UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน

UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-09
โดย:  B.crazy’จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
47บท
2.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

‘ปืน’ เขา... หล่อ โหด เถื่อน ใจร้าย รุนแรง ไร้ปรานี ไม่มีหัวใจ จงรักภักดีกับนายมาก มากถึงขนาดเต็มใจแก้แค้นแทนนาย ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร เขาพร้อมทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี "ผมไม่คิดป้องกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" "ตั้งแต่แรก ผมตั้งใจ ให้คุณ ท้อง"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

UN-SECURE GUY 1 คุณต้องเจอกับทุกอย่างที่คุณทำ!

I walk down the familiar path to the riverbank, a place where I always find a strange, quiet peace in times like these. Not many pack members ever come here, and that, more than anything, is why I cherish it. The moon guides my path as I wipe the tears from my eyes.

I had just had an ugly fight with my mother about my twin sister, and this time, Mother hit me. She always takes my sister's side, never wanting to hear my story. I have vowed never to return to that house again. Never.

As I near the river, I see a young boy flailing wildly above the surface. I freeze. What is a boy who can't swim doing in the cold river? He is gasping, sinking, rising again—then sinking back. I rush toward him. Since I can swim, I don't hesitate. But before I can dive into the water, he disappears beneath the surface. I search desperately inside the water for him. A few agonizing minutes later, I manage to pull the unconscious boy out of the water, dragging him to the safety of a large, moss-covered tree trunk.

Two things hit me when I see his face. He is older than me, and he is Miles Mondragon, the Alpha's son. My crush.

"Miles?" I breathe, brushing wet strands of hair from his forehead. All my bubbling anger for my mom and sister is instantly forgotten, replaced now by a deep, terrifying worry for him.

I've had a crush on Miles from the very first day I ever saw him, but we have never, not once, spoken to each other. Well, Miles is the popular senior that ignores everyone in school except his two best friends, Rico and Evans. He is an Alpha's son, after all; he is practically royalty and has to carefully choose who he 'rolls with.' But here he is now, unconscious in my arms, looking so vulnerable and fragile. Panic begins to set in.

I lean in and start CPR, just as my late aunt, my father's sister once taught me. "Come on, come on," I whisper. "Please don't do this."

My mind races. What happened? Why is he out here alone, drowning?

I keep pressing. Still no response. I burst into tears. I don't even know the exact reason why I am crying so hard. Maybe it is because I need a good, cleansing cry after what my mother just did, or maybe because if I fail, I'll lose my very first love even before I ever have the chance to even talk to him. I am soaked to the bone and freezing, but all my mind, all my focus, is to revive him.

"Please, wake up," I sob, pressing my hands harder on his chest. "Dear goddess... please, please help me. Miles, don't die."

I am so caught up in my tears that I don't even see the water finally pushing out of his mouth. Suddenly, he sputters. His chest jerks, and a choked sound escapes him. I freeze, staring down at him, my heart thudding in disbelief. He is alive. His eyes blink open, dazed and glassy.

"Who... are you?" he rasps, his voice barely above a whisper, and his gaze looks unfocused.

Relief slams into me so hard I almost forget to breathe. I try desperately to keep calm, but my sobs are still wracking my body, shaking me uncontrollably. Miles just lies there, not moving, but I can feel he is awake now. I am a sobbing mess now. The relief I feel doesn't stop my tears; in fact, it only makes me sob even harder, hitting his chest weakly through my tears.

"Why do you do that?!" I cry out. "Why do you go in there?!"

"I—" he tries to sit up, but clutch his head and lies back down.

That's when I catch the stench of alcohol on his breath. My eyes narrow. "Have you been drinking?"

He doesn't answer, but I know he has. He's leaving the pack tomorrow for his Alpha training. There's a send-off party going on at the pack house. Does anyone even know he's here?

"You saved my life," he mutters. "I... I can't swim."

"Thank the goddess," I whisper, trying to lift him, but Miles is too heavy for me. "I need to take you back to the pack house."

"No. I'm freezing, please," Miles groans, and wraps his arms around me, pulling me down beside him.

His hug is warm and gentle. It calms the storm inside me. I wish, with all my heart, that we could stay like this forever, and it is almost as if the goddess herself hears my inner prayers. Miles doesn't make any move to pull away; instead, he holds me even tighter to his chest.

