جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“อื้อ...ยังเช้าอยู่เลยนะเพคะ”“เช้า ๆ แบบนี้ต้องออกกำลังรู้หรือไม่”เสียงทุ้มแหบพร่ากล่าวกระซิบชิดริมฝีปากสีระเรื่อ คล้ายจะหยอกเย้ายั่วยุส่งผลให้ใบหน้านวลขึ้นสีแดงปลั่งอย่างเอียงอายหลี่หลงฮ่าวเห็นว่านางไม่มีท่าทีจะปฏิเสธก็สานต่อเรื่องราวในม่านมุ้งทันที อาภรณ์เนื้อดีถูกเขาดึงทึ้งจนหลุดลุ่ยเผยให้เห็นความงดงามขาวโพลนออกสู่สายตาคล้ายหิมะกลางเหมันตฤดู“งดงามยิ่ง ยามเจ้าเอียงอายรู้หรือไม่ว่าตนเองยั่วยวนเพียงใด”“มะ ไม่เพคะ อื้อ..”มู่ซีหว่านถูกมือหนาบีบขยำก้อนเนื้ออวบอิ่ม พร้อมลิ้นร้อนที่ระรัวลงบนยอดปทุมถันสีหวานจนมันชูชันรัดตัวแข็งเป็นไต ความหวามไหวที่จู่โจมเข้ามากะทันหันส่งผลให้อารมณ์ของนางร้อนรุ่มลุกโหม“อ๊ะ...”“อืม หวานมาก” หลี่หลงฮ่าวพร่างพรมจุมพิตผะแผ่ว เรียกเสียงครางแว่วหวานรัญจวนใจให้ดังสะท้อนก้องโสต มือหนาเคลื่อนลงไปแตะปลายนิ้วลงบนเกสรสีหวาน ถูไถจนติ่งตูมวาววับฉ่ำชื้นดุจน้ำค้างยามอรุณ มู่ซีหว่านกรีดร้องเสียงหลงเมื่อถูกนิ้วแกร่งรุกรานล้วงล้ำ เรียวขางามแยกออกกว้างแอ่นกายเข้าหาความเสียวซ่านอย่างลืมอาย ส่ายสะโพกรับทุกสัมผัสที่เขามอบให้จนชายหนุ่มลมหายใจสะดุดกับภาพคนงามกระหายอยาก

ร่างระหงในชุดรัดกุมสีแดงเพลิงเดินผ่านประตูชั้นในของจวนอ๋องสามเข้ามาอย่างคุ้นชิน บ่าวรับใช้ในจวนเห็นสตรีสะคราญโฉมผู้นี้ก็ก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม นอกจากนางจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านอ๋องแล้วยังพ่วงตำแหน่งพี่พระชายาของจวนนี้อีกด้วย“แม่นางซีเหม่ยมาอีกแล้วหรือ ท่านอ๋องสี่มาด้วยหรือไม่”“ข้าไม่เห็นนะ แต่ก็ภาวนาให้คราวนี้แม่นางซีเหม่ยไม่ไปทำให้ท่านอ๋องขุ่นเคืองพระทัยก็แล้วกัน ข้าล่ะอดจะขำไม่ได้จริง ๆ”สองสาวป้องปากกระซิบกระซาบไล่หลังคนงามที่เดินไปยังศาลาริมสระบัวด้านหลังเรือนพักของน้องสาวตนเอง ครั้นเห็นร่างเล็กอันคุ้นตาของน้องสาวกำลังนั่งมองทิวทัศน์อย่างสบายใจ พลันรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็แต้มอยู่บนใบหน้าของนาง ขณะวางห่อขนมลงตรงหน้าของน้องสาว"นั่งยิ้มเซ่อซ่าอันใดอยู่ นี่! พี่ซื้อขนมมาฝากเจ้า"มู่ซีหว่าน พระชายาอ๋องสามสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น พอเห็นของในมือพี่สาว ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที"พี่สาว! ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านพี่เป็นห่วงข้าที่สุด ดูสิ ขนมร้านฝูไหลต้องต่อแถวนานเท่าใดกว่าจะได้มาสักชิ้น นี่พี่สาวข้ากลับได้มาเป็นห่อ”นางคว้าห่อขนมไปกอดแนบอกราวกับสมบัติล้ำค่า มู่ซีเหม่ยกล

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วของหญิงสาวนางหนึ่งพลันดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่เสียงหวานจะดังตามมาอย่างออดอ้อน"ทูลท่านอ๋อง บ่าวทำน้ำแกงมาให้ท่านอ๋องบำรุงร่างกายเพคะ”“ข้าสั่งให้เจ้านำมาหรือ”“มะ มิใช่เพคะ บ่าวเพียงเป็นห่วงพระวรกายของท่านอ๋องเท่านั้น”หลี่หลงเฟิงละสายตาจากเอกสาร ก่อนจะหันไปมองสตรีที่เดินเข้ามา นางสวมอาภรณ์บางเบาจนแทบไม่อาจเรียกว่าชุดได้ ผ้าผืนโปร่งปักลวดลายดอกเหมย เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งของเรือนกายสาวสู่สายตา อีกนิดก็แทบจะพูดออกมาแล้วว่า‘ท่านอ๋องข้ากำลังยั่วยวนท่านอยู่’หญิงสาวเดินเข้ามาช้า ๆ ส่งสายตามองเขาอย่างออดอ้อน ริมฝีปากแดงฉ่ำขยับเป็นรอยยิ้มบาง นางย่อกายคุกเข่าลงอย่างจงใจ ขณะวางถาดใส่ถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะ ผ้าแพรบางแนบเนื้อเลื่อนลงเผยผิวขาวเนียนดุจหิมะ ดูก็รู้ว่าตั้งใจบำรุงมาอย่างดี"ท่านอ๋องเเพคะ บ่าวเพิ่งถูกส่งเข้ามารับใช้ในจวน นี่เป็นครั้งแรกที่บ่าวได้มีโอกาสถวายงาน หากมีสิ่งใดที่ท่านอ๋องอยากสั่งสอน หม่อมฉันก็พร้อมจะเรียนรู้เพคะ..."หญิงสาวค่อย ๆ คลานเข่าเข้าหาบุรุษหล่อเหลาเบื้องหน้า ทอดเสียงพูดให้เบาดุจยุงบิน ช้อนดวงตากลมโตสั่นระริกมองใบหน้าคมคายคล้ายตื่นกลัว ทว่าหล

