All Chapters of Thorns Of Seduction: Chapter 141 - Chapter 148

Pagkalipas ng meeting, bumalik si Cressida sa maliit na lounge room ng studio para saglit na makapagpahinga. She sat down on the sofa, pressing her palms against her eyes. Pagod siya. Magulo ang isip. At higit sa lahat—hindi niya alam kung paano sasalubungin ang bagong tensyon sa pagitan nila ni Arcturus.She sighed. I just need one quiet hour… sana lang.But fate had other plans.---Arcturus. Sa kabilang dulo ng building, Arcturus was stepping out of the elevator, phone in hand, nagre-review ng mga memo. Planado na dapat ang araw niya—half day meetings, then a quiet evening.Pero biglang nag-vibrate nang tuloy-tuloy ang phone niya.One call.From his brother in the Philippines.“Ace?” sagot niya agad, medyo kinakabahan. “What’s going on?”Narinig niya ang malalim na buntong-hininga sa kabilang linya, followed by a strained voice.“Arc… kailangan mo umuwi. Now.”Napatigil si Arcturus sa hallway.“What happened?”“Hindi muna kita idedetalye sa phone,” sagot ng kapatid. “Pero malaki i

Gabi na nang tuluyang humupa ang ingay sa mga pasilyo ng bahay nina Cona, ngunit sa loob ng silid ni Cressida ay lalo lamang lumalakas ang katahimikan. Umupo siya sa gilid ng kama, mahigpit ang hawak sa cellphone, at paulit-ulit na pinipindot ang pangalan ni Conah sa screen na para bang kapag ilang ulit pa niya itong tinawagan, may milagro na mangyayari.Ngunit wala.Walang sagot.Walang kahit isang ring na magtutuloy sa boses nito.Naramdaman niyang unti-unting bumibigat ang dibdib niya—hindi dahil sa takot lang, kundi dahil sa kung ilang beses na itong nangyari nitong mga nakaraang araw, at sa bawat oras na lumilipas ay parang mas lalo siyang hinihila papunta sa puwang na hindi niya maintindihan.Napabuntong-hininga siya, malalim, mabigat, halos parang pagod na pagod ang kaluluwa niya.“Answer the phone… please…” mahina niyang bulong sa kawalan, bagaman alam niyang walang makakarinig.Sinubukan niyang muli.Isa pa.Isa pang attempt na halos nanginginig na ang daliri niya.Still unre

HINDI na muling nakatulog si Cressida.Ang gabi ay tila isang mahabang pasilyo na walang katapusan—bawat segundo ay mabagal, bawat tunog ay parang may kahulugan. Nakatayo siya sa harap ng bintana, nakapulupot ang mga braso sa sarili niyang katawan, pinagmamasdan ang madilim na kalangitan na tila ba may itinatagong lihim.Sa bawat pagkurap niya, naiisip niya si Conah.Kung nasaan ito.Kung buhay pa ba ito.Kung natatakot ba ito… o kung may kasama.Mariin niyang ipinikit ang mga mata.Huwag. Huwag mong isipin ‘yon.Ngunit ang isip niya ay traydor—lalo lang nitong pinipilit ilahad ang mga posibilidad na ayaw niyang harapin.“Cress.”Napalingon siya.Nasa pintuan si Arcturus, tahimik, ngunit ang presensya nito ay parang biglang nagpalamig sa buong silid. Hindi ito lumapit agad—nakatingin lang, para bang binabasa ang bawat galaw niya.“May nahanap kami,” sabi nito.Hindi na siya nagtanong kung sino ang “kami.” Alam na niya. Si Reed. Ang mga taong konektado kay Arcturus. Ang mundong hindi n

HINDI NATULOG SI ARCTURUS. Buong gabi siyang nakatayo sa harap ng bintana ng safehouse, nakamasid sa unti-unting pagliwanag ng kalangitan habang ang isip niya ay abala sa pagbuo ng bawat detalye ng plano. Hindi siya sanay magkamali—at lalong hindi siya papayag na may mangyari kay Cressida o kay Conah dahil sa pagkukulang niya. Sa likod niya, isa-isang dumating ang grupo. “Arc,” tawag ni Su-hyuk habang inilalapag ang tablet sa mesa, “confirmed. Tatlong entry points, pero dalawang exit lang ang viable. Na-set na ni Luhence ang disruption devices.” “Good,” maikli ngunit madiing sagot ni Arcturus. Sumingit si Luhence, nakasandal sa pader, nakangising tila inaabangan ang laban. “Once mag-trigger ‘to, mawawala comms nila for at least two minutes. Enough time to mess them up.” “And Reed?” tanong ni Arcturus, hindi inaalis ang tingin sa mga file na hawak niya. “I’m here,” sagot ni Reed mula sa likuran. Lahat ay napatingin dito. Tahimik sandali bago ito lumapit. “I’ll do it,” diretso