"Thank you for saving me. You are my savior," he say in a hoarse voice.

The compliment washes over me and makes my heart flutter widely. "But you need to get back to the pack house."

"Not like this," he says. "My father cannot see me like this. He mustn't know I snuck alcohol with my friends. He'll punish them for it."

The night chill gnaws at my bones, but hugging each other gives us a little warmth at least. The only sounds are the soft rustle of leaves in the breeze and the gentle, continuous crash of water lapping against the riverbanks.

"Well, you are quite lucky, I got here in time to revive you," I mutter. "Thanks to my dreams I knew what to do."

"What are your dreams?" he asks.

"I want to be the best Pack healer there is," I say with a little grin. "I want to help people feel hope even when they are sick and vulnerable. My father said I have a special gift." I pause, turning the question back to him. "What about you, Miles? What are your dreams?"

He laughs, but it sounds bitter. "Dreams? I'm not even allowed to dream. My life is already mapped out for me; train hard, take over as Alpha, run the family business. That's the sum of it. But I would really like to be a business tycoon."

"You can be anything you want if you believe," I say softly. "When you grow up, you can make your own decisions. Grown-ups make their own decisions."

"How old are you?" Miles asks.

"Fourteen," I reply.

He nods and runs his thumb gently over my cheek. "I'm sixteen," he says. "In two years, I'll meet my wolf."

I already know that. I know everything about Miles, his age, his favorite subjects, his birthday, the way he rubs the back of his neck when he is nervous. He is my secret wish, the boy I dream will someday rescue me. I hope he will end up being my true mate and sweep me away from my mother like some kind of knight in shining armor. But I don't say any of that. I just nod quietly.

"What's your name?" he asks.

"Miles!" His name rings out through the woods. Flashlights cut through the trees. The pack warriors are here, calling for him. "Miles!"

Miles quickly removes his hands from me and pulls a necklace from around his neck, pressing it into my palm. "I want to see you again when I come back," he says. "But I might not recognize you after Alpha training. If you show me this, I'll know it's you and remember tonight. Will you be my Luna then?"

I'm dumbfounded for a moment, just staring at the golden necklace in my palm. I don't know if I'm dreaming or not, but this is like a dream come true. I've always fantasized about marrying Miles, ruling the pack beside him, even and becoming a pack healer.

"Miles!" the searchers are getting closer.

"Yes!" I say quickly. "I'll be your Luna then. But...what if we are not mates?"

"We will reject our mates," he says. "I'll reject mine and choose you. What about you?"

I nod frantically before I answer. "I will reject my mate too." To me, there's no one else I want. Only Miles.

He brings out his pinky finger. "Let's seal it."

I hook mine around his, and we press our thumbs together. To my surprise, he leans down and kisses me. It is a quick, gentle kiss, just a soft brush of lips. But it feels like it fills the whole world with stars. My heart goes wild, hammering so fast I think he might hear it. I am too stunned, too dazed, to even think. I just sit there shivering and holding the golden necklace in my palm until he finally pulls away.

"Thank you for saving me," he says.

And with those words, he turns and runs, disappearing into the woods as if shy about our kiss.

