Pahingi Ako

Dahil sa maling daan.....makikilala at maa-angkin ni Phyton Alvarez ang dalaga'ng si Ariana Morgan.Isang inosente,mabait at mapagmahal sa kanyang lolo Damian niya. Siya ay may magandang mukha at may nakakaakit na hugis na katawan.Ang balat nitong makinis na parang alaga sa sabon na mamahalin at kong hawakan mo ito ay kusang madudulas ang kamay mo. Walang lalaki ang hindi magnanasa sa katawan nito-na agad makakaramdam ng libog sa katawan. Kaya isang gabi habang naliligo ang dalaga sa isang bukal....hindi mapigilan ni Phyton ang sarili na panuorin lang ang dalaga habang ito ay naliligo na walang suot na panloob- na tanging malaking t-shirt na puti ang suot. Inangkin niya ito- hindi lang isang beses kundi naging paulit-ulit.Ngunit may hanggangan ang lahat. Dumating ang araw na malalaman nila ang pagkatao ng babae'ng iniibig niya.Si Ariana pala ang nawawalang anak ng yumaong kapatid ng ina nito. Matatanggap kaya niya ang dalaga bilang pinsan o ipagpapatuloy ang pag-iibigan nila?

Pagkalipas ng apat na taong pagkukulong sa maliit na mundo niya, ipinasya ni Amber na piliting kalimutan ang mapait na karanasan sa buhay at makipagsapalaran sa Maynila para muling bumangon at tuparin ang kaniyang mga pangarap para sa kaniyang pamilya. Pero ang hindi niya napaghandaan sa kaniyang pagbangon ay ang muling pagsasanga ng kanilang landas ng lalaking pilit na niyang kinakalimutan. Sa muli nilang pagkikita ng dating kasintahan ay mapapatunayan niyang mahal pa rin niya ito sa kabila ng pagdaan ng mga taon. Muling nagmahal ang puso niya para sa lalaking ang nararamdaman sa kaniya ay pagkasuklam. At wala itong ginawa kun'di ang sariwain ang sugat na nag-iwan sa kaniya ng napakalalim na peklat. Darating pa nga ba ang pagkakataon na malalaman nila ang tunay na dahilan kung bakit sila nagkahiwalay noon, o pinagtagpo lang silang muli para tukdukan ang kanilang relasyon na sinubok ng panahon?

“A-anong ginagawa mo s-sakin…” I managed to say kahit medyo nanginginig ako ng kaunti at kinakabahan. I could feel his breathing against my skin, uneven and warm, slightly shaky. “A-ang init.” Mahina niyang bulong habang dahan dahang inaalis ang kaniyang suot na coat. “What the fuck is happening?” Bulong ko sa aking sarili at mas lalong nakaramdam ng kaba. “Put me down!” Sigaw ko matapos niya akong buhatin at biglang ibaba sa kama. For a second, everything happened too fast. Nasa ibabaw ko na siya at mukhang hindi na kayang pigilan pa ang kaniyang sarili. “Ohhh…” Mahinang ungol ko nang unti unti na niya akong halik-halikan sa aking leeg habang ang kaniyang kanang kamay ay marahang binubuksan ang butones ng uniporme ko. My hands were tightly wrapped around his neck habang pilit siyang idinidiin sa aking leeg. “Shit!” Ungol ko nang biglan niyang sipsipin ang aking dibdib habang bumababa ang kanang kamay niya sa aking pagkababae.

