คนดูส่วนใหญ่ชอบ ปู่ซ่าบ้าพลัง เต็มเรื่อง หรือเปล่า?

ยิ้มทุกครั้งเมื่อได้พูดถึง 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' เพราะความคาดหวังเรื่องความยาวของแต่ละตอนมักทำให้คนสับสนได้ง่ายเลย โดยทั่วไปแล้วรายการนี้ออกแบบมาเป็นตอนสั้น—แต่ละภาคย่อย (segment) จะยาวประมาณ 11 นาที ซึ่งก็เป็นมาตรฐานของการ์ตูนประเภทสเก็ตช์ตลกสำหรับเด็กและวัยรุ่นหลายเรื่อง ฉันมักจะแยกดูเป็นหน่วยย่อยๆ เพราะความหน่วงของมุกคาแรกเตอร์กับจังหวะตัดต่อมันเข้ากับพาร์ต 11 นาทีได้ดีมาก การเล่าเรื่องไม่ต้องยืดเยื้อ ทำให้แอ็กชั่นและมุกฮิตชนิดใส่กันจุกๆ ได้ เมื่อตอนออกอากาศแบบเต็มช่วงครึ่งชั่วโมงของทีวี มักจะประกอบด้วยสองพาร์ตต่อเนื่องกัน รวมเวลารวมประมาณ 22–24 นาที (ไม่รวมโฆษณาและสตริงของช่อง) นอกจากนี้มีบางครั้งที่ทำเป็นตอนพิเศษหรือรวมมิตรซึ่งอาจยาวกว่ามาตรฐาน ถ้าต้องการประสบการณ์แบบไม่มีการตัดต่อ ก็ควรมองหาฉบับสตรีมมิงหรือดีวีดีที่มักจะรวมพาร์ตต่างๆ ไว้ให้เป็นตอนยาวแบบต่อเนื่อง แต่ถ้าคุณแค่อยากหัวเราะแบบเร็วๆ ก็จัดเป็นพาร์ต 11 นาทีเลยจบสวย — แบบที่ฉันมักจะเลือกเวลาอยากพักสมองสั้นๆ

นี่คือรายชื่อทีมพากย์หลักของ 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษที่ผมจดจำได้ชัดที่สุด: Ed Asner ให้เสียงเป็น Carl Fredricksen, Jordan Nagai เป็น Russell, Christopher Plummer เป็น Charles Muntz, และ Bob Peterson ให้เสียง Dug (และเสียงสุนัขหัวหน้าในทีม) การเล่นเสียงของทั้งสี่คนนั้นทำงานร่วมกันอย่างลงตัว — Carl ที่แห้งและขรึมของ Ed Asner มีน้ำหนักและความเศร้าในท่วงเสียงที่ทำให้ฉากเงียบ ๆ รู้สึกหนักแน่น ขณะที่ Jordan Nagai ในบท Russell นำความสดใสและความไร้เดียงสาเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ Christopher Plummer ในบท Muntz ให้ความรู้สึกลึกลับและคุกคามในจังหวะที่ต้องการ และ Bob Peterson เติมความตลกและความเอื้ออาทรในบท Dug ทั้งหมดนี้ทำให้โครงเรื่องที่ผสมทั้งตลก ดราม่า และผจญภัยเดินหน้าได้อย่างกลมกลืน ผมมักจะนึกถึงฉากที่ Carl และ Russell นั่งดูภาพความทรงจำของ Ellie ว่าเป็นตัวอย่างการใช้เสียงที่ทำให้คนดูอินไปกับตัวละครโดยไม่ต้องพูดมาก เสียงที่เลือกมาและโทนที่นักพากย์วางไว้มันช่วยเสริมภาพและอารมณ์มาก ๆ — นี่คือทีมพากย์หลักที่ทำให้ 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' กลายเป็นหนังที่ติดใจผู้ชมได้ง่าย ๆ

