บททั้งหมดของ UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสียงสนทนาพวกนั้น ฉันได้ยินชัดเต็มสองหู มันทำให้นึกออกขึ้นมา...เรื่องที่คุยกับพอลในไลน์เมื่อตอนนั้น!จริงด้วย ฉันลืมไปสนิทเลย เพราะมัวแต่คิดเรื่องบ้าบอนั่นทั้งวัน แถมเมื่อเย็นก็ไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดมือลงมา พอพอลทักมาฉันเลยไม่ได้ตอบ ทีนี้เขาก็คงคิดว่าฉันตกลง เลยมารับอย่างที่เห็นไม่ได้แล้ว ฉันต้องรีบไปบอก“จะไปไหน!” ปืนกดเสียงต่ำพร้อมกับที่เขากดมือฉันไว้กับต้นไม้แน่นขึ้น“ปล่อย จะไปไหนก็เรื่องของฉัน”“ผมไม่ให้ไป อ๋อ ที่อารมณ์เสียไม่อยากให้ผมแตะต้อง คงเป็นเพราะนัดชู้เอาไว้นี่เอง หึ คุณนี่แม่ง สำส่อนโคตรๆเลยว่ะแนน”“ฉันไม่ได้สำส่อน นายต่างหากที่สำส่อน ปล่อย!” ฉันสะบัดมือเขาจนหลุด ก่อนทำท่าจะเดิน แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดเดินเอาดื้อๆ เพราะพอลขับรถกลับไปแล้ว...แล้วแต้วไปพูดอะไรกับพอล เขาถึงได้ยอมกลับ สงสัยเมื่อกี้มัวทะเลาะอยู่กับปืน ฉันเลยไม่ทันฟัง“มองตาละห้อยเชียวนะ เสียดายมากเหรอ ที่คืนนี้ไม่ได้ออกไปเอากับชู้”“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ” ฉันหันไปตวาดใส่ผู้ชายหยาบคาย“ใครกันแน่ที่มีชู้ นายต่างหาก คนที่สำส่อน มันคือนาย ไม่ใช่ฉัน!”“คุณพูดอะไร”“ก็พูดเรื่องที่นายทำกับยัยนีนเมื่อเช้าไง คงคิดว่าไม่มีใค

ผมกระแทกหนักขึ้นในทุกจังหวะที่ผมพูด ก็ของมันขึ้นยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งนึกถึงคำพูดไอ้สัสนั่นเมื่อตอนนั้นที่บอกว่านัดกับแนนไว้ผมก็ยิ่งคลั่ง ยิ่งคลั่งก็ยิ่งกระแทก บวกกับฤทธิ์ยาปลุกเซ็กส์ด้วยแล้ว ผมว่าคืนนี้ผมได้เอาแนนยันสว่างแน่ และตอนนี้ผมกำลังเปลี่ยนจากกดคอเธอเป็นสอดมือเข้าไปขยำนมเธอทั้งสองข้างแรงๆ แรงตามอารมณ์ที่พวยพุ่งจนหยุดไม่อยู่“อื้อ เจ็บ เจ็บ นาย ไอ้โรคจิต ฮือๆๆ ถามคำถามบ้าอะไรของนาย ฉันไม่เคยเอากับพอล จะไปรู้ได้ไงห้ะ! ฮือๆๆ...”“อย่ามาตอแหล ในเมื่อคุณมันร่านถึงขนาดนัดมันมาเอาถึงบ้านขนาดนั้น หึ คืนนี้แหละ ผมจะเอาให้คุณลืมรสชาติผัวทุกคน ให้จำได้แต่xxxผมคนเดียว!” ผับๆๆๆๆๆ!!!!!!