Semua Bab เด็กมันโคตรดุ: Bab 11 - Bab 20

"พะ... พระนายเบาลงหน่อยอึก!""เบาสุดแล้ว"เสียงกระเส่ากระซิบข้างหูเล็กในขณะที่เสียงหอบหายใจหนักยังคงดังสลับไม่หยุด พระนายขบกัดใบหูเล็กเบาๆ อย่างสุดกลั้น เลื่อนมือขึ้นมากอบกุมหน้าอกใหญ่ไว้แล้วอัดกระแทกกายเข้าหาร่างเล็กหนักหน่วงไม่เบาแรงตามที่เอ่ยเลยสักนิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหยาบโลน เสียงครวญครางสะอื้นไห้ของคนตัวเล็กราวกับสิ่งปลุกเร้าอารมณ์กระสันดิบเถื่อนในกายหนุ่มให้ลุกพลุ่งพล่านยากจะต้านทาน "ซี๊ด~" พระนายซี๊ดปากด้วยความเสียวซ่านอย่างสุดจะกลั้นไว้ได้ จรดริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มบวมเจ่อบดจูบขยี้แรงๆมือใหญ่จับพลิกร่างบางให้พลิกหันตะแคงข้างแล้วรวบเรียวขาสวยทั้งสองขึ้นเล็กน้อย หยัดกายขึ้นนั่งตัวตรงตั้งฉากกับพื้นโลกก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งมือมากดน้ำหนักลงบนสะโพกมนอัดกระแทกกายเข้าหาร่องรักคับแคบเป็นจังหวะถี่ระรัวอีกครั้งผิวเนื้อเนียนนุ่มมือแดงเถือกเป็นปื้นเกิดจากแรงกดทับของมือหนัก ร่างกายชุ่มเปียกไปด้วยเหงื่อไคลจนมันวาวยามต้องแสงไฟเหนือหัวทอฝันพยายามพลิกกลับมาห้ามเด็กตัวโตกว่าด้วยเรี่ยวแรงที่แทบจะไม่มี แต่เขากลับจับเธอพลิกนอนคว่ำหน้าโดยที่ยังคงสอดประสานกายเป็นหนึ่งเดียวแล้วชันเข่าขึ้นหนึ่ง

ครืน~ครืน"อือ~" เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือปลุกคนป่วยที่เพิ่งหลับไปให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทอฝันเบ้หน้าขมวดคิ้วเอื้อมมือควานหาเครื่องมือสื่อสารเจ้าของเสียงสะเปะสะปะแล้วค่อยๆ ปรือตากลับขึ้นมามือเล็กคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูรายชื่อเจ้าของสาย แล้วผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาผ่านทางจมูก ค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะกดรับสาย"ฮัลโหล"'ยัยฝันทำไมแกไม่มาเรียนเนี่ย แกเป็นอะไรหรือเปล่าฉันจะไปหาแกเดี๋ยวนี้แหละ'"เดี๋ยวๆ ยัยพลอยฉันไม่ได้เป็นอะไรแค่ปวดหัวเป็นไข้นิดหน่อยแกไม่ต้องมาหรอก"'ทำไมแกถึงเป็นไข้ได้บอกมา เอาความจริง' เน้นเสียงคำว่าความจริงชัดเจน"ฉัน..." เดี๋ยวทอฝันอย่าเลิ่กลั่กให้มันจับพิรุธได้ แล้วจะตอบยังไงดีเอายังไงดี "คนจะป่วยแค่ข้ามคืนก็ป่วยได้ป่ะแกจะคาดค้านเอาอะไรเนี่ย แค่นี้แหละเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน"'ฝันแกเป็นเพื่อนฉันป่ะ ถ้าใช่ก็บอกความจริงมา'"...."'ระหว่างแกกับพระนายมีเรื่องอะไรกันแน่ ถึงฉันจะอยากให้แกได้เจอคนใหม่ที่จะช่วยมาดามใจแกแต่ฉันก็ยังเป็นห่วงแกนะ'"พลอย..." เธอรู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงเพราะงี้ไงเลยไม่อยากจะบอกมันไปแต่ เฮ้อ... ยังไงก็คงจะปิดไปตลอดไม่ได้หรอก'ฉันจะ

"ฉันกลับก่อนนะฝันที่บ้านมีเรื่องด่วนอ่ะ"พลอยใสพูดขึ้นหลังจากนั่งเป็นเพื่อนเพื่อนสนิทมาราวเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ส่วนเพื่อนเธอนั้นโดนกักตัวไว้ด้วยสายตาเข้มดุของเฮดว๊ากหน้าอ่อนจนไม่กล้ากระดิกตัว แม้แต่จะหายใจยังไม่กล้าหายใจแรงเลยด้วยซ้ำ"แกจะกลับแล้วเหรอแล้วฉันล่ะ..""แกเหรอ? รอน้องไงทำไมอ่ะ""...." เบ้ปากคว่ำอยากจะร้องไห้ ก็รู้ๆ ว่าทำไมแต่ก็ยังจะถามอีก เพื่อนเธอนี่มัน... ห่วงเธอบ้างไหมเนี่ย"หึหึ สู้ๆ" มีกำลังใจขึ้นมากเลยยัยบ้า! เธอต้องการกำลังใจไหมตอนนี้เธอต้องการจะกลับ อยากกลับไปนอนโง่ๆ อยู่บนเตียงแล้วดวงตากลมโตมองตามหลังเพื่อนที่รีบเดินออกไปจากลานกว้างด้วยความเร่งรีบสายตาละห้อย ทอฝันถอนหายใจเบาๆ หันมองยังคนตัวโตที่ลอบมองมายังเธอเป็นระยะแล้วปั้นหน้าบึ้งไม่สบอารมณ์ ถ้าไม่กลัวว่าเขาจะทำอะไรให้เธอได้อายอีกเธอลุกไปแล้ว ร่างเล็กหันกลับมามองตรงไปด้านหน้าตัวเอง ควานมือหาโทรศัพท์มือถือภายในกระเป๋าขึ้นมาดูเวลาพอเห็นว่าเป็นเวลาห้าโมงครึ่งแล้วจึงถอนหายใจออกมาอีกครั้ง"เป็นอะไร อยากกลับแล้วเหรอ""นายคิดว่าไง ฉันควรที่จะมานั่งรอนายแบบนี้ป่ะ""จะกลับก็ลุกเดี๋ยวไปส่ง""ไม่ต้องฉันเอารถมาเอง อ้อ คื