ช่องทางที่ชัดเจนที่สุดสำหรับการหา 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' แบบพากย์ไทยมักเป็นช่องทีวีเคเบิลและบริการของเจ้าของลิขสิทธิ์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อผมย้อนกลับไปนึกถึงช่วงที่การ์ตูนชุดนี้ออกอากาศในไทย มักเจอพากย์ไทยบนช่องทีวีเด็กที่ได้รับอนุญาต แล้วต่อมาก็มีการนำคอนเทนต์กลุ่มนี้เข้าสู่แพลตฟอร์มของสตูดิโอเจ้าของผลงาน (เช่น บริการสตรีมของเครือผู้ผลิตหรือเครือข่ายทีวีต่างประเทศที่มีสิทธิ์) ทำให้การหาพากย์ไทยแบบครบเรื่องมักต้องอาศัยการติดตามช่องทางทางการของเจ้าของลิขสิทธิ์หรือบริการทีวีที่รับสัญญาณจากพวกเขา ในมุมของคนที่ชอบสะสม ผมมักเลือกตรวจสอบว่ามีวางจำหน่ายเป็นแผ่นบ็อกซ์เซ็ตหรือไม่ เพราะหลายครั้งแผ่นหรือคอลเล็กชันที่วางขายอย่างเป็นทางการจะมีเสียงพากย์ท้องถิ่นรวมอยู่ด้วย แต่วันนี้การเข้าถึงแบบสตรีมจึงสะดวกกว่า จึงแนะนำให้มองหาช่องทางที่มีโลโก้อย่างเป็นทางการและหลีกเลี่ยงลิงก์ที่เป็นแหล่งอัปโหลดที่ไม่ชัดเจน เพื่อคุณภาพเสียงพากย์ที่ดีและเคารพลิขสิทธิ์ของผลงาน สุดท้ายแล้วการติดตามเพจหรือช่องทางของเครือข่ายผู้ถือสิทธิ์จะช่วยให้รู้ว่าช่วงไหนมีการปล่อยพากย์ไทยครบตอนออกมาบ้าง

แนะนำแบบตรงๆ เลยว่าผมมักเริ่มจากแพลตฟอร์มใหญ่ก่อนเมื่ออยากดูหนังต่างประเทศอย่าง 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' (ชื่ออังกฤษคือ 'Dirty Grandpa'). เมื่อพูดถึงบริการสมัครสมาชิกรายเดือน ผมจะเช็ครายการของ Netflix กับ Amazon Prime Video เป็นอันดับแรก เพราะสองที่นี้มักมีหนังคอมเมดี้ฮอลลีวูดสลับกันเข้ามา แต่การมีหรือไม่มีเรื่องนี้ขึ้นกับภูมิภาค ดังนั้นถ้ามีบัญชีอยู่แล้วให้ลองค้นชื่อภาษาไทยหรือชื่ออังกฤษดูเลย อีกทางที่ผมชอบคือบริการเช่า/ซื้อดิจิทัล เช่น Apple TV (iTunes), Google Play Movies หรือ YouTube Movies — ถ้าไม่อยู่ในสตรีมมิงแบบรวมค่าบริการ การเช่าผ่านช่องทางเหล่านี้มักสะดวกและได้คุณภาพภาพ-เสียงดี สำหรับคนที่อยู่ไทย ผมเองเคยเจอหนังฝรั่งบนแอปไทยบางเจ้าอย่าง TrueID หรือ MONOMAX เป็นครั้งคราว ถ้าต้องการเวอร์ชันพากย์ไทยหรือตัวเลือกซับไตเติ้ลก็ให้ดูรายละเอียดบนหน้ารายการก่อนกดเล่น สุดท้ายแค่เตือนนิดหนึ่งว่า 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' เป็นคอเมดี้สำหรับผู้ใหญ่ มีมุกหยาบและเรตติ้งผู้ใหญ่ ดังนั้นถ้ามาดูพร้อมคนในครอบครัวอาจต้องเตรียมใจเรื่องภาษาและมุกล้อเลียน แต่ส่วนตัวผมชอบฉากไดนามิกของคู่พระ-พระเอก มันทำให้บรรยากาศดูสนุกและแสบดี

