Read More