"ขาเป็นไร"ขวับ!เกลียด! เกลียดคำพูดกระเซ้าล้อเลียน แววตาเป็นประกายดาววิบวับราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรกับที่พูดออกมาเลยสักนิดนอกจากอยากจะถามไถ่เท่านั้น เกลียดจริงๆ เลยทั้งที่รู้ๆ อยู่แล้วยังจะแกล้งพูดให้เธออายอีกทอฝันสะบัดหน้าหนีคนตัวโตที่นั่งอมยิ้มอยู่บนขอบเตียง กุมท้องน้อยไว้แล้วเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวในขณะที่ร่างกายมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบอกปกปิดเรือนกายเปลือยไว้เท่านั้น วันนี้เธอไม่มีเรียนเลยไม่จำเป็นต้องเร่งรีบอะไรมาก อีกอย่างวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดแล้วเวลาที่มีเลยมากโขพอจะทำอะไรๆ ได้มากพอสมควรส่วนเด็กตัวโตด้านนอก... ไม่รู้สิไม่ได้ถามมือเรียวยื่นออกไปคว้าเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์ในตู้เสื้อผ้าออกมาแล้วนั่งลงทับส้นเท้าควานหากางเกงขาสั้นที่ถูกเจ้าของพับจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยออกมาตามด้วยชุดชั้นในตัวเล็กสองชิ้น"ซี๊ด~ ปวดท้องจังเลยเพราะเด็กบ้านั่นคนเดียวเลยคิดว่าของตัวเองเล็กนักหรือไง"เสียงบ่นพึมพำต่อว่าคนตัวโตที่ใช้แรงงานร่างกายเธอหนักเกินไป ยังรู้สึกจุกท้องปวดหน่วงอยู่เลย ไม่รู้จะเอาอะไรมาสาธยายบรรยายความรู้สึกตอนนั้นได้เลยด้วยซ้ำว่ามันจุกขนาดไหนร่างบางหมุนตัวหันหลังกลับเพื่อจ

"พลอยฉันว่ามันโป๊ไปหรือเปล่า""โป๊เหรอ ไหนมาดูสิแกจะใส่เสื้อคลุมทำไมเนี่ย"พลอยใสถอดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวของโรงแรมออกจากร่างเล็ก แล้วจ้องมองเรือนร่างสวยของเพื่อนกับชุดว่ายน้ำเซตคู่ลายดอกไม้สีชมพูอ่อนที่เพื่อนใส่อยู่ โดยชุดของเธอจะเป็นแบบกางเกงแต่ของเพื่อนจะเป็นแบบกระโปรงดวงตากลมกวาดสายตามองชุดว่ายน้ำบนเรือนร่างเล็กอย่างพินิจแล้วยกยิ้มมุมปากดึงแขนเพื่อนให้เดินตามมายังกระจกบานใหญ่ จับเพื่อนให้มายืนคู่กันอยู่หน้ากระจก"แกเห็นป่ะ ไม่เห็นจะโป๊ตรงไหนเลย ออกจะสวยดีออก""ก็แกใส่บ่อยมันเลยชินไง ส่วนฉันปกติไม่ได้ใส่แบบนี้นี่""เอาน่าไหนๆ ก็ซื้อมาแล้วไม่ใส่จะเสียดายเงินเอานะแพงด้วย"ทอฝันทำหน้ามุ่ยยืนจ้องเงาตัวเองในกระจกด้วยใจเต้นแรงระคนกังวลแปลกๆ เหมือนมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างมาดลใจให้เกิดความรู้สึกนี้ขึ้นมา นิ้วชี้เรียวสวยของเพื่อนสนิทจิ้มมุมปากอิ่มแหวกฉีกกว้างให้เธอยิ้มกับตัวเอง เป่าหูให้คิดว่าตัวเธอสวยแล้วมันไม่ได้โป๊มากเลยอย่างน้อยๆ ก็มีสายคล้องคอกันเสื้อหลุด มีซับในอย่างดีกันโป๊อีกด้วยสองสาวเดินลงมาสมทบกับกลุ่มพี่ชายหลังจากแต่งตัวกันเสร็จแล้ว ทอฝันเลือกที่จะใส่เสื้อคลุมตัวบางทับชุดว่ายน้ำ