All Chapters of รักแรกไงแพ้เกย์คู่ [3p]: Chapter 11 - Chapter 20

คเชนทร์เผยยิ้มร่าทันที ก่อนจะรีบอธิบายที่มีให้คนที่เขาแอบชอบมานานได้รับรู้ “เรื่องผู้หญิงคนนั้น... พี่… พี่เคยนอนกับเธอหนหนึ่ง” คเชนทร์ก้มหน้านิ่ง มือหนากำเข้าหากันแน่น “เธอเพิ่งเลิกกับแฟน ส่วนพี่ก็มาฉลองที่สอบเข้าเรียนได้ เราเมากันมากเลยเผลอมีอะไรกัน แต่มันก็แค่วันไนท์สแตนด์ พี่ไม่ได้รักเขา และไม่เคยคิดจะสานต่อเลยสักนิด ตอนนี้เธอก็กลับไปคืนดีกับแฟนแล้วด้วย หมอก...พี่รักหมอกนะ รักมานานแล้วด้วย พี่อยากคบกับหมอกแบบจริงจัง อยากดูแลหมอกเหมือนที่เคยทำ หมอกให้โอกาสพี่พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งได้ไหมครับ” คเชนทร์อ้อนวอน ม่านหมอกนิ่งงันไปในทันทีที่ได้ยินคำสารภาพอย่างตรงไปตรงมาของรุ่นพี่ ที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อยู่มัธยม ใจที่เคยคิดว่าด้านชาไปแล้วกลับรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น จนความเงียบเข้าปกคลุมเนิ่นนาน และมันก็ทำให้คเชนทร์เริ่มใจเสีย เพราะเขากลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่ยอมรับเหตุผล ‘วันไนท์สแตนด์ นอนกันแค่ครั้งเดียวอย่างนั้นเหรอ หึ! มันก็คงไม่ต่างจากเราที่ถูกสองพี่น้องนั้นจับกินสินะ ก็แค่คืนเดียว’ ม่านหมอกทวนคำที่อีกฝ่ายพูดอย่างขื่นขม ก่อนจะเงยหน้ามองผู้ชายที่เป็นรักแรกด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เธอควรจ

เสียงเนื้อกระทบกันยังคงดังก้องภายในรถลีมูซีน ผสมกับเสียงเฉอะแฉะจากรอยแยกสีหวานที่กำลังดูดกลืนความแข็งขืนเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า การเสียดสีอย่างรุนแรงทำให้ความร้อนภายในร่องรูพุ่งสูงจนม่านหมอกเชิดหน้าครางลั่นรถ เธอเริ่มรัวเอวสอบกระแทกใส่ลำเอ็นยักษ์อย่างบ้าคลั่ง เน้นจังหวะซอยยิบราวกับจะรีดทุกหยดน้ำรักของคนใต้ร่างออกมาให้หมด “อื้อออ... อ๊าาา... คุณฉือ... หมอกเสียวร่องไปหมดแล้ว... อ๊าาา... ใหญ่เหลือเกิน... เอ็นคุณเอามันจังเลยค่ะ... ซี้ดดดด” ม่านหมอกครางกระเส่าพลางเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นอีก เธอจงใจขยับเน้นย้ำจุดกระสันภายในจนฉืออี้ตัวสั่นคลอน มาเฟียหนุ่มที่เคยคุมทุกเกมบัดนี้กลับทำได้เพียงร้องครางอย่างหมดสภาพ มือแกร่งจิกเบาะรถแน่นจนหนังแทบขาด ใบหน้าเหยเกแสดงถึงความเสียวซ่านที่แทบจะสำลักความสุขตาย “ซี้ดดดด... ม่านหมอก... อ๊าส์... รูเธอแม่ง... ร้อน... ร้อนเหมือนไฟเลย... อ๊าาา... ฉันจะแตกแล้ว... ไม่ไหวแล้ว!” ฉืออี้ครางเสียงหลงเมื่อเจอพิษสงของเด็กในปกครองที่รุกฆาตเข้าหาอย่างไม่หยุดพัก แรงบีบรัดจากร่องรูที่แสนฉ่ำแฉะมันรุนแรงจนหัวเอ็นเขาปวดหนึบไปหมด “อ๊าาา... พร้อมกันนะคะ... คุณฉือ... แตกใส่รู