คำพูดนั้นราวกับขับไล่นางออกไปอย่างไม่ใยดี มู่ซีเหม่ยกำหมัดแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่ความงามของนางใช้ไม่ได้ผลกับบุรุษนางรู้ดีว่าภารกิจนี้ไม่ง่าย แต่จะให้ถอยกลับไปมือเปล่าเช่นนี้ มันเสียศักดิ์ศรีหัวหน้าหน่วยบุปผาเพลิงเกินไปแล้วกระมัง!“แต่หม่อมฉันถูกส่งมารับใช้ท่านอ๋องนะเพคะ...อีกอย่างหม่อมฉันก็รับภารกิจจากนายท่านมาแล้วด้วย ท่านอ๋องไม่สงสารหม่อมฉันหรือเพคะ กลับไปนายท่านต้องลงโทษหม่อมฉันเป็นแน่ ฮึก!”ในเมื่อไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล ก็ใช้มารยาที่สั่งสมมาทั้งชีวิตล่อลวงเขาก็แล้วกัน!มู่ซีเหม่ยยกมือปาดน้ำตาไปพลางชำเลืองมองไปทางโต๊ะทำงานของหลี่หลงเฟิงไปพลาง ชายหนุ่มเห็นว่านางถึงกับร้องไห้ก็ได้แต่จนคำพูดก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมจ้องมองนางอย่างครุ่นคิด“ในเมื่อเจ้าอยากจะอยู่นักก็ย่อมได้! เมื่อครู่ก็มีคนพูดประโยคเดียวกันกับเจ้า เช่นนั้นก็ตามพ่อบ้านไปเปลี่ยนชุดสาวใช้เถอะ”มู่ซีเหม่ยหยุดร้องไห้ในทันที มือที่ปาดน้ำตาเปลี่ยนมาจับเส้นผมไปทัดใบหูอย่างเอียงอาย นี่เขาตกหลุมเสน่ห์ของนางแล้วใช่หรือไม่!แค่บีบน้ำตาร้องไห้ ออดอ้อนเขาเพียงเล็กน้อยเองนะ...ความงามของนางนี่ช่างสยบบุรุษทั้งใต้หล้าโดยแท้!“ขอบพ

หลี่หลงเฟิงที่ได้กลั่นแกล้งหญิงสาวจนพอใจก็กลับเข้ามาทำงานในห้องตำราของตนเองต่อไปจนล่วงเลยเข้าสู่เวลาอาหารเย็นปกติแล้วจะเป็นตงจื้อองครักษ์คนสนิทของตนซึ่งทำหน้าที่เตือนเขา แต่วันนี้หลี่หลงเฟิงใช้ให้อีกฝ่ายไปทำธุระ ชายหนุ่มจึงเพิ่งจะรู้ตัวเมื่อได้กลิ่นอาหารลอยมาจากหน้าประตูห้องตำรา“ผู้ใดอยู่ด้านนอก”“กระหม่อมตงฟาง ท่านอ๋องมีประสงค์สิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไปบอกห้องครัวส่งอาหารมาได้แล้ว”เสียงทุ้มต่ำกล่าวสั่งร่างสูงในชุดองครักษ์สีดำ ทว่ายังไม่ทันที่ตงฟางจะกล่าวรับคำผู้เป็นนาย เสียงเคลื่อนไหวจากหน้าประตูก็ดึงความสนใจของคนทั้งคู่ให้หันไปมอง“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันนำอาหารเย็นมาให้แล้ว จะเสวยเลยหรือไม่เพคะ”เสียงหวานดังมาจากหญิงสาวในชุดสาวใช้ที่ถูกเจ้าของร่างตัดแต่งเสียจนปกปิดความอวบใหญ่ขอเนินอกอวบอิ่มไม่มิด ใบหน้างดงามแย้มยิ้มยั่วเย้า พร้อมทั้งในมือยังถือถาดใส่อาหารที่มีกลิ่นหอมโชยเข้าจมูกเจ้าของจวนตงฟางรีบก้มหน้าไม่กล้ามองภูเขาหิมะของคนงามที่ถูกส่งมารับใช้ผู้เป็นนาย ทว่าใบหูของเขาก็ยังขึ้นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่หลี่หลงเฟิงที่เห็นความผิดปกติของลูกน้องในใจก็ให้รู้สึกไม่สบอาร