Kabit Ako Ng Kabit Ako

Trust gets you

killed

Love gets you

hurt

And being real

gets you hated.

-Peakpx

“WELCOME BACK! ija!” tinig na nagmula sa entrada ng malaking bahay. Dali-daling naglakad palapit ang pinakamatandang kawani sa Mansyon.

“Yaya Toyang! Kumusta po? Na-miss ko kayo,” wika ni Kaytie. Mahigpit niyang sinalubong ang mainit na yakap nito.

Nagtagal sila saglit sa ganoon, ilang taon na rin kasi ang nakaraan ng huli siyang makauwi.

“Mabuti naman ako ija, natutuwa naman ako at nakabalik ka na,” sabi ng matanda. Matapos nilang tuluyan maghiwalay mula sa pagkakayakap.

Inilibot niya ang paningin sa buong kabahayanan. Ilan taon na rin ang nakaraan, ngunit nanatiling walang pinagbago ang bahay na nilakihan.

Bagamat moderno na ang ilan sa mga bahay na nadaanan ng kanilang sinakiyan ay hindi maipagkakamaling hindi papahuli ang mansyon nila sa pinaka-grande at pinakamalaki.

Aghubad State is divided into five floors. Each floor has five rooms and a basement. There is a quarter-room area for each maid. There is almost 12,000 square feet of living space, and each room has its own set of qualities and moments that will fascinate you. Bricks are the main drawing of each pillar. Thick and polished wood that still comes from old, strong trees. Traditional stained-glass windows, arched doors, and a fairytale-inspired backyard.

The Bermuda grass was maintained by the old gardener, who, using large shears, trimmed the leaves of every row of trees and plants around the mansion.

Matapos pinagdaop ang palad ay lumanghap naman pagkatapos ng sariwang hangin.

Napatitig naman ang dalaga rito, nagkaroon siya ng pakiramdam na hindi niya maintindihan.

'Nakabalik na ba ako ng tuluyan?' piping kastigo niya kanyang sarili.

Isang pilit na ngiti ang ipinakita niya. Nang mapansin niya ang paninitig ng kanyang Yaya Toyang.

Napatitig naman ang dalaga rito, nagkaroon siya ng kakaibang pakiramdam hindi niya maintindihan.

'Nakabalik na ba ako ng tuluyan?' piping kastigo niya kanyang sarili.

She gave out a strained smile. Nang mapansin niya ang pag-aalala mula sa mukha ng kanyang Yaya Toyang.

“Napagod ka marahil sa haba ng naging biyahe mo. Halika na at pumasok ka sa loob. Naipaayos ko na kanina pa ang dati mong silid sa itaas. Magpahinga ka na muna roon, ipapatawag na lamang kita sa oras ng hapunan para bumaba,” ani nito at inakay na siya sa pagpasok.

Nginitian naman niya ito. Matalas talaga ang pandama nito, lalo sa tuwing nakakaramdam siya ng pagkabalisa.

They left the driver alone to continue unloading his equipment from the car. Two new assistants appeared at the front door.

“Iyon na ba ang Amo natin, Manang Charing? Mukhang mabait naman. Hindi kapares ng mga ibang anak mayayaman na napapanuod ko sa T.V,” wika nito na tumulong na sa pagkuha ng mga bagahe.

“Ngayon ko lang din siya nakita sa personal. Madalas na si Toyang ang kausap niya. Sa video calling lang sila nag-uusap. Tama ka, mukha naman mabait at maganda. Naiiba sa nakita ko na naka-make up sa tuwing katawagan ni Toyang,” pagsagot naman nito.

“Tumigil na nga kayo sa kachi-chismis. Buhatin niyo na paitaas iyan, hindi kayo binabayaran ng may-ari para pagkuwentuhan siya.” Sita naman ni Virgilio. Pinagpawisan ito sa dami ng dalahin ng kanilang bagong dating na amo.

Kung titignan ay pan-tatlong tao ang katumbas ng dami ng mga dinalang bagahe nito...

UNANG GABI nasa hapag-kainan na ang dalaga. Nasa kumedor na at inuumpisahan ng kumain ng hapunan.

