All Chapters of การกลับมาของฮองเฮาเจิ้ง: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 เสียงจากเงามืดในอดีตตำหนักชั้นนอกซึ่งเคยใช้เป็นที่พักของขันทีเกษียณ อากาศอบอ้าวปนกลิ่นยาและไม้เก่า ฮ่องเต้เสด็จเงียบ ๆ ท่ามกลางแสงยามสายอ่อน ๆ เพียงองค์เดียว มิได้ให้ราชองค์รักษ์ติดตามมาแม้แต่คนเดียว“เขายังมีชีวิตหรือ ”พระสุรเสียงนั้นแม้เบา แต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันขุนนางคนสนิทก้มหน้ารับคำ“หากหม่อมฉันจำไม่ผิด…น่าจะเป็น ‘หลิวกงกง’ บัดนี้อยู่ตำหนักเก็บสมุนไพร ทำหน้าที่จดคัมภีร์ยาสมุนไพรถวายแพทย์หลวง ผู้นั้นเคยเป็นข้ารับใช้ของเจิ้งซูเฟย เมื่อครั้งอยู่ที่ตำหนักเย็นใจ…”ภายในตำหนักไม้ที่เงียบสงบ เสียงฝีเท้าของฮ่องเต้ดังขึ้นกลางพื้นไม้ หลิวกงกงในวัยชรา เงยหน้าจากตารางยารายวัน ดวงตาขุ่นมัวของเขาเบิกกว้างเพียงชั่วครู่ ก่อนจะทรุดตัวคำนับแทบพื้น“ฝ่าบาท…”ฮ่องเต้มิได้ตรัสทันที หากเดินวนรอบห้องด้วยสายพระเนตรที่เยือกเย็นและเคร่งขรึม“สิบแปดปีก่อน ท่านอยู่ที่ตำหนักเย็นใจ ใช่หรือไม่”“หม่อมฉัน…มิกล้าปฏิเสธฝ่าบาท”“ในวันที่เจิ้งซูเฟยถูกกล่าวหาว่าลอบวางยาเสด็จพ่อท่านอยู่ ณ ที่นั้นหรือไม่”หลิวกงกงเงียบงันไปชั่วอึดใจ…ก่อนจะกล่าวช้า ๆ“ข้าน้อย…อยู่ แต่ไม่มีผู้ใดอยากฟังเสียงของขันทีเฒ่าผู้หนึ่

บทที่ 13 ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด สายที่มองต่ำยังคงเดิมนางหยอบกายลงอย่างงดงาม ศีรษะต่ำแต่แววตากลับคมกริบ“ไม่คิดว่าไท่หวงไท่โฮ่วจะทรงมีรับสั่งเรียกพบหม่อมฉันเช่นนี้”ภายในตำหนัก กลิ่นกำยานอวลอบอวล ราวกับถูกจงใจจุดให้คลุ้งขับความคิดของผู้มาเยือนให้พร่าเลือนไท่หวงไท่โฮ่ววางถ้วยชาอย่างแผ่วเบา พระหัตถ์เรียวยังคงงดงามแม้กาลเวลาจะผ่านไปหลายสิบปีแววตาของนางเรียบสนิทเหมือนผิวน้ำในยามไร้ลม แต่ลึกลงไปกลับมีคลื่นกระเพื่อมที่อ่านไม่ออก“ข้าก็ไม่คิด…ว่าหลังจากอยู่เงียบ ๆ บนเขาเทียนจี่เกือบสิบห้าปี เจ้าจะเลือกวันเช่นนี้ลงจากเขา”เสียงนั้นอ่อนโยนราวกับกำลังสนทนากับสหายเก่า แต่ทุกคำกลับหนักราวค้อนเหล็กที่ค่อย ๆ ทุบลงบนหินเจิ้งซูเฟยเพียงยิ้มจาง ไม่ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ“บางครั้ง การกลับมาของผู้ที่ถูกไม่ได้รับความยุติธรรม…ก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล”“ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลงั้นหรือ” ไท่หวงไท่โฮ่วแค่นหัวเราะเบา “ในวังนี้ ทุกการกระทำล้วนมีเหตุผล และทุกเหตุผลล้วนมีราคา”พระเนตรของนางจ้องลึกเข้ามาราวจะชำแหละหัวใจผู้ตรงข้าม “ข้ากลัวเพียงว่า…ราคาที่ท่านจ่าย จะเป็นสิ่งที่แม้กระทั่งเจ้าเองก็ไม่อาจแบกรับ”เจิ้งซูเฟยเล