I stay rooted in place, watching as his figure vanishes into the deep shadows. This can't possibly be real. It feels far too perfect and too magical, like something out of a fantasy. And if it is just a dream, then I swear to myself, right here and now, that I never, ever want to wake up.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
47
UN-SECURE GUY 1 คุณต้องเจอกับทุกอย่างที่คุณทำ!
NAN PART“ทำไมทางไม่คุ้นเลยล่ะ” เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากนายบอดี้การ์ดที่เป็นคนขับเลย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม จะว่าไป นายนี่แปลกๆตั้งแต่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว “ปืน ฉันถามนายอยู่นะ”“คุณกลัวเหรอ” คราวนี้ยอมตอบเฉยเลย แต่ทำไมน้ำเสียงนิ่งๆแปลกๆก็ไม่รู้ เขาทำให้ฉันขนลุก จากที่เนื้อตัวก็เริ่มไม่ปกติตั้งแต่เห็นว่าทางมันไม่คุ้นแล้ว ใช่ ฉันกลัวอย่างที่นายนี่ถามนั่นแหละ ก็จะไม่ให้กลัวได้ยังไง นี่มันค่ำแล้ว ทางมันเปลี่ยว แถมมืดมากด้วย “ตกลงตาให้นายพาฉันไปไหนกันแน่” ฉันยังไม่ได้บอกใช่มั้ย ว่าที่ฉันยอมขึ้นรถมากับบอดี้การ์ดของธีคนนี้ เอ่อ ธีเป็นคนที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วยน่ะ และฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา ถึงแม้จะต้องใช้วิธีเลวๆแค่ไหนก็ตาม ฉันยอมทั้งนั้น เอาเป็นว่ากลับมาเรื่องเดิมแล้วกัน ที่ฉันยอมมากับนายปืน หมายถึงนายบอดี้การ์ดที่เป็นคนขับนั่นแหละ เพราะนายนี่บอกว่าตาของธีโทรตามฉัน อยากเจอตัวฉันด่วน ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตาอยากเจอฉันเรื่องอะไรนะ แล้วถ้าถามว่าทำไมฉันต้องมากับนายปืน ทั้งๆที่รถฉันก็จอดอยู่ที่โรงพยาบาล เอ่อ พอดีเมื่อกี้ฉันไปหาธีที่โรงพยาบาลมา เขาถูกยิง แถมที่อาการกำเริบก็เพราะ
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 2 ยังไงคืนนี้คุณก็ไม่รอด!
หัวใจฉันกระตุกวูบกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถึงฉันจะรู้ทุกอย่าง แต่ฉันก็ยังกลัว “นะ...นาย นายจะทำจริงๆเหรอ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว ฉันสำนึกแล้ว ฮือ ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือๆๆๆ” บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นเลย แต่ตอนนี้ฉันกลั้นไม่อยู่จริงๆ ฉันกลัว ทั้งกลัวทั้งรู้สึกผิด“อะไรกันคุณหนู เจอแค่นี้ก็สำนึกแล้วเหรอ ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรคุณเลย ให้ทำก่อนสิ แล้วค่อยมาสำนึก!”“โอ๊ย!!!” ปืนกระชากแขนฉันให้เดินตามทันทีที่พูดจบ แต่เขาเดินเร็วมากจนฉันเดินตามไม่ทัน ทางก็เหมือนเป็นป่ารก แล้วตอนนี้ฉันก็ใส่กระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูง มันเดินไม่ถนัด แรงลากทำให้ฉันรู้สึกว่าขามันเสียดสีกับหญ้าแรงๆจนโดนบาด ตอนนี้ฉันเจ็บๆแสบๆไปทั้งขา ทั้งเท้า ทั้งแขนที่โดนบีบก็เหมือนระบมไปหมดแล้วด้วย“เจ็บ ปืน ฉันเจ็บ โอ๊ย นาย ฮือๆ เบาๆ”“นี่ก็เบามากแล้วสำหรับผู้หญิงอำมหิตอย่างคุณ เดิน!”