บอกตรงๆ ว่า 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันยิ้มได้ตั้งแต่เปิดตอนแรก เพราะมันจับจุดง่าย ๆ ของชีวิตประจำวันแล้วเติมพลังแบบเกินคาดลงไป แกนกลางของเรื่องเล่าเกี่ยวกับชายชราคนหนึ่งที่ในสายตาคนทั่วไปดูเหมือนจะอ่อนแอแต่แท้จริงแล้วมีความสามารถพิเศษหรือความแข็งแกร่งในระดับที่ไม่คาดคิด เขาไม่ได้เป็นแค่ตัวละครแอ็กชันธรรมดา แต่เป็นตัวแทนของคนรุ่นเก่าที่ยังอยากปกป้องครอบครัวและชุมชน ผ่านเหตุการณ์เล็ก ๆ รอบบ้าน เช่น รับมือกับคนร้ายที่มารังควานเพื่อนบ้าน หรือแสดงพลังจนทุกคนร้องว้าว เรื่องเดินไปมาระหว่างมุกตลกซื่อ ๆ กับฉากดราม่าเล็ก ๆ ที่เปิดเผยอดีต ทั้งความรัก ความผิดพลาด และการทำเพื่อคนรอบข้าง การเล่าเรื่องมักใช้มุมมองเรียบง่ายผสมมุกฮา ทำให้ฉากแอ็กชันไม่รู้สึกหนักหรือแยกจากบริบทครอบครัว บ่อยครั้งฉันจะชอบฉากที่เขาทำงานบ้านด้วยพลังมหาศาลแล้วทุกคนมองตาโต เพราะมันสะท้อนให้เห็นถึงธีมหลักคือความเคารพต่อผู้สูงอายุและการยอมรับว่าคนเราไม่ควรถูกตัดสินจากรูปลักษณ์เพียงอย่างเดียว ตอนจบแต่ละตอนมักมีความอบอุ่น ทำให้รู้สึกว่าสารที่ส่งมาคือพลังไม่ได้หมายความว่าจะต้องเหยียบคนอื่น แต่คือการยืนหยัดเพื่อคนที่รักอย่างขันแข็ง

มีทางเลือกถูกลิขสิทธิ์สำหรับดู 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' ในไทยอยู่หลายเจ้า ที่ผมมักใช้คือบริการสตรีมมิ่งหลักๆ อย่าง 'Netflix' ซึ่งสะดวกตรงที่โหลดไว้ดูออฟไลน์ได้และมักมีซับไทยกับเมนูภาษาให้เลือก อีกตัวเลือกที่ผมเลือกใช้บ่อยคือแอปที่เน้นอนิเมะโดยเฉพาะ ตรงนี้มักจะมีทั้งเวอร์ชันซับและบางครั้งพากย์ ถ้าอยากได้การอัพเดตเร็วๆ หรือซับไทยทันสมัย แพลตฟอร์มที่เป็นแชนเนลอนิเมะในเอเชียมักจะรองรับซีซันต่างๆ ที่ปล่อยออกมา แต่ต้องเช็กว่าแต่ละแพลตฟอร์มมีลิขสิทธิ์สำหรับภูมิภาคไทยหรือไม่ โดยรวมผมชอบวิธีเลือกคือค้นหาด้วยสองชื่อ ทั้งภาษาไทย 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' และชื่ออังกฤษ 'One-Punch Man' บางครั้งชื่อภาษาอังกฤษจะเจอคอนเทนต์เวอร์ชันต่างประเทศ ส่วนชื่อไทยจะพาไปยังเวอร์ชันที่มีซับหรือพากย์ไทย ถ้าต้องการประสบการณ์ดูที่เสถียรและภาพชัด เลือกแพ็กเกจแบบไม่มีโฆษณาและดูจากแอปทางการจะสบายใจกว่า ทั้งยังได้คุณภาพเสียง-ภาพเต็มๆ และไม่เสี่ยงกับเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์