“โอ๊ย ซี้ดดด ฮือๆๆๆๆ...” ผมเห็นแนนกำผ้าปูที่นอนจนแน่น แต่ช่างแม่งดิวะ เธอทำให้ผมโกรธเองนะ จะว่าไป ทุกอย่างมันไม่ใช่ความผิดผม แต่มันเป็นของเธอ ของเธอตั้งแต่แรก นี่ถ้าผมไม่โดนยาปลุกเซ็กส์ ผมก็ต้องลงโทษเธอโทษฐานสวมเขาให้ผมอยู่ดี ง่ายๆคือเธอต้องโดนเอาอยู่แล้ว เพราะงั้นผมไม่ผิดผับๆๆๆๆๆ....!!!!!!!“โอ๊ะ โอ้ววว แนน ไง ถูกใจมั้ย xxxผมสุดยอดมั้ยห้ะ อ้ะๆๆๆๆ...” ผับๆๆๆๆๆ“อือ ฉัน ซี้ดดด ฉันจะไม่ไหวอยู่แล้ว พอ ฮึก พอรึยัง

“ใช่ ผมเอง นี่น้ำ อยากได้ไม่ใช่เหรอ” ผมเอาแก้วน้ำยัดใส่มือแนน ก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง เลยทำตัวเหี้ยๆเหมือนเดิมไปก่อนแล้วกัน“อ้าว กินดิ นิ่งทำไม”“ฉัน มาอยู่นี่ได้ไง ฉันยังไม่ตายเหรอ”“ถ้าคุณตายป่านนี้ตื่นมาคงเห็นยมบาล ไม่ใช่ผม”“แล้วนายมาทำไม ออกไปสิ ไม่อยากเห็นหน้าฉันไม่ใช่เหรอ ความจริงฉันควรจะตายๆไปจริงๆ นายจะได้ดีใจ” ถ้าผมรู้ว่าเอาน้ำให้เธอกินแล้วจะมีแรงพูดได้น่าจับขยี้จูบขนาดนี้ ผมไม่เอาให้หรอก“ผมไม่ดีใจหรอก เพราะถ้าคุณตายไปจริงๆ ผมก็ไม่รู้จะทรมานใคร”“คนเลว ยังไงนายก็ยังใจร้าย” แนนทำท่าจะร้องไห้ บ้าเอ๊ย นี่ผมทำเธออีกแล้ว ไม่ได้ๆ ผมต้องรีบทำไรสักอย่าง“หยุดพูดสักที สภาพน่าสังเวชขนาดนี้แล้วยังไม่เจียมอีกนะคุณอ่ะ”“เรื่องของฉัน”“อย่าเถียง คุณไม่สบาย ไม่มีสิทธิ์ดื้อ นอนซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน” ผมฉกแก้วน้ำจากมือเธอไปวางบนโต๊ะ ก่อนดึงผ้าห่มให้มันห่มขึ้นมาถึงอกเธออีกนิด“แต่ฉันไม่อยากนอน”“บอกแล้วไงว่าอย่าดื้อ”“แต่ฉัน”“ถ้าคุณเถียงผมอีกคำ ผมจูบคุณจริงๆ” ถ้าผมไม่ขู่ แนนคงไม่ยอมหยุด อีกอย่าง ผมไม่อยากเถียงกับเธอแล้ว ไม่อยากพูดจาเหี้ยๆออกมาแล้วทำเธอร้องไห้อีก ยิ่งสภาพจิตใจเธอก็ย่ำแย

“เออ! จะว่าไปมันเอาแต่สั่งๆๆ แล้วตัวมันไปไหนซะล่ะ ตามายังไม่เห็นมันเลย หรือไปอยู่กับธี”“เอ่อ แนนก็ไม่รู้ค่ะ” ฉันตอบไม่ค่อยเต็มเสียง ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ก็ตั้งแต่เขาด่ากราดฉันแล้วโมโหออกไป เขาก็ยังไม่กลับเข้ามาเลย และฉันเกลียดตัวเองจริงๆที่แอบน้อยใจเขาทั้งๆที่ไม่มีสิทธิ์ เกลียดตัวเองที่เขาร้ายกาจถึงขนาดนั้น ฉันก็ไม่เคยโกรธเขาลง เขาใส่มาเท่าไหร่ ฉันก็ยอมเจ็บเองคนเดียว