UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน

NAN PART

“ทำไมทางไม่คุ้นเลยล่ะ”

เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากนายบอดี้การ์ดที่เป็นคนขับเลย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม จะว่าไป นายนี่แปลกๆตั้งแต่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว

“ปืน ฉันถามนายอยู่นะ”

“คุณกลัวเหรอ” คราวนี้ยอมตอบเฉยเลย แต่ทำไมน้ำเสียงนิ่งๆแปลกๆก็ไม่รู้ เขาทำให้ฉันขนลุก จากที่เนื้อตัวก็เริ่มไม่ปกติตั้งแต่เห็นว่าทางมันไม่คุ้นแล้ว ใช่ ฉันกลัวอย่างที่นายนี่ถามนั่นแหละ ก็จะไม่ให้กลัวได้ยังไง นี่มันค่ำแล้ว ทางมันเปลี่ยว แถมมืดมากด้วย

“ตกลงตาให้นายพาฉันไปไหนกันแน่” ฉันยังไม่ได้บอกใช่มั้ย ว่าที่ฉันยอมขึ้นรถมากับบอดี้การ์ดของธีคนนี้ เอ่อ ธีเป็นคนที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วยน่ะ และฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา ถึงแม้จะต้องใช้วิธีเลวๆแค่ไหนก็ตาม ฉันยอมทั้งนั้น เอาเป็นว่ากลับมาเรื่องเดิมแล้วกัน ที่ฉันยอมมากับนายปืน หมายถึงนายบอดี้การ์ดที่เป็นคนขับนั่นแหละ เพราะนายนี่บอกว่าตาของธีโทรตามฉัน อยากเจอตัวฉันด่วน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตาอยากเจอฉันเรื่องอะไรนะ แล้วถ้าถามว่าทำไมฉันต้องมากับนายปืน ทั้งๆที่รถฉันก็จอดอยู่ที่โรงพยาบาล เอ่อ พอดีเมื่อกี้ฉันไปหาธีที่โรงพยาบาลมา เขาถูกยิง แถมที่อาการกำเริบก็เพราะฝืนสังขารตัวเองไปช่วยคนที่ไม่สมควรจะช่วยนั่นแหละ อย่าให้พูดเลย เดี๋ยวเรื่องมันจะยาว เอาเรื่องนี้ก่อนละกัน เมื่อกี้ฉันบอกว่าไงนะ ทำไมไม่ไปหาตาเองใช่มั้ย ทั้งๆที่รถฉันก็จอดอยู่โรงพยาบาล คำตอบคือนายนี่บอกว่าตากำชับให้ไปส่ง ฉันเลยจำใจต้องขึ้นรถแล้วให้นายนี่ขับมา เดี๋ยวนะ นายนี่ไม่ตอบคำถามฉันอีกแล้ว

“ทำไมนายไม่ตอบฉัน”

“คุณเองก็ยังไม่ตอบผมเลย ว่าคุณกลัวเหรอ”

“เอ่อ ฉัน ฉันแค่สงสัย” เรื่องอะไรฉันจะบอกไปตรงๆว่าฉันกลัว จริงสิ ลืมบอกไป ฉันชื่อแนนนะ ส่วนอย่างอื่น ช่างมันเถอะ รู้แค่ว่าฉันไม่ใช่คนดีก็พอ ฉันพร้อมจะทำเรื่องเลวๆได้ตลอดเวลา ถ้ามันจำเป็น ถ้าทำแล้วจะได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ ...ถ้าทำแล้ว ฉันจะชนะ!

“จริงเหรอครับ คุณแค่สงสัยจริงเหรอ” ฉันเห็นนายนั่นเหลือบมองฉันทางกระจก เพราะตอนนี้ฉันนั่งอยู่ตรงเบาะด้านหลัง

“ผมนึกว่าคุณกลัวซะอีก เห็นหน้าซีด”

“ฉันไม่ได้หน้าซีด” ฉันเถียงออกไปทั้งๆที่ไม่เห็นหน้าตัวเองหรอก ก็เถียงๆไปก่อน

“เหรอครับ ไอ้ผมก็นึกว่าคุณกำลังรู้สึกเหมือนคุณโรสซะอีก” โรสเหรอ ชื่อนี้ฉันไม่อยากได้ยินเลยจริงๆ ฉันเกลียดมัน มันแย่งธีไปจากฉัน เพราะมัน ธีถึงไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ไม่เลือกฉัน เพราะมัน ฉันถึงต้องเลว แต่ถึงต้องเลวยังไงฉันก็ไม่เกี่ยงหรอก เพราะให้ตายยังไง ฉันก็ไม่มีวันยอมแพ้มัน

“ทำไมฉันต้องรู้สึกเหมือนมัน”

“หึ ไม่เห็นยาก คุณลองนึกถึงตอนคุณโรสถูกหลอกให้ขึ้นรถไปด้วยสิ แล้วทางมันไม่คุ้น ยิ่งนั่ง ก็ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งไกลจากจุดหมายเข้าไปทุกที”

“นายหมายความว่าไง นาย นายกำลังจะบอกอะไรฉัน” ความซวยของฉันตอนนี้คือฉันเริ่มจะเก็บอาการ(กลัว)ไม่อยู่

“ผมก็แค่จะบอกว่า คุณโรสรู้สึกยังไง ตอนที่โดนหลอกไปฆ่า”

เอี๊ยดดดด...!!! อยู่ๆนายนั่นก็เบรกแล้วหันมาหาฉันช้าๆ สายตาน่ากลัว ฉัน ฉันกลัว คำพูดของนายนั่นเมื่อกี้นี้มันเยือกเย็น มันชวนให้หายใจไม่ออกยังไงก็ไม่รู้ ฉันรู้สึกอึดอัด ตัวมันสั่นไปหมด ทั้งๆที่ตอนนี้นายนั่นยิ้มมุมปากให้ฉันอยู่แท้ๆ

“ทีนี้คุณเข้าใจรึยังล่ะครับ”

“นะ...นาย นายหมายความว่ายังไงอ่ะ ตาล่ะ ตาอยู่ไหน แล้วนายจอดรถทำไม!”