ฉากต่อสู้ที่กระแทกใจที่สุดของ 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' ในความคิดของฉันคือฉากเปิดที่ไม่ได้เน้นแค่ความรุนแรง แต่นำเสนอบุคลิกของตัวละครผ่านการเคลื่อนไหวและจังหวะของกล้อง ฉากนั้นเริ่มแบบไม่ให้ตั้งตัว: ศัตรูบุกเข้ามาในตรอกแคบ เสียงรองเท้ากับพื้นดังขึ้นเป็นจังหวะ แล้วปู่ก็ทำอะไรที่คาดไม่ถึง—ไม่ใช่แค่ตบตีธรรมดา แต่เป็นการใช้สิ่งของรอบตัวและการเคลื่อนที่ที่ฉลาด ฉากตัดสลับเร็วแต่ยังคงความชัดเจนของทิศทาง ทำให้รู้สึกว่าทุกหมัดมีเหตุผลและทุกพริบตาสำคัญ นอกจากนี้ยังมีมุมกล้องที่เน้นมือและสายตาของปู่ ทำให้เรารู้สึกถึงประสบการณ์และประวัติศาสตร์ในตัวเขา ถ้าชอบฉากที่มีความดิบและเทคนิคจริงจัง ฉากนี้ต้องดูเพราะมันไม่พึ่งเอฟเฟกต์มาก แต่ใช้การจัดแสง เงา และจังหวะตัดต่อชักนำอารมณ์ ถ้าชอบรายละเอียดในการออกแบบคอมบัตต์ มองที่การเปลี่ยนจังหวะจากช้าสู่เร็ว และซาวด์ดีไซน์ที่เพิ่มแรงกระแทก ฉากแบบนี้ทำให้ตัวละครปู่ดูมีน้ำหนัก ไม่ใช่แค่ตลกหรือรั่ว แต่มีความหมายในทุกการลงมือ—เป็นฉากที่ทำให้ฉันยิ้มและคลื่นไส้ในเวลาเดียวกัน

พอเริ่มติดตาม 'ปู่ซ่าบ้าพลัง' ครั้งแรก ผมรู้สึกเหมือนได้พบมุกตลกที่ยืนยาวเรื่องหนึ่ง—ฮีโร่ที่ชนะทุกศึกด้วยหมัดเดียว ดูเหมือนไม่มีพื้นที่ให้การพัฒนาแบบดราม่าสำคัญๆ แต่เมื่อดูต่อไป ความฉลาดของการเล่าเรื่องอยู่ที่การพัฒนาเชิงภายในของตัวละครมากกว่าการเพิ่มพลังภายนอก ในตอนต้นไซตามะถูกวาดเป็นคนขี้เกียจ เบื่อโลก และไม่ได้มองหาชื่อเสียงจริงจัง ความเก่งที่ไร้ร่องรอยของเขากลายเป็นดาบสองคม คือทำให้เขาชนะง่ายแต่ก็ทำให้เขารู้สึกว่างเปล่า นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้การเดินทางของเขาน่าสนใจสำหรับผม เพราะไม่ใช่การเติบโตทางพลัง แต่เป็นการหาความหมายของการเป็นฮีโร่ ตลอดเส้นเรื่อง ผมชอบที่ความสัมพันธ์กับตัวอื่นๆ ช่วยเผยมุมลึกๆ ของไซตามะออกมา มากกว่าการเพิ่มคอมโบหรือท่าใหม่ ความเป็นพี่เลี้ยงกับ 'เจโนส' แสดงให้เห็นด้านอ่อนโยนและทัศนคติจริงจังของเขา แม้ไซตามะจะพูดติดตลกหรือแสดงความไม่สนใจ แต่การค่อยๆ รับผิดชอบต่อคนรอบตัวสะท้อนการเติบโตทางอารมณ์ได้ชัดเจน และการเผชิญหน้ากับคู่แข่งทางอุดมการณ์อย่าง 'การู' ทำให้เห็นว่าความเป็นฮีโร่ไม่ได้มีสูตรเดียว—บางคนต่อสู้เพราะต้องการพิสูจน์ บางคนต่อสู้เพราะเชื่อในความยุติธรรม ส่วนนัยยะของไซตามะคือการตั้งคำถามว่าแรงจูงใจและการยอมรับจากสังคมมีความหมายแค่ไหนเมื่อผลลัพธ์ไม่เปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ การต่อสู้หลายครั้งโดยเฉพาะอาร์คที่ความเข้มข้นเพิ่มขึ้น ทำให้ตัวละครรอบเขาโตขึ้นและสะท้อนให้เราเห็นการเปลี่ยนแปลงของสังคมฮีโร่ด้วย ท้ายที่สุด การพัฒนาของไซตามะในฐานะตัวละครเป็นแบบละเอียดอ่อนแต่ทรงพลัง ผมคิดว่าเรื่องราวเลือกทางที่กล้าหาญคือไม่เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นฮีโร่ที่มีปมต้นเหตุหรือฉากฝึกซ้อมอันซับซ้อน แต่ให้เขาตั้งคำถามกับตัวเองและผู้ชมมากขึ้น ทั้งการมองหาความหมาย การยอมรับในความเป็นกันเอง และการยืนยันว่าแม้จะทรงพลังที่สุด ก็ยังมีช่องว่างด้านความสัมพันธ์และความสุขที่ต้องเติมเต็ม นอกจากนี้ การที่สื่อต่างๆ ถ่ายทอดมุมนี้แตกต่างกันบ้างก็ทำให้เห็นมิติหลากหลายของไซตามะ ตั้งแต่ตลก เบื่อ โลก ไปจนถึงความจริงใจและความเป็นมนุษย์มากขึ้น ส่วนตัวแล้วผมชอบการเดินทางแบบนี้ เพราะมันให้ทั้งเสียงหัวเราะและฉากที่ทำให้คิดตาม สุดท้ายไซตามะยังคงเป็นฮีโร่ที่ทำให้ผมยิ้มและสนใจว่าจะค้นพบความหมายของการเป็นฮีโร่ต่อไปอย่างไร

หัวใจของเรื่องของ 'Up' อยู่ที่การผจญภัยที่เริ่มจากความเสียใจและความทรงจำ แต่เติบโตเป็นมิตรภาพและการปล่อยวาง เรื่องเล่าเริ่มจากมอนทาจสั้น ๆ ของชีวิตคู่ระหว่างคาร์ล เฟรดริกเซนกับเอลลี่ ที่ทำให้เข้าใจแรงขับของคาร์ลได้ทันทีเมื่อเธอจากไป บ้านหลังเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยของที่ระลึกกลายเป็นสัญลักษณ์ของคำสัญญาที่คาร์ลต้องการรักษา เหตุการณ์ไคลแม็กซ์ที่คาร์ลใช้ลูกโป่งหลายพันลูกลอยบ้านไปยังพาราไดซ์ฟอลส์ไม่ได้เป็นแค่ภาพแฟนตาซี แต่นำเสนอความกล้าหาญในการทิ้งความเก่าที่ผูกมัดและออกไปตามความฝันที่คู่รักเคยวาดไว้ ตัวละครหลักคนอื่น ๆ ช่วยเติมเต็มโทนของเรื่องได้อย่างชัดเจน—รัสเซลล์ เด็กนักสำรวจที่น่ารักและจริงใจ คอยตอกย้ำความอบอุ่นและความฮาของเรื่อง สุนัขดิ่งอย่างดักที่พูดด้วยป้ายชื่อแสดงอารมณ์แบบน่าขบขัน และเจ้านกเคนวินที่แปลกและยิ่งใหญ่ให้มุมมองเชิงชวนหัว การเผชิญหน้ากับชาร์ลส มันท์ซ นักสำรวจผู้ยึดติดกับชื่อเสียงกลายเป็นความขัดแย้งที่ทำให้การผจญภัยมีจุดหมายชัดเจนขึ้น ทั้งยังตั้งคำถามว่าการยึดติดกับอดีตจะทำร้ายตัวเราได้อย่างไร งานภาพของภาพยนตร์สวยงามและมีรายละเอียดที่เป็นเอกลักษณ์ สีสันของลูกโป่งกับบ้านลอยที่ตัดกับท้องฟ้าทำให้ฉากความฝันดูสมจริง ส่วนการกำกับและจังหวะเล่าทำให้ฉากเงียบ ๆ อย่างมอนทาจเปิดเรื่องทรงพลังไม่ต้องพึ่งบทพูดเยอะ เพลงประกอบของไมเคิล จิอาคคิโน่เสริมอารมณ์ได้ดีเยี่ยม ช่วยให้ทั้งฉากตลกและฉากซึ้งเข้าถึงใจคนดูได้ง่าย