บทที่ 15 อ้อมกอดที่แสนคนึงหาใต้เงามืดในวังหลังมีคนกลุ่มหนึ่งเดินลัดเลาะตามเงาที่ถอดยาว เมื่อถึงตำหนักของเจิ้งซูเฟย หนึ่งในชายชุดดำก็แยกตัวออกมาและเล้นกายเข้าไปภายในประตูไม้เปิดออกช้า ๆเงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมไหมเข้มก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์เมื่อเห็นเจิ้งซูเฟยที่กำลังนั่งให้คนสนิทพันผ้าพันแผลให้อยู่ ร่างสูงก็ยืนนิ่งราวกลับถูกแช่แข็งไว้ สนิทของเจิ้งซูเฟยเห็นผู้บุกลุกก็รีบลุกแล้วออกไปด้านนอกในทันทีชายในชุดดำทรุกกายลงนั่งแทนที มือหนาพันแผลที่ยังค้างเอาไว้ต่ออย่างเบามือเขาเงยหน้าสบตาคนตรงหน้าที่มีดวงตาเช่นเขา“มาสาย”“เสด็จแม่ไม่เห็นต้อง…ทำเช่นนี้”“นางจะได้ไม่สงสัยว่าทำไมเจ้าให้ตำแหน่งแม่ง่ายดาย”“แต่แขนของท่าน หากข้าไปช้าอีกนิด ไม่รู้ว่า” เขาตอบเสียงแผ่ว “เสด็จย่าจะทำเช่นไรกับท่านต่อ ในตำหนักนั่นมีแต่คนของนาง”เจิ้งซูเฟยยกยิ้มบาง ดวงหน้าอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครในวังเคยเห็น“แต่เจ้าก็ไปทันมิใช่นหรือ เจ้าโตแล้วจริง ๆ เจ้า…โตพอจะปกป้องแม่แทนแล้ว”“อย่าทำเช่นนี้อีก หากข้าเห็นท่านต้องบาดเจ็บตรงหน้า ไม่รู้ว่าทนเปิดบังความรักที่ข้ามีต่อท่านได้แค่ไหน”“มากกว่า

บทที่ 17 พิษในร่มเงามีดที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม อันตรายยิ่งกว่าหอกทิ่มตรงหน้า และบางครั้ง การไว้ใจผิดคน…ก็เท่ากับเชิญภัยมาถึงตำหนักหลังการพิจารณาคดีในท้องพระโรง เจิ้งซูเฟยกลับตำหนักอย่างสงบ แต่ภายในวังยังมีแรงสั่นสะเทือนอยู่เงียบ ๆเพียงหนึ่งวันหลังจากนั้นขันทีผู้ดูแลตำหนักไท่ฮวา เอ่ยต่อไท่เฟยด้วยความนอบน้อม“เสี่ยวหลิง ลูกสาวมัวมัวเก่าผู้จงรักภักดี…ได้สมัครเข้ารับใช้ในตำหนักไท่เฟยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ไท่หวงไท่โฮว่เพียงพยักหน้า แต่สายพระเนตรเย็นดุจน้ำแข็ง“บอกนางว่า…ข้าต้องการความจริง ไม่ใช่ความภักดี”เสี่ยวหลิง นางอายุเพียงสิบหกปี ใบหน้ากลมขาว ผูกเปียเล็กหลังศีรษะ พูดจาเรียบร้อย ไม่สอดรู้ ไม่เสนอตัวเกินงามวันแรกที่เข้าตำหนัก เจิ้งซูเฟยมองอย่างเรียบเฉย“เจ้าชื่ออะไร”“เสี่ยวหลิงเพคะ มารดาเคยทำงานในวังสมัยก่อน”“ข้าไม่ถามเรื่องมารดา ข้าถามว่าเจ้าตั้งใจจะรับใช้อย่างไร”คำตอบที่เสี่ยวหลิงตอบ คือการก้มกราบลงอย่างเงียบงันหลายวันผ่านไปเสี่ยวหลิงดูเป็นเด็กขยัน ซื่อสัตย์ ไม่เคยซุบซิบ แต่นางมักอยู่ใกล้เอกสาร โต๊ะเขียนหนังสือ หรือห้องเก็บของสำคัญ และทุกค่ำคืน จะกลับห้องช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อยเสมอคนส

บทที่ 19 เบี้ยกลับด้านบางครั้ง สิ่งที่ฆ่าศัตรูได้…ไม่ใช่ดาบหรือยาพิษ หากแต่คือความเชื่อผิด ๆ ที่เราปล่อยให้มันงอกงามในใจของอีกฝ่ายหลังความผิดพลาดครั้งก่อน เสี่ยวหลิงระมัดระวังตัวมากขึ้น คิดว่าตนซ่อนพิษในน้ำชาได้แนบเนียนแล้ว ทว่าเจิ้งซูเฟยกลับมิได้ลงโทษหรือต่อว่า กลับมอบความไว้วางใจให้มากกว่าเดิมเสียอีก ราวกับลืมเหตุการณ์นั้นไปแล้วและแล้วในวันที่ทุกอย่างดูราบเรียบ นางก็เอ่ยขึ้นเหมือนเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ“ตำราเก่าของพระสวามี…ยังเหลืออยู่หรือไม่นะ เจ้าไปช่วยจัดแยกเล่มที่เกี่ยวกับการเดินทัพส่งไปวังหลวงเก่าให้ข้าหน่อย”คำว่า วังหลวงเก่า ทำให้หัวใจของเสี่ยวหลิงสะดุดเต้นแรง เพราะที่นั่นเคยเป็นศูนย์บัญชาการของขุนนางฝ่ายใต้ผู้ต่อต้านอำนาจไท่หวงไท่โฮว่าในอดีตระหว่างรื้อค้นตำรา เสี่ยวหลิงพบกระดาษแผ่นหนึ่ง แฝงอยู่ในเล่มหนา มีตราประทับเลือนราง และลายมือที่ดูเหมือนของเจิ้งซูเฟย“หากติดต่อสำเร็จ คืนวันขึ้น ๗ ค่ำ จะพบกันใต้ตำหนักซ่างหลง อย่าปล่อยให้ข่าวนี้รั่วไหล มิฉะนั้น ข้าอาจไม่มีวันได้กลับไปยืนเคียงลูกอีกเลย”เลือดในกายเสี่ยวหลิงพลุ่งพล่าน นี่มันหลักฐานชัดเจนว่าเจิ้งซูเฟยสมคบกับขุนนางนอกวัง! น