Ang life trial system na “If You Think You Can Do Better, Prove It” ay sumabog sa eksena na parang isang naglalakbay na circus na nagpapangako ng magagandang bagay. Ang ideya ay plain. “Kung sa tingin mo ang buhay ng ibang tao ay magulo at tingin mo kaya mong mas gawin ito ng maganda, sige at patunayan mo. May reward na naghihintay kung magawa mo.” Bago ko mapagtanto, ang buong pamilya ko na tinuturing akong hanggal sa gitna ng palabas. Nandyan ang ina ko, nangangarap na gawin akong inahin. Ang asawa ko, na naglaan ng mga taon umiiwas sa nararapat na hati ng bigat ng pamilya. At ang anak kong lalaki, naaawa pag nakikita ako. Tinulak nila ako sa “judgement seat” na para bang kontrabida sa isang kwento. Bawat isa sa kanila ay sumumpa, sa pwesto ko, maayos nila ang buhay ko kaysa sa kaya ko. Ang pusta? Well, kung magawa nila ito, ang consciousness ko ay mabubura—mawawala, binura na parang pagkakamali sa chalkboard—at gagawin nilang personal na katulong. Dagdag pa dito, maglalakad sila palayo ng may isang milyong dolyar. Pero kung hindi nila magawa? Kung gayon ako ang siyang makakakuha ng tatlong milyong dolyar. Ngayon iyan ay pustahang kaabang abang, hindi ba?

“Pipay!” galit na sigaw ng aking madrasta mula sa kanyang silid habang abala sa pag-aayos ng kanyang mukha. Halos magputok ang ugat sa kanyang leeg, na para bang ako ang dahilan ng lahat ng problema niya sa buhay. “Bakit po, Madam?” mahinahon kong sagot habang tuloy sa paglalampaso ng sahig. “Madam”—iyon ang itinawag niya sa akin mula pa noong una, at dahil sa takot, hindi ko na rin inusisa kung bakit. Ako nga pala si Piazza Fontana Vega, o mas kilala bilang Pipay. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako, ngunit hanggang Grade 5 lang ang naabot ko. Natigil ako sa pag-aaral noong mag-asawa muli ang aking ama. Simula noon, naging parang alipin na ako ng aking madrasta. Araw-araw, pareho lang ang eksena sa bahay. Ako ang gumagawa ng lahat ng gawain habang si Madam at ang kanyang anak na si Claire ay nag-e-enjoy sa luho ng buhay. Pero kahit ganoon, may lihim akong pangarap. Minsan, sa mga tahimik na gabi, iniisip ko kung darating ba ang araw na makakawala ako sa ganitong sitwasyon. “PIPAY!” muling sigaw ng aking madrasta, na tila mas nagiging galit pa. Agad kong iniwan ang mop at tumakbo sa kanyang kwarto. Kailangan kong magmadali. Kapag natagalan ako, mas matindi ang parusa. “Madam, may kailangan po ba kayo?” magalang kong tanong sa aking Madrasta. "Bakit ba ang bagal mong kumilos? HETO! Labhan mo pati ang damit ng anak ko!” sigaw niya, sabay hagis sa akin ng maruruming damit. Tumama ito sa aking mukha, pero wala akong nagawa kundi damputin ang mga ito. “Opo, Madam,” sagot ko, habang pinipigil ang pagbagsak ng luha.

Sa paningin ng iba, napakaswerte ni Orlinda. Subalit para sa kanya, isang bangungot ang pinasok niya matapos pakasalan si Angelo Tan—isang masamang panaginip na tila hindi na niya kagigisingan. Sa halip na ituring na manugang, itinuturing siyang hamak na katulong ng mapagmataas at matapobreng pamilya Tan. Sa kabila ng lahat ng kanyang pagsusumikap, tanging insulto at pagmamaliit lamang ang natatanggap ni Orlinda. Hanggang sa isang araw, may nagbigay sa kanya ng pagkakataong patunayan ang sarili—na hindi lamang siya para sa gawaing-bahay at mayroon pa siyang ibang kayang gawin. Nang alukin siya ng trabaho ng kanyang bayaw na si Christian Tan, nagdalawang-isip man ay tinanggap pa rin niya ito kalaunan. Labis ang pasasalamat ni Orlinda kay Christian, lalo na nang marinig niyang may tiwala ito sa kanya. Dahil dito, unti-unting nagbago ang kanyang pananaw sa kanyang bayaw. Ang desisyon kaya niyang ito ang simula ng panibagong bangungot, o daan sa isang nakatagong pagtingin na hindi naman nararapat?