UN-SECURE GUY กับดักร้ายนายบอดี้การ์ดเถื่อน

หัวใจฉันกระตุกวูบกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถึงฉันจะรู้ทุกอย่าง แต่ฉันก็ยังกลัว “นะ...นาย นายจะทำจริงๆเหรอ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว ฉันสำนึกแล้ว ฮือ ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือๆๆๆ” บอกตามตรงว่าฉันไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นเลย แต่ตอนนี้ฉันกลั้นไม่อยู่จริงๆ ฉันกลัว ทั้งกลัวทั้งรู้สึกผิด“อะไรกันคุณหนู เจอแค่นี้ก็สำนึกแล้วเหรอ ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรคุณเลย ให้ทำก่อนสิ แล้วค่อยมาสำนึก!”“โอ๊ย!!!” ปืนกระชากแขนฉันให้เดินตามทันทีที่พูดจบ แต่เขาเดินเร็วมากจนฉันเดินตามไม่ทัน ทางก็เหมือนเป็นป่ารก แล้วตอนนี้ฉันก็ใส่กระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูง มันเดินไม่ถนัด แรงลากทำให้ฉันรู้สึกว่าขามันเสียดสีกับหญ้าแรงๆจนโดนบาด ตอนนี้ฉันเจ็บๆแสบๆไปทั้งขา ทั้งเท้า ทั้งแขนที่โดนบีบก็เหมือนระบมไปหมดแล้วด้วย“เจ็บ ปืน ฉันเจ็บ โอ๊ย นาย ฮือๆ เบาๆ”“นี่ก็เบามากแล้วสำหรับผู้หญิงอำมหิตอย่างคุณ เดิน!”“โอ๊ย!!!” เขาทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่ฉันขอทุกอย่าง ดึงลากฉันแรงๆไปสักพักใหญ่ก็ยังไม่หยุดเดิน ที่ฉันเห็นลางๆว่าอยู่รอบตัวฉันตอนนี้ คือต้นไม้ ใช่ เหมือนเป็นป่าอะไรสักอย่าง “ปืน ที่นี่ที่ไหน นายจะพาฉันไปไหน”“ลองเดาดู

ปืนแยกขาฉันแล้วใส่ของเขาเข้ามาสุดแรง ฉันเจ็บ เจ็บเหมือนจะตายเลย ความวาบหวามอะไรไม่มีทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มีแต่ความเจ็บปวดและทรมาน “ฮือๆ เจ็บ ฉันเจ็บปืน ฉันเจ็บ ฮือ ฮึก” ฉันจิกผ้าปูจนมือเกร็ง เกร็งไปทั้งตัว เจ็บเหมือนร่างกายมันจะแตกออกเป็นเสี่ยง โดยเฉพาะตรงนั้น มันเหมือนฉีกออก และฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกๆไหลซึมออกจากตรงนั้น ฉันอยากจะขยับตัวหนีปืน อยากผลักไสให้เขาออกไปจากตัวฉัน แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย เพราะขนาดเรี่ยวแรงจะหายใจก็แทบจะไม่มี “ปืน ฮือๆ เจ็บ นายออกไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ฮือๆๆ” ฉันพยายามกัดฟันอ้อนวอนทั้งๆที่น้ำเสียงมันแห้งผากสั่นเครือจนฉันเองก็แทบไม่ได้ยิน แต่นอกจากปืนจะไม่พูดอะไรออกมาแล้ว เขายังกระแทกเข้าหาฉันทันที “โอ๊ย! ปืน เจ็บ ฮึก เจ็บ ปืน...” ฉันเบี่ยงหน้าแนบกับหมอน พยายามกัดฟันข่มความเจ็บที่มันไม่มีวี่แววว่าจะหายไปเลย มีแต่จะยิ่งเพิ่ม เพิ่ม แล้วก็เพิ่มไปตามจังหวะกระแทกที่มีแต่จะรุนแรงถี่ยิบขึ้น ผับๆๆๆๆ!!!... “เจ็บ ปืน ปืน...” ฉันร้องไปมากเท่าไหร่ ปืนก็เหมือนไม่ได้ยิน ในเมื่อเขายังคงกระแทกเข้าใส่ฉันไม่ยั้ง จังหวะมันไม่ได้เรียบลื่นสักเท่าไหร่ฉันรู้สึกไ

NAN PARTแอ๊ด...เสียงประตูเปิดทำให้ฉันหันหน้าไปทางประตูโดยอัตโนมัติ เพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้เช้าแล้วฉันก็ยังไม่ได้หลับเลย มันหนาว มันเจ็บปวด มันหลับไม่ลง ความทรมานพวกนั้นเหมือนคอยกระตุ้นให้ฉันรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่มีสักวินาทีที่ฉันจะคลายจากความเจ็บปวดและหนาวเหน็บที่ถูกบังคับให้ต้องเผชิญ ตั้งแต่ที่ปืนออกจากห้องไป จนกระทั่งตอนนี้ ที่เขากลับเข้ามา“อึดกว่าที่คิดนะ” ปืนเหยียดยิ้มพร้อมกับค่อยๆเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน“ผมคิดว่าคุณจะทนหนาวไม่ไหว ช็อคตายไปแล้วซะอีก” เขาค่อยๆย่อตัวลงมาหาฉัน เอื้อมมือมาบีบคางฉันแล้วหันไปมาเหมือนกำลังมองสารรูปฉันให้ชัดๆ ฉันในตอนนี้ที่มือชาเท้าชา ชาไปถึงกระดูก สั่นเกร็งไปทั้งตัว และฉันนั่งชันเข่าขดตัวมาอย่างนี้ทั้งคืนแล้ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทนได้ยังไง หรือที่ความตายมันยังไม่ยอมมาเยือนฉัน เพราะฉันยังชดใช้กรรมไม่พอ ยังเจ็บไม่พอ แล้วเมื่อไหร่ล่ะ เมื่อไหร่ถึงจะพอ ฉันเจ็บ ฉันทรมาน ทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งเจ็บไปกว่านั้น เมื่อเห็นสายตาที่เขามองฉัน มันเหมือนฉันเป็นตัวอะไรสักตัวที่น่าสังเวส และสภาพน่ารังเกียจแบบนี้ของฉัน เขาพอใจ“นายจะปล่อยฉันไปได้รึยัง นายได้แก้แค้น

ฉันไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เพราะฉันว่ายน้ำไม่เป็น น้ำมันก็ดูจะค่อนข้างลึก แล้วฉันจะข้ามไปได้ยังไง“ไปตายเอาดาบหน้าไงแนน ตายเป็นตาย” ฉันกลืนน้ำลายทำใจอยู่สองวิ ก่อนพับขากางเกงของปืนขึ้นมาอยู่แค่เข่า พับแขนเสื้อยีนส์แขนยาวของเขานิดหน่อย รอยขีดข่วนที่โดนหญ้าบาดเมื่อคืนนี้ยังอยู่เต็มขาไปหมด ยังเจ็บๆแปลบๆไปทั่วทั้งตัว แต่ฉันจะพยายามมองข้ามมัน ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆก้าวลงไป“โอ๊ย!” แค่ก้าวแรก หินก็บาดเท้าฉันแล้ว บวกกับรอยระบมตรงกลางกายที่ยังปวดตุบๆไม่หยุด แต่ช่างเถอะ ถ้าไม่รอดก็แค่ตาย ฉันไม่มีอะไรจะเสียมากกว่านี้อีกแล้ว“คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ที่มีปัญญาถ่อมาถึงนี่ได้” ฉันชะงักเท้าทันทีกับเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง เสียงของคนที่ฉันค่อยๆหันกลับไปมองโดยอัตโนมัติพร้อมกับหัวใจที่แทบหยุดเต้น“ปืน!”“ขอบใจที่ยังจำชื่อผัวได้” เขาพูดว่าอะไรฉันไม่แน่ใจ ฉันรู้แต่ว่าฉันกลัวเขาจนก้าวขาแทบไม่ออก สีหน้าท่าทางของเขามันดูโหดเหี้ยม เขายิ้มมุมปากก็จริง แต่สายตาเขา ฉันดูออกว่าเขาโกรธมาก ทั้งตัวฉันตอนนี้มันสั่นไปหมด ลมหายใจก็ถี่จนแทบนับจังหวะไม่ทัน และเขา เขาเดินใกล้เข้ามาแล้ว ฉัน ฉันควรทำไงดี คิด คิด

เขาถามฉันทั้งๆที่ยังไม่เอาหน้าไปไกลๆเลย ยังห่างกันแค่คืบแค่นี้เอง“ไม่ใช่นะ” ฉันรีบตอบ คำพูดของเขาเหมือนทำให้ฉันได้สติขึ้นมา หลังจากที่เผลอเบลอๆมึนๆไปกับจูบพวกนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้“ไม่ใช่แล้วคุณนิ่งทำไม”“ฉัน ฉันคิดอยู่ ฉันถอดเอง ถอดเองก็ได้ นายลุกไปสิ ทับอยู่แบบนี้ฉันถอดไม่ได้” ฉันรีบพูดรัวๆ กลัวจะโดนปั่นหัวด้วยจูบบ้าๆนั่นของเขาอีก และอีกอย่างที่ฉันยอม เพราะยังไง ฉันก็คงเลี่ยงไม่พ้น ชะตากรรมอันเลวร้ายนี้“หึ ก็ดี งั้นก็ถอด” เขายอมถอยไปอยู่ข้างๆฉัน ส่วนฉันก็จำใจต้องถอด“ว้าย!” ทันทีที่ฉันถอดกางเกงเสร็จ เขาก็ดึงฉันไปบนตักแล้วกอดไว้แน่น“นายจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ปล่อย” ตัวฉันสั่นขึ้นมาอีกแล้ว ฉันกลัวเขา กลัวทุกอย่างที่เขาทำ ฉันพยายามดันอกเขาให้ออกไปห่างๆ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้อยู่ดี“ถอดเสื้อให้ผม”“ถอดเสื้อ!?”“ใช่ เร็วๆด้วย ของผมมันแข็งแล้ว อยากเอาคุณเต็มที” พอเขาพูด ฉันเองก็เพิ่งจะรู้สึกว่าอะไรแข็งๆของเขามันดุนดันก้นฉันอยู่จริงๆ แล้วฉันควรจะทำยังไง ทางเลือกอะไรก็ไม่มี“ถ้าช้า...”“ไม่ ถอดแล้ว ถอด ถอดก็ได้” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันตอบไปอย่างนั้น แต่ฉันกลัวเขามาก กลัวจริงๆ ฉันเลยจำเป็นต้องถอดเ