Tous les chapitres de : Chapitre 261 - Chapitre 270

"MA'AM, ihahanda ko na po ba ang documents para makalipat ka na?" sabi ng caretaker ng apartment na tutuluyan ko. Nakangiting humarap ako sa caretaker. “Opo,” sagot ko, pilit pinapantay ang boses. “Kukunin ko na po.” Tumango ang caretaker at iniabot sa akin ang listahan ng requirements. Habang binabasa ko iyon, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat pirma na ilalagay ko roon ay isang hakbang palayo sa lahat ng kaguluhang iniwan ko. Ito na siguro ang simula ng paglayo ko. Hindi lang sa bahay nina Giselle, kundi sa isang bahagi ng sarili kong ayokong harapin araw-araw. Pagkatapos naming mag-usap, pumasok ako sa loob ng apartment. Maliit lang, pero malinis. Tahimik at walang bakas ng kahit sinong alaala. Isang espasyong puwedeng punuin ng panibagong simula o ng mga lihim na ako lang ang may alam. Huminga ako nang malalim at ipinikit ang mga mata ko sandali. Dito, wala akong kailangang ipaliwanag. Walang kailangang iwasan. Walang mga matang nagtatanong kung bakit ako umuuwi n

TAGAKTAK na ang pawis ko. Sobrang pawis na pawis ako sa pag-aayos ng mga furniture na binili ko. Nalipasan na rin ako ng gutom, sa sobrang dami kong ginagawa. Naglinis ako at kahit na hindi ko kayang buhatin ang sopa, pilit ko pa rin iyong inusog, pulgada kada pulgada. Napaupo ako sa sahig, hinihingal. Dumampi ang likod ko sa malamig na tiles habang pilit kong kinukuha ang lakas ko. Nanginginig ang mga braso ko, pero mas nangingibabaw ang determinasyon kaysa pagod. “Grabe ka na,” bulong ko sa sarili ko, sabay punas ng pawis sa noo. “Pero konti na lang.” Napatingin ako sa paligid. Magulo pa, pero may hugis na ang lugar. Nakatayo na ang mesa, nakaayos na ang kama, at kahit papaano, may espasyong matatawag kong akin. Hindi perpekto. may alikabok pa sa sulok, may kahong hindi pa nabubuksan. Pero sapat na para makahinga ako. Tumayo akong muli at sinubukang itulak ang sopa. Sa pagkakataong ito, umusad na ito nang mas maayos. Napangiti ako, maliit pero may halong tagumpay. Maya-maya, ku

NAKAUPO si Calvin sa sopa. Nakataas pa ang paa at parang walang balak na umalis. "Do you have coffee?" tanong ni Calvin. Nakatayo lang ako at hindi ko alam kung aalukin ko pa ba siya bg kape. Parang dito na siya kumain pati sa coffee. "Elisa..." tawag pa ni Calvin sa akin. NAPA-ILING ako at napabuntong-hininga bago tumalikod papunta sa maliit na kusina. “Meron,” sagot ko sa wakas. “Pero instant lang.” “Perfect,” agad niyang sabi, nakangiti pa rin na parang wala siyang iniisip kundi ang manatili roon. Habang nagtitimpla ako ng kape, ramdam ko ang bigat ng presensiya niya sa likuran ko. Hindi man siya gumagalaw, parang punô ang buong apartment ng katahimikan na siya lang ang may gawa. Nang iharap ko sa kanya ang tasa, agad niyang kinuha at sumimsim. “Salamat,” sabi niya, sabay tingin sa paligid. “Mukhang okay na ‘to ah. Tahimik. Bagay sa’yo.” Hindi ko alam kung papaano sasagutin iyon. Naupo na lang ako sa kabilang dulo ng sopa, pilit nilalagyan ng distansya ang pagitan namin.

KINABIG ako bigla ni Calvin at mas lalong dumikit ang mga katawan naming dalawa. Nanlaki ang mga mata ko nang lumapat ang labi niya sa labi ko. Hindi ako nakagalaw. Para akong naging tuod. Naramdaman kong gumalaw ang labi ni Calvin. Kahit anong pilit kong sabihing ayaw ko, pero iba ang sinasabi ng aking katawan. "Please, huwag mo akong pigilan, Elisa," namamaos na sabi ni Calvin sa pagitan ng aming mga halik. Gusto ko siyang itulak. Gusto ko siyang sampalin sa ginagawa niya sa akin ngayon. Pero hindi ko nagawa. Sa halip, kumapit ang mga daliri ko sa damit niya, parang doon ko ibinuhos ang lahat ng pagtutol at pagnanasa na sabay na naglalaban sa loob ko. Napatigil siya nang maramdaman iyon. “Elisa…” bulong niya, halos nanginginig. Huminto ang mga labi niya sa labi ko, sapat lang ang layo para maramdaman ko pa rin ang hininga niya. “Sabihin mo lang. Kapag sinabi mong tumigil ako—” Hindi ko agad siya sinagot. Hinahabol ko ang sariling paghinga, pinipigilan ang pintig ng dibdib ko n

NAPAMULAT ako ng aking mga mata at napabalikwas ng bangon. Napaupo ako sa kama saka napatingin sa tabi ko. Nakadapa at tulog na tulog si Calvin. Nalahubad pa rin kaming pareho. Hindi ko na nabilang kung ilang beses kaming nagniig. Hindi ko alam kung anong tawag doon. Hindi ko alam kung anong tawag doon, kung pagkakamali ba o sandaling pinili naming pareho kahit alam naming may kapalit. Marahan kong hinila ang kumot para itakip sa sarili ko, saka ko siya muling tinignan. Tahimik ang paghinga ni Calvin, mabagal, payapa. Parang walang bigat na pasan. Parang hindi siya ang lalaking kagabi ay halos magmakaawa sa pagitan ng mga bulong at yakap. Ako lang yata ang gising sa katotohanan. Tumayo ako nang dahan-dahan, maingat na baka magising siya. Kinuha ko ang mga damit kong nakakalat sa sahig, isa-isa, habang bumabalik sa isip ko ang mga alaala ng gabing pilit kong hindi pangalanan. Masarap at totoo. Pero masakit din sa paraang hindi ko maipaliwanag. Paglingon ko sa kanya, bahagya siyan