“โอ๊ย!!!” เขาทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่ฉันขอทุกอย่าง ดึงลากฉันแรงๆไปสักพักใหญ่ก็ยังไม่หยุดเดิน ที่ฉันเห็นลางๆว่าอยู่รอบตัวฉันตอนนี้ คือต้นไม้ ใช่ เหมือนเป็นป่าอะไรสักอย่าง “ปืน ที่นี่ที่ไหน นายจะพาฉันไปไหน”“ลองเดาดู
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 3 ข่มขืน | NC
“กรี๊ดดด!!!” ข้อเท้าฉันโดนดึงอย่างแรงโดยที่ไม่ทันตั้งตัว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อคกว่านั้นคือปืนกำลังคร่อมฉัน เขาเลื่อนหน้าลงมาใกล้ฉันแค่เอื้อม มือข้างนึงของเขารวบมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้เหนือหัว ตอนนี้ฉันขยับเขยื้อนไม่ได้เลย แล้วฉัน ฉันควรทำยังไง ฉันไม่อยากเจออะไรแบบนี้ ไม่อยากเลย“ปล่อยฉันนะ ฮือๆ ฉันไม่ยอมให้นายทำอะไรฉัน ปล่อยฉัน ฉันยอมตาย ฮือๆๆ”“แต่ผมไม่ยอม! คุณต้องตายทั้งเป็นเท่านั้น ตาย ด้วยฝีมือผม”“อื้อ ไม่ ฮือๆ อย่า” ปืนฉีกเสื้อฉันด้วยมือเดียวอย่างบ้าคลั่ง ฉันรู้สึกได้ว่าเขาโมโหขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า แล้วฉันจะสู้เขายังไง จะต่อต้านเขายังไง ฉันพยายามขัดขืน แต่ทำอะไรไม่ได้เลย แกว่กกก...!!!เสื้อฉันถูกฉีกแล้วฉีกอีกจนกลายเป็นเศษผ้า กระโปรงก็ด้วย“ฮือๆ ฉันเจ็บ ปืน ปล่อยฉันเถอะ”“ไม่! วันนี้แหละ ผมจะทำให้คุณรู้ซึ้งถึงการกระทำเลวๆของคุณ แต่คุณ จะต้องได้คืนไปเป็นร้อยเท่า ช่วยไม่ได้ คุณอยากแตะต้องนายผมเอง!”แกว่กกก!!!“อื้อ ฮือๆๆๆ อย่า กลัวแล้ว ฮึก หยุดเถอะ ฮือๆๆ” ฉันรับรู้ได้ว่าตอนนี้ตัวฉันมันเข้าใกล้คำว่าเปลือยเต็มที ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่ฉันต่อต้านอะไรไม่ได้เล
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 4 คืนนี้คุณยังต้องร้องไปอีกยาว | NC
ปืนแยกขาฉันแล้วใส่ของเขาเข้ามาสุดแรง ฉันเจ็บ เจ็บเหมือนจะตายเลย ความวาบหวามอะไรไม่มีทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มีแต่ความเจ็บปวดและทรมาน “ฮือๆ เจ็บ ฉันเจ็บปืน ฉันเจ็บ ฮือ ฮึก” ฉันจิกผ้าปูจนมือเกร็ง เกร็งไปทั้งตัว เจ็บเหมือนร่างกายมันจะแตกออกเป็นเสี่ยง โดยเฉพาะตรงนั้น มันเหมือนฉีกออก และฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกๆไหลซึมออกจากตรงนั้น ฉันอยากจะขยับตัวหนีปืน อยากผลักไสให้เขาออกไปจากตัวฉัน แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย เพราะขนาดเรี่ยวแรงจะหายใจก็แทบจะไม่มี “ปืน ฮือๆ เจ็บ นายออกไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ฮือๆๆ” ฉันพยายามกัดฟันอ้อนวอนทั้งๆที่น้ำเสียงมันแห้งผากสั่นเครือจนฉันเองก็แทบไม่ได้ยิน แต่นอกจากปืนจะไม่พูดอะไรออกมาแล้ว เขายังกระแทกเข้าหาฉันทันที “โอ๊ย! ปืน เจ็บ ฮึก เจ็บ ปืน...” ฉันเบี่ยงหน้าแนบกับหมอน พยายามกัดฟันข่มความเจ็บที่มันไม่มีวี่แววว่าจะหายไปเลย มีแต่จะยิ่งเพิ่ม เพิ่ม แล้วก็เพิ่มไปตามจังหวะกระแทกที่มีแต่จะรุนแรงถี่ยิบขึ้น ผับๆๆๆๆ!!!... “เจ็บ ปืน ปืน...” ฉันร้องไปมากเท่าไหร่ ปืนก็เหมือนไม่ได้ยิน ในเมื่อเขายังคงกระแทกเข้าใส่ฉันไม่ยั้ง จังหวะมันไม่ได้เรียบลื่นสักเท่าไหร่ฉันรู้สึกไ
