All Chapters of เฮียถิ่น: Chapter 1 - Chapter 5

ถิ่นจ้องมองร่างน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนกว้าง เขาถลกผ้าห่มที่คลุมกายของเธอออก พบว่าร่างน้อยของเธอเปลือยเปล่า ไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม เขาจึงซุกไซ้เข้าหา ลามเลียซอกขาด้านในและร่องสวาทของเธอเธอบิดกายเร่าๆ ร้องครางด้วยความเสียวซ่าน จิกมือกับผ้าปูเตียงแน่น ถิ่นเลียร่องเยิ้มแดงฉ่ำของเด็กสาวหนักขึ้น จนเธอต้องลืมตาตื่นเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เมื่อเธอตื่นและพร้อมจะดิ้นอยู่ใต้ร่างของเขา เขาก็แยกขาของเธอออกแบบที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ประคองแก่นกายชายเสียดสีกับปากถ้ำสวาทและกดเข้าไปอย่างล้ำลึกมิดเม้น“อ๊า... เฮีย” รวิดาร้องครางเสียงหลงเมื่อท่อนกายอวบใหญ่ฝากฝังเข้ามาในร่องจนมิดโคน เธออ้าปากค้าง ทั้งเสียวทั้งแน่นไปหมดทั้งร่อง“เฮีย... พอก่อนค่ะ” รวิดาร้องประท้วง เธอเพิ่งได้นอนไปเอง เขาก็จะเอาเธออีกแล้ว ตั้งแต่ที่พี่ชายของเธอคดโกงเขา เพราะพี่ชายทำงานให้เขา เขาก็เปลี่ยนไป จากพี่ชายที่แสนใจดีกลายเป็นพี่ชายที่สุดแสนจะใจร้ายพี่ชายของเธอหนีไป พร้อมด้วยการหอบเงินไปก้อนใหญ่ ถิ่นโกรธมาก เขาจึงมาลงเอากับเธอ รวิกรพี่ชายของเธอทิ้งเธอเอาไว้ให้คอยแบกรับภาระหนี้สินทั้งหมดรวิดาดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ แต่ถิ่นไม่ไ

รวิดาตัวสั่น ฟันกระทบกันด้วยความหวาดกลัว เขาก็ผลักร่างของเธอออกห่างอย่างรังเกียจร่างสูงหมุนกายเดินจากไปอย่างไม่ไยดี รวิดามองตามร่างสูงไปด้วยน้ำตานองหน้า เธอปาดน้ำตาทิ้งด้วยความรู้สึกอดสูใจรวิดาค่อยๆ ประคองร่างอันบอบช้ำทั้งกายใจขึ้นจากพื้น เธอเดินเข้าห้องเล็กๆ คับแคบของตัวเองด้วยความรู้สึกหดหู่เหลือคณานับ การไม่ถูกรักไม่เท่ากับการถูกเกลียด เพราะเขาไม่รักยังมีสถานะอย่างอื่นเช่นนับถือกันเป็นพี่น้อง แต่หากได้เกลียดกันแล้ว ความสัมพันธ์ที่ดีแม้เพียงสักน้อยก็ไม่มีให้กันเด็กสาวอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาจากห้องอย่างเคว้งคว้าง เธอเข้ากับคนที่นี่ไม่ได้เลย ทุกคนดูไม่ชอบหน้าเธอ อาจรับรู้เรื่องราวของรวิกร พี่ชายของเธอที่ทรยศถิ่น ผู้เป็นเจ้านายที่รักของทุกคนที่นี่ก็เป็นได้“มีอะไรให้ฉันช่วยไหมจ๊ะ” รวิดาสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าครัว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกริ่งเกรง หลายคนหันมามองแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ไม่มีใครสนใจไยดีเธอเธอเลยสักคนเดียวรวิดาจิกมือเข้ากับกระโปรงยาวที่ตัวเองสวมอยู่ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำแทบจะโลดออกมานอกอก มือของเธอชื้นเหงื่อ ใบหน้าชาหนึบเหมือนถูกตบซ้ำๆ“โอ๊ย!

“อุ๊ย! เฮีย” รวิดาอุทานออกมา รีบโอบกอดคอหนาของเขาเอาไว้เพราะกลัวพลัดท่าตกจากตักของเขาอ้อมแขนของเขารั้งเอวคอดของเธอเอาไว้ ตามด้วยประโยคคำถามตรงริมหู“จะไปไหน” เขาเอ่ยถามพลางหอมแก้มของเธอแรงๆ ขยี้ปากเหมือนกลั่นแกล้ง“จะไปล้างปิ่นโตรอเฮียกินข้าวให้เสร็จน่ะค่ะ” เธอได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เป็นเสื้อเชิ้ตตัวโตของเขานั่นแหละ“หน้าที่ของเธอตอนฉันกินข้าวก็คืออยู่ใกล้ๆ ฉันเพื่อดูแลฉัน อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำหลายรอบ” แม้ประโยคนั้นของเขาจะดูเป็นการบังคับสำหรับเธอ แต่ลึกๆ ในหัวใจของเธอก็ชอบที่จะได้อยู่ใกล้เขาในทำนองนี้อยู่แล้วฝนตกหนักในเดือนมีนาคมกำลังจะเข้าสู่เดือนเมษายนเป็นเรื่องแปลกหรือจะเรียกว่าฝนหลงฤดูก็ย่อมได้ สภาพอากาศในปัจจุบันนั้นค่อนข้างแปรปรวนค่อนข้างมาก ซึ่งจริงๆ แล้วช่วงนี้น่าจะเป็นฤดูร้อนเสียมากกว่าเธอมองสายฝนริมหน้าต่างบ้านพักด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว ข่าวคราวของพี่ชายเงียบหายไปเหมือนสายลม ถิ่นเองก็ไม่ได้พูดถึงรวิกรให้เธอได้ยินอีก เธอเองก็ไม่กล้าถามเขาด้วยอ้อมแขนของเขาที่อุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขนทำให้รวิดาอุทานเบาๆ เธอรีบคล้องคอหนาเอาไว้แผ่นหลังของเธอสัมผัสไปกับพื้นเตียงหนาหนุ่