“หึๆ”

“นายหัวเราะอะไร!”

“หัวเราะคนที่กำลังโดนกรรมตามสนอง แล้วยังไม่รู้ตัวไง” พอพูดจบ สายตานายนั่นก็เปลี่ยนไป มันเปลี่ยนเป็น เปลี่ยนเป็นอำมหิตและน่ากลัวกว่าเดิม

“มะ...หมายความว่าไง” ฉันไม่รู้จริงๆนะว่านายนั่นพูดอะไร ฉันรู้แค่ว่าฉันกลัว อย่างอื่นฉันไม่รู้ เวรกรรมอะไร ฉันไม่เข้าใจ

“หมายความว่าคุณกำลังเจออย่างที่คุณโรสเจอไง และคุณกำลังรู้สึกเหมือนที่คุณโรสรู้สึก และไม่ใช่แค่นี้หรอก แต่คุณจะต้องเจอกับทุกความรู้สึกที่คุณทำให้นายกับคุณโรสต้องเจอ”

“นี่นาย...!” ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว แต่ไม่อยากจะเชื่อ คิดไม่ถึงเลยว่านายนี่จะทำแบบนี้

“นาย นายหลอกฉันมา ยะ...อย่างนั้นเหรอ แสดงว่านายวางแผนตั้งแต่แรก”

“ฉลาดขึ้นมาแล้วนี่ ใช่! ผมหลอกคุณมา ผมจะทำทุกอย่างให้เหมือนกับที่คุณทำกับคุณโรสแล้วก็นาย อะไรที่คุณอยากให้พวกเขาสองคนสัมผัส ผมจะยัดเยียดให้คุณก่อน!”

“นะ...นาย” ฉันเริ่มนั่งไม่ติดเบาะ เสียงมันสั่น ท่าทางของฉันมันปกปิดไม่อยู่อีกแล้ว ความกลัวมันแผ่ซ่านออกมาประจานฉันในทุกกิริยาท่าทาง

คงเป็นอย่างที่นายนี่ว่าจริงๆ กรรมกำลังสนองฉัน ตอนนี้ฉันคงกำลังรู้สึกเหมือนตอนที่ยัยโรสนั่นรู้สึก เพราะฉันรู้อยู่แก่ใจ รู้ทุกอย่าง ว่ายัยนั่นต้องเจอกับอะไรบ้าง

“อันดับแรก ผมคิดว่าผมทำสำเร็จแล้วนะ คุณโดนหลอกให้ขึ้นรถมาด้วย ที่สำคัญ ตอนนี้คุณกลัวผมจนไม่รู้จะกลัวยังไง ใช่มั้ย”

“อย่าเข้ามานะ!” นายนั่นทำท่าจะเลื่อนตัวข้ามเบาะมา จนฉันสะดุ้งถอยติดประตูรถแทบไม่ทัน และฉันคิดว่าคงอยู่บนรถนี้ไม่ได้แล้ว

ปึก!

ฉันเปิดประตูรถแล้วรีบวิ่งออกมา รอบตัวฉันมันมีแต่ความมืด มันมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ฉันรู้เพียงแต่ว่าฉันต้องวิ่ง วิ่งอย่างเดียวเท่านั้น

“ว้าย!”

“จะไปไหน!” ฉันโดนรั้งไว้ทั้งตัว ฉันไม่รู้ว่านายนั่นตามฉันมาทันได้ยังไง ทั้งๆที่เมื่อกี้ฉันก็วิ่งไม่คิดชีวิต

“ปล่อย ปล่อยฉันนะ!”

“ให้รีบปล่อยไปไหน บอกแล้วไง คุณต้องเจอกับทุกอย่างที่คุณทำ!” นายนั่นใช้มือกดหลังฉันแล้วใช้มืออีกข้างกดท้ายทอยฉันเข้าไปหา

“ต่อจากหลอกคุณโรสให้ขึ้นรถพาไปโกดัง แล้วคุณสั่งให้ลูกน้องคุณทำอะไรต่อนะ”

“โอ๊ย!” ปืนกดท้ายทอยฉันแรงขึ้น และถึงตอนนี้มันจะมืด แต่ฉันก็รู้สึกได้ ว่าเขาเลื่อนหน้าเข้ามา ลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดหน้าฉันเข้ามาเรื่อยๆนั่นไง แถมตอนนี้สายตาฉันมันเริ่มปรับแสงได้นิดหน่อย ฉันก็เลยมองเห็นลางๆ

“ว่าไงครับ หรือคุณจำไม่ได้ งั้นผมบอกให้แล้วกัน” ตอนนี้ฉันทั้งเจ็บทั้งกลัว แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง เพราะฉันรู้ ฉันรู้คำตอบของคำถามนั้นอยู่แก่ใจ

“ข่มขืนไง”