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 5 ทดสอบความอดทน
ติ๊ดๆ... ฉันรู้แล้วเขาทำอะไร เขา เขาเปิดแอร์“ไม่ ไม่ ฉะ...ฉัน ฉันไม่ร้อน ฮือ ฮึก” ฉันรีบบอกอย่างร้อนรนพร้อมกับรีบควานหาผ้าห่มเอามาคลุมตัว เพราะรู้สึกว่าเขาจะเปิดอุณหภูมิต่ำมาก ฉันสัมผัสได้ถึงความหนาวอย่างฉับพลัน“เอามานี่!”“ว้าย! ปืน” ปืนเดินมากระชากผ้าห่มไปจากฉัน“อย่า ฉันหนาว ปืน ปืนอย่า ขอร้อง ฮือๆๆ” ฉันพยายามดึงไว้แต่ไม่สำเร็จ ฉันไม่มีแรง ส่วนเขายิ่งกว่ามี สุดท้ายเขาก็กระชากผ้าห่มจากตัวฉันไปจนได้“ปืน ขอร้อง คืนให้ฉันเถอะ ฉันหนาว หนาวจริงๆ ฮือๆๆ” ฉันอ้อนวอนทั้งน้ำตา อากาศในห้องหนาวขึ้นเรื่อยๆ หนาวจนฉันในตอนนี้สั่นไปทั้งตัว เพราะบนตัวฉันไม่มีอะไรอยู่เลย จะไปเอาเสื้อผ้ามาใส่ มันก็ถูกฉีกจนขาดหมดแล้ว“หนาวเหรอ” ปืนเอียงหน้าถามฉันพร้อมกับเหยียดยิ้ม ฉันเองก็ได้แต่พยักหน้ารัวๆทั้งน้ำตา ตอนนี้ฉันไม่มีปัญญาทำอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้ว“หนาว หนาว ฮือ ฮึก”“หึ ขอบคุณที่บอก ผมจะได้รู้ ว่าจะทรมานคุณแบบไหนต่อดี”ปึก!ปืนเหวี่ยงผ้าห่มอย่างแรงจนมันปลิวไปติดมุมห้อง ก่อนเขาจะตรงเข้ามาหาฉัน หน้าตาไม่น่าไว้ใจเลย“นะ...นายจะทำอะไรฉัน อย่า อย่านะ...ว้าย!” ฉันพยายามขยับถอยแล้วแต่ไม่พ้น ปืนกระชากแขนฉันแล
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 6 ฉันไม่เหลืออะไรให้นายแก้แค้นแล้ว NC
NAN PARTแอ๊ด...เสียงประตูเปิดทำให้ฉันหันหน้าไปทางประตูโดยอัตโนมัติ เพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้เช้าแล้วฉันก็ยังไม่ได้หลับเลย มันหนาว มันเจ็บปวด มันหลับไม่ลง ความทรมานพวกนั้นเหมือนคอยกระตุ้นให้ฉันรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่มีสักวินาทีที่ฉันจะคลายจากความเจ็บปวดและหนาวเหน็บที่ถูกบังคับให้ต้องเผชิญ ตั้งแต่ที่ปืนออกจากห้องไป จนกระทั่งตอนนี้ ที่เขากลับเข้ามา“อึดกว่าที่คิดนะ” ปืนเหยียดยิ้มพร้อมกับค่อยๆเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน“ผมคิดว่าคุณจะทนหนาวไม่ไหว ช็อคตายไปแล้วซะอีก” เขาค่อยๆย่อตัวลงมาหาฉัน เอื้อมมือมาบีบคางฉันแล้วหันไปมาเหมือนกำลังมองสารรูปฉันให้ชัดๆ ฉันในตอนนี้ที่มือชาเท้าชา ชาไปถึงกระดูก สั่นเกร็งไปทั้งตัว และฉันนั่งชันเข่าขดตัวมาอย่างนี้ทั้งคืนแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทนได้ยังไง หรือที่ความตายมันยังไม่ยอมมาเยือนฉัน เพราะฉันยังชดใช้กรรมไม่พอ ยังเจ็บไม่พอ แล้วเมื่อไหร่ล่ะ เมื่อไหร่ถึงจะพอ ฉันเจ็บ ฉันทรมาน ทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งเจ็บไปกว่านั้น เมื่อเห็นสายตาที่เขามองฉัน มันเหมือนฉันเป็นตัวอะไรสักตัวที่น่าสังเวส และสภาพน่ารังเกียจแบบนี้ของฉัน เขาพอใจ“นายจะปล่อยฉันไปได้รึยัง นายได้แก้แค้น