Nasa gilid lang naman si Toyang, naghihintay sa maaring ipag-utos ng alaga niya.

Pitong taon na rin ang nakaraan, magmula ng mangyari ang karumal-dumal na pagpatay sa mga magulang ni Kaytie. Pinili nitong magpunta sa ibang Bansa, para makalimot at makapag-umpisa muli. Suportado niya ito, magpahanggang ngayon. Kahit buhay niya kaya niyang isaalang-alang dito. Ganito niya ito kamahal ng sobra.

Napansin niya ang pagkutsara nito sa sabaw ng sopas. Ngunit hindi naman gustong tikman.

“May problema ija?” tanong ni Toyang ng mahalata niyang tuluyan sumimangot ito. Kapansin-pansin iyon sa labi nitong namumula dahil sa lipstick na namarka sa labi nito. Ang kilay nitong naka-brush up. Matingkad naman na kulay ang ginamit sa talukap ng mga mata at blush on na nagpa-inhance sa pisngi.

“Toyang, did I tell you I want a stake for dinner?”

Hindi naman nakakibo si Toyang. Muli niyang binalikan ang naging pag-uusap nila ng kanyang alaga, bago niya ito pinataas kanina sa mismong silid nito.

Ngunit kahit anong kalkal niya sa kanyang memorya. Hindi siya sinabihan nito na iyon ang gustong hapunan nito ngayong gabi. Madalas itong mag-request ng light meal para sa hapunan, dati pa.

“What! It's my first night here in my mansion, and this is what you're going to feed me?” the girl screamed.

Mabibigat na pagbagsak ng kaliwang kamao ang ginawa nito bago tuluyan tumayo at tumalikod.

“P-pasensya ka na s-senyorita. H-hindi na po mauulit,” hinging paumanhin ni Toyang na hinabol pa ang pag-alis nito mula sa komedor.

Natigilan naman sa paghakbang ang dalaga. Tinapunan ng malamig at nang-uuring titig ang ginang.

“Kilala mo ako Toyang. Huwag mo iyang kakalimutan, kung ayaw mong palayasin kita ng tuluyan!” Nakaduro pa ang kanan hintuturo nito sa matandang katulong. Habang sinasabi niya iyon dito.

“P-pasensiya ka na s-senyorita. Sisiguraduhin ko sa susunod, hindi na ako magkakamali.” Muling paghingi nito ng dispensa.

Ipinagkrus naman niya mula sa dibdib ang magkabilang kamay at may nanunuyang ngisi sa labi. Habang napapailing bago binalikan ng tingin ang pobreng matanda.

“Let me make it clear to you, Toyang. Hindi porke't matagal ka na rito sa mansyon ay gagawin mo na ang gusto mo.... Andito pa ako. Tandaan mo iyan!” Duro nito sa matandang nakayuko lamang ang ulo.

Umalis na ng tuluyan ang dalaga, matapos nitong tawagin ang driver na si Virgilio, para ipag-drive ito papuntang Bayan. Upang kumain doon.

Nang makaalis ay kaagad na nilapitan ng ibang kasambahay ang matanda.

“Manang! Bakit naman hinayaan mong ganonin ka ng alaga mo.”

“Oo nga, akala mo naman kung sino makaasta. Sa panlabas lang pala siya maganda! Masama pala ang ugali!” Sabat ng isang maid.

“Sinabi mo pa, walang-galang. Hindi pala totoo iyong chismis na mabait si Ma'am Kaytie. May pagkamaldita pala!” turan naman ng pinakabata sa mga katulong na naroon na nagliligpit sa mga pagkain na hindi nagawang galawin ng kanilang Amo.

“Tumigil na nga kayo, h-hindi lang kami nagkaintindihan. G-ganito na siguro kapag tumatanda.” Pagpapatahimik niya sa mga kasama. Hindi na umimik pa ng mga kasamahan niya at nagkibit-balikat. Ngunit natanim sa mga isipan ng mga ito. May hindi magandang ugali ang kanilang Amo!