ทันทีที่ข้อตกลงถูกขานรับ ม่านหมอกก็เลือกที่จะทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้ข้างหลังเพื่อแลกกับอิสรภาพของครอบครัวและตัวเธอเองในอนาคต เธอขยับเข้าหาฉืออี้พลางโอบรอบคอเขาไว้มั่น และยังจงใจเบียดทรวงอกอวบอิ่มเข้าหาแผงอกแกร่ง ส่วนช่วงล่างก็ขยับถอยร่นไปทางเฉิงอี้ก่อนจะแอ่นโค้งรอยแยกสีหวานที่ยังแบะอ้าฉ่ำเยิ้มไปจ่อชิดกับลำเอ็นยักษ์ของเขา “ดีลแล้วนะ งั้นคุณสองคนก็กินหมอกให้คุ้มกับหนี้ที่ลดลงแล้วกันนะคะ” เธอพึมพำเสียงพร่า แววตาที่เคยใสซื่อบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยจริตยั่วยวนที่ทำเอาสองพี่น้องถึงกับฟิวส์ขาด “ซี้ดด… ยั่วขนาดนี้ ไม่เอาให้สลบอย่ามาเรียกฉันว่าเฉิงอี้เลย คืนนี้ฉันจะเอาให้เธอลุกไม่ขึ้นแน่ม่านหมอก” ฉืออี้ก็ไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงบดจูบม่านหมอกอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย ในขณะที่มือแกร่งขยำเต้าทรงโตจนล้นง่ามนิ้ว ส่วนเฉิงอี้ที่รอจังหวะอยู่แล้วก็จัดการดันขาเรียวทั้งสองข้างของเธอให้กางออก จนเห็นรอยแยกสีแดงก่ำสั่นระริกที่กำลังเผยออ้าเชิญชวน “ซี๊ดดด... สั่นรอเอ็นฉันขนาดนี้เชียวเหรอเด็กดี” เฉิงอี้สบถเสียงพร่า ก่อนจะจ่อหัวเอ็นแดงเถือกเข้ากับร่องสวาทที่เปียกโชก แล้วกดแทร

ม่านหมอกยืนนิ่ง ‘นี่เราคาดหวังอะไรกัน’ เธอนึกในใจ ก่อนจะโน้มตัวลงมาหยิบเช็คและบัตรเครดิตขึ้นมา “ขอบคุณมากนะคะ งั้นหมอกขอตัวไปพักเลยนะ” เธอยิ้มบางให้พวกเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาโดยไม่พูดหรือส่งเสียงอ้อนวอนอะไรเลย แม้ลึก ๆ ในใจเธอจะรู้สึกโหวงเหวงและเจ็บแปลบเหมือนมีเหล็กแหลมทิ่มแทง ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังก้าวเดินออกมาโดยไม่หันหลังกลับ สัมผัสที่แสนอ่อนโยนในช่วงสิบวันก่อนจะครบกำหนด มันเป็นเพียงแค่ ‘บริการ’ จากเจ้าหนี้ที่อยากเปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้นเองเหรอ? พอถึงเวลาพวกเขาก็เชือดเธอทันที “ปะ... ไปง่าย ๆ แบบนี้เลย” เฉิงอี้พึมพำ เมื่อเห็นเด็กในปกครองไม่คร่ำครวญเลยสักนิด “เธอควรขอเราอยู่ต่อสิ นี่อะไร” “หึ แล้วนายอยากให้เธอร้องไห้หรือไง” ฉืออี้พูดพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้น “ฉันจะไปนอนแล้ว นายก็ควรไปนอน แล้วก็อย่าไปรบกวนเธอล่ะ” ฉืออี้บอกเสียงเรียบ ก่อนจะเดินแยกออกมา ซึ่งในช่วงขณะหนึ่งเขาก็ปรายตาไปมองประตูห้องที่ปิดอยู่ ส่วนน้องชายนั้นยังนั่งหงุดหงิดอยู่ที่เดิม จนดึกถึงได้ยอมลุกกลับขึ้นห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นบน และไม่ลืมปรายตามองห้องนอนของคนที่เขาเพิ่งพูดทำร้ายจิตใจไป ทว่า... ทำไมใจเขามันถึงได้รู้

ความเงียบงันที่แสนทรมานปกคลุมเพนท์เฮาส์หรูนานนับสัปดาห์ ทว่าวันนี้มันกลับถูกทำลายลงเพราะเสียงเปิดประตูลิฟต์ส่วนตัวที่ดังขึ้นมาในช่วงเวลาหัวค่ำ ฉืออี้รีบเงยหน้าขึ้นจ้องมองจอมอนิเตอร์ของกล้องวงจรปิดในทันที ส่วนเฉิงอี้ที่นอนเหม่อลอยอยู่บนโซฟาพร้อมขวดเหล้าในมือ ก็รีบหันขวับไปมองที่ประตูตามสัญชาตญาณ ทว่าคนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ตงหลี่ที่มารายงานข่าวเหมือนทุกวัน คนที่มากลับเป็นมาดามดาริน หรือคุณนายฟางหลี่แม่ของพวกเขาต่างหาก และเธอก็ไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังนั้นยังมีร่างเล็กของม่านหมอกเดินตามเข้ามาด้วย ซึ่งเธอเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาใคร “ม่านหมอก!” เฉิงอี้ดีดตัวลุกขึ้นยืนจนขวดเหล้าที่วางอยู่ด้านล่างเกือบล้ม เขาคิดจะโผเข้าไปหาเธอด้วยความดีใจ ทว่าสายตาดุจัดของผู้เป็นแม่กลับหยุดเขาไว้เสียก่อน “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยเจ้าเฉิง! อย่ามาทำเหมือนดีใจที่เห็นน้องหน่อยเลย ส่วนเจ้าฉือ... เลิกทำหน้าเหมือนคนเสียสติแล้วมานั่งนี่ซะ” มาดามดารินตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะหันมาคว้าแขนของม่านหมอกพาไปนั่งที่โซฟา ซึ่งก่อนนี้เป็นที่นอนของเฉิงอี้ ฉืออี้รีบก้าวเดินออกมาจากมุมมืด แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นไหวอย่างรุน