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 7(1) ผมชอบเห็นคุณเจ็บ! NC
สวบ!!!“กรี๊ด!!!!!” เขาแทงท่อนแข็งๆของเขาเข้ามาในตัวฉันอย่างแรง และฉันเจ็บจนเกินจะบรรยาย มันรู้สึกเหมือนแผลเก่าฉีกออก เจ็บ เจ็บกว่าการเพิ่งเริ่มเป็นแผล แต่ในขณะที่ฉันกัดฟันร้องไห้ทุรนทุรายด้วยความทรมาน เขากลับกระแทกท่อนแข็งๆของเขาเข้ามาในตัวฉันแรงๆอย่างไม่คิดรีรอผับๆๆๆ...!!!“อ้ะๆๆ ร่องคุณนี่ฟิตชิบหาย ครางหน่อยสิคุณหนู อย่าเอาแต่เกร็งไปทั้งตัว โอ้ว ซี้ดดด อ้ะๆๆ...” ผับๆๆๆ!!! เขายิ่งกระแทกเข้ามารุนแรงยิ่งกว่าเก่า มันรัวแรงเหมือนพายุจนฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังหมุนเคว้งคว้างและกำลังจะถูกกำลังของพายุแยกออกเป็นชิ้นๆ จะทนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว จะกัดฟันหายใจต่อไปแทบไม่ไหวแล้ว“ปะ...ปืน ปืน ฮือ ฮึก ฉัน ฉันเจ็บ ฮือๆ หยุด ฮึก หยุดที” เสียงพูดของฉันตะกุกตะกักและแทบไม่หลงเหลือน้ำเสียง ไม่ต่างกับเรี่ยวแรงของฉันที่มันถูกบั่นทอนจากการกระแทกเข้ามาแรงๆของเขาไปเรื่อยๆ มีเพียงความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ในทุกเสี้ยววินาที“คุณเจ็บเหรอ หยุดงั้นเหรอ โทษทีนะ แต่ผมกำลังมันส์เลยว่ะ”ผับๆๆๆๆๆ!!!!“อ้ะๆๆๆ ซี้ดดด เสียวxxxชิบหาย” เขาบีบนมฉันแรงๆทั้งสองข้าง เหมือนใช้เป็นที่ยึดในการกระแทก เหมือนความเสียวความอัดอั้นของเขาเ
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 7(2) ผมชอบเห็นคุณเจ็บ!
ฉันไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น น้ำมันก็ดูจะค่อนข้างลึก แล้วฉันจะข้ามไปได้ยังไง“ไปตายเอาดาบหน้าไงแนน ตายเป็นตาย” ฉันกลืนน้ำลายทำใจอยู่สองวิ ก่อนพับขากางเกงของปืนขึ้นมาอยู่แค่เข่า พับแขนเสื้อยีนส์แขนยาวของเขานิดหน่อย รอยขีดข่วนที่โดนหญ้าบาดเมื่อคืนนี้ยังอยู่เต็มขาไปหมด ยังเจ็บๆแปลบๆไปทั่วทั้งตัว แต่ฉันจะพยายามมองข้ามมัน ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆก้าวลงไป“โอ๊ย!” แค่ก้าวแรก หินก็บาดเท้าฉันแล้ว บวกกับรอยระบมตรงกลางกายที่ยังปวดตุบๆไม่หยุด แต่ช่างเถอะ ถ้าไม่รอดก็แค่ตาย ฉันไม่มีอะไรจะเสียมากกว่านี้อีกแล้ว“คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ที่มีปัญญาถ่อมาถึงนี่ได้” ฉันชะงักเท้าทันทีกับเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง เสียงของคนที่ฉันค่อยๆหันกลับไปมองโดยอัตโนมัติพร้อมกับหัวใจที่แทบหยุดเต้น“ปืน!”“ขอบใจที่ยังจำชื่อผัวได้” เขาพูดว่าอะไรฉันไม่แน่ใจ ฉันรู้แต่ว่าฉันกลัวเขาจนก้าวขาแทบไม่ออก สีหน้าท่าทางของเขามันดูโหดเหี้ยม เขายิ้มมุมปากก็จริง แต่สายตาเขา ฉันดูออกว่าเขาโกรธมาก ทั้งตัวฉันตอนนี้มันสั่นไปหมด ลมหายใจก็ถี่จนแทบนับจังหวะไม่ทัน และเขา เขาเดินใกล้เข้ามาแล้ว ฉัน ฉันควรทำไงดี คิด คิด