ไม่เคยคิดโทษเขาเลย ฉันนี่มันโง่จริงๆเลยว่ามั้ย โง่อย่างคนเต็มใจโง่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะบังคับตัวเองให้หายโง่ได้สักที“งั้นเดี๋ยวตาโทรตามละกัน ว่าจะถามเรื่องที่มันขอไปเป็นบอดี้การ์ดให้แนนด้วย จะซักให้หมดเปลือกคอยดูดิ” ตาพูดแบบนี้หมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าตั้งแต่เขามาเป็นบอดี้การ์ดฉัน เขาก็ยังไม่ไปเจอตาเลย แล้วสรุปเขาได้บอกตาเรื่องที่ฉันจ้างคนไปทำร้ายโรสรึเปล่า หรือว่ายัง เพราะถ้าบอกแล้ว บางทีตาอาจจะเกลียดฉันไปแล้วเหมือนที่ธีกำลังเกลียดอยู่ก็ได้ แต่ถ้าจะให้ฉันถามตาออกไปตรงๆ ฉันก็ไม่กล้าหรอก ได้แต่สงสัย เพราะอย่างน้อย ถ้าตายังไม่รู้มันก็ดีแล้ว ฉันยังไม่อยากให้ตาเกลียดฉันตอนนี้ ฉัน ฉันทำใจไม่ได้“เอ ทำไมมันไม่รับสาย” ตาชักโทรศัพท์อ

พ่อกดเสียงต่ำ ย้ำชัดทุกคำ แต่ฉันไม่อยากจะให้มันเป็นเรื่องจริงเลย ในเมื่อฉัน ไม่อยากหาใครมาเป็นพ่อของลูกทั้งนั้น ฉันจะเลี้ยงเขาเอง“ไม่ แนนไม่แต่ง”“แกต้องแต่ง! ฉันจะหาว่าที่เจ้าบ่าวให้แกเอง เตรียมตัวไว้ให้ดี จำเอาไว้ ฉันไม่มีทางให้เรื่องที่แกท้องไม่มีพ่อมันฉาวโฉ่ออกไปให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของฉันต้องเสื่อมเสียเป็นอันขาด!” พ่อตวาดลั่นกว่าเก่า เสียงกังวาลที่เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจฉัน...พ่อไม่ได้ห่วงฉัน ไม่ ไม่เคยเลย!“ที่แท้พ่อก็ห่วงตัวเอง ฮือ ฮึก ตั้งแต่เล็กจนโต จะมีสักครั้งมั้ยที่พ่อจะรักแนน จะเป็นห่วงแนนจริงๆ ตลอดเวลาพ่อเอาแต่ด่าว่า เอาแต่บอกว่าแนนมันไม่รักดี ไม่เคยเลย ฮือ ฮึก ไม่เคยเลยที่พ่อจะให้ความรักความอบอุ่น ฮือๆ พ่อไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าแนนต้องการมันแค่ไหน ทำไมเหรอพ่อ หรือว่าพ่อลืมไปแล้ว ว่าแนนก็เป็นลูกของพ่อคนนึง” ฉันมองพ่ออย่างตัดพ้อ พร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจและกล้ำกลืนฝืนทนที่มันไหลลงมาไม่ขาดสาย อยากให้ท่านรู้ความรู้สึกของฉันบ้าง แต่ความอัดอั้นที่เก็บมานานฉันมีปัญญาพูดได้แค่นี้ ในเมื่อฉันไม่มีแรงพูดมันอีกแล้ว ทั้งที่มันมีมากกว่านี้จนเต็มล้นอก ที่ผ่านมา ฉันพยายามเก็บ