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 8(1) นายมันปีศาจ
เขาตอบฉันพร้อมกับที่ฉันรู้สึกว่าเขาเร่งฝีเท้า“ไม่ ฉันไม่ไป ปล่อย ปล่อยฉัน” ฉันพยายามกำหมัดทุบหลังของเขา แต่มันได้แค่เบาๆเท่านั้น“ทำอะไรเหรอแนน นวดหลังให้ผมเหรอ หึ” เขากำลังหัวเราะฉัน ถึงฉันไม่เห็นฉันก็รู้“นายมัน ฮึก นายมันปีศาจ”“เหรอ แล้วลูกของเราจะออกมาเป็นตัวอะไรดีล่ะ ก็คุณเอากับปีศาจอย่างผมไม่รู้ตั้งกี่ยกแล้วนี่หว่า”“ฉันเกลียดนาย!”“ผมก็เกลียดคุณเหมือนกัน!” ฉันรู้สึกได้ว่าเขาพูดประโยคนั้นด้วยเสียงแข็งๆพร้อมๆกับบีบแขนฉันแรงขึ้น แล้วก็เดินเร็วขึ้นด้วย เขาคงตั้งใจเดินกระแทกแรงๆให้แรงกระแทกมันกระทบกระเทือนมาถึงฉัน ให้ฉันเจ็บอย่างตอนนี้“ปืน ปืน ฉันเจ็บ นาย นายเดินเบาๆหน่อยไม่ได้เหรอ”“เบาทำไม เลวๆอย่างคุณมีอะไรให้ทะนุถนอมไม่ทราบ!” เขากระแทกเสียงกลับมา แถมแทนที่จะเดินช้าลง เขากลับเดินเร็วขึ้น จนมาถึงบนบ้าน และตอนนี้...ตุบ!“โอ๊ย!” เขาโยนฉันลงบนเตียง“ถอดชุดผมออกเดี๋ยวนี้!” เขายืนตะคอกใส่ฉันมาจากปลายเตียง แต่ฉันมันทั้งจุกทั้งระบมไปทั้งตัวจนลุกไม่ขึ้น แต่ตอนนี้ฉันก็กำลังพยายามอยู่ และในที่สุดก็กัดฟันลุกขึ้นนั่งได้สักที ก่อนจะเห็นว่าปืนมองฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“เร็วดิ! จะสำออยอ
อ่านเพิ่มเติม
UN-SECURE GUY 8(2) นายมันปีศาจ NC
เขาถามฉันทั้งๆที่ยังไม่เอาหน้าไปไกลๆเลย ยังห่างกันแค่คืบแค่นี้เอง“ไม่ใช่นะ” ฉันรีบตอบ คำพูดของเขาเหมือนทำให้ฉันได้สติขึ้นมา หลังจากที่เผลอเบลอๆมึนๆไปกับจูบพวกนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้“ไม่ใช่แล้วคุณนิ่งทำไม”“ฉัน ฉันคิดอยู่ ฉันถอดเอง ถอดเองก็ได้ นายลุกไปสิ ทับอยู่แบบนี้ฉันถอดไม่ได้” ฉันรีบพูดรัวๆ กลัวจะโดนปั่นหัวด้วยจูบบ้าๆนั่นของเขาอีก และอีกอย่างที่ฉันยอม เพราะยังไง ฉันก็คงเลี่ยงไม่พ้น ชะตากรรมอันเลวร้ายนี้“หึ ก็ดี งั้นก็ถอด” เขายอมถอยไปอยู่ข้างๆฉัน ส่วนฉันก็จำใจต้องถอด“ว้าย!” ทันทีที่ฉันถอดกางเกงเสร็จ เขาก็ดึงฉันไปบนตักแล้วกอดไว้แน่น“นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ปล่อย” ตัวฉันสั่นขึ้นมาอีกแล้ว ฉันกลัวเขา กลัวทุกอย่างที่เขาทำ ฉันพยายามดันอกเขาให้ออกไปห่างๆ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้อยู่ดี“ถอดเสื้อให้ผม”“ถอดเสื้อ!?”“ใช่ เร็วๆด้วย ของผมมันแข็งแล้ว อยากเอาคุณเต็มที” พอเขาพูด ฉันเองก็เพิ่งจะรู้สึกว่าอะไรแข็งๆของเขามันดุนดันก้นฉันอยู่จริงๆ แล้วฉันควรจะทำยังไง ทางเลือกอะไรก็ไม่มี“ถ้าช้า...”“ไม่ ถอดแล้ว ถอด ถอดก็ได้” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันตอบไปอย่างนั้น แต่ฉันกลัวเขามาก กลัวจริงๆ ฉันเลยจำเป็นต้องถอดเ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status