ความสามารถของหนังที่ทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่รับรู้ความซับซ้อนของชีวิตและความสูญเสียในภาพลักษณ์ที่เข้าใจง่ายถือเป็นหนึ่งในจุดแข็ง ธีมหลัก ๆ ที่เด่นมากคือตัวตนของการปล่อยวาง การเติบโต และการสร้างความหมายใหม่ให้ชีวิตหลังการสูญเสีย หนังไม่รั้งเราไว้กับความเศร้า แต่ชวนให้เห็นว่าการผูกพันกับคนที่รักสามารถกลายเป็นแรงผลักดันให้มีเรื่องราวใหม่ ๆ เกิดขึ้นได้ นอกจากนี้ยังมีมิติของมิตรภาพที่ไม่คาดฝัน การยอมรับความเปราะบางของกันและกัน และการค้นพบว่าบ้านที่แท้จริงอาจไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นคนที่เราอยู่ด้วย ท้ายที่สุด 'Up' คือหนังที่ดูได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยไม่รู้สึกเก่า เพราะมันมอบทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตาในสัดส่วนที่พอดี และชวนให้ฉันคิดถึงความหมายของการเดินหน้าต่อหลังจากสูญเสีย บางฉากยังคงทำให้ตาแดงได้เสมอ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าหนังเรื่องนี้ยังมีพลังที่จะเชื่อมคนดูกับความทรงจำและความหวังได้อย่างแท้จริง

พอเห็นชื่อ 'up ปู่ซ่าบ้าพลัง' ครั้งแรก ความรู้สึกตลกผสมคาแรกเตอร์หลุดโลกก็กระโดดเข้ามาในหัวเลย — นี่เป็นเหตุผลที่ผมอยากแนะนำให้เริ่มจากตอนแรกจริง ๆ ตอนเปิดเรื่องในตอนแรกจะได้จังหวะอารมณ์ ความตลก และพื้นเพของตัวละครหลักครบถ้วน ถ้าเริ่มข้ามๆ อาจพลาดมุกเรียกน้ำย่อยกับการวางโทนที่ทำให้มุกตลกในตอนหลังได้ผลมากกว่า นอกจากนั้น ฉากหลังและการปูความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครรองมักจะถูกวางแบบค่อยเป็นค่อยไป ถ้าเริ่มตอนกลางเรื่องจะดูสนุกแบบผิวเผินแต่จะไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมคนหนึ่งถึงทำแบบนั้นหรือมุกถึงฮาแบบนั้น อีกข้อดีของการเริ่มที่ตอนแรกคือการได้สัมผัสวิวัฒนาการด้านงานภาพและจังหวะตัดต่อ ทีมสร้างมักใส่รายละเอียดเล็กๆ ที่ดีงามไว้ตั้งแต่ต้นซึ่งจะสะดวกใจเมื่อดูต่อ เช่นมุกประจำตัวที่เกิดซ้ำจนกลายเป็นไอคอน นี่แหละที่ทำให้การดูแบบต่อเนื่องเต็มอรรถรสมากขึ้น ไม่ใช่แค่ฮาหรือมันอย่างเดียว แต่ยังเข้าใจว่าผู้สร้างตั้งใจสื่ออะไร ถ้าต้องให้คำแนะนำสั้น ๆ: หากมีเวลาเต็ม ๆ เริ่มจากตอนแรกแล้วปล่อยให้มันพาไป หากอยากลองลิ้มรสแบบเร็วๆ ให้ดูสองสามตอนแรกเพื่อดูจังหวะว่าถูกใจไหม แต่โดยส่วนตัว ผมคิดว่าการดูตั้งแต่ต้นจะได้ความสุขแบบครบหน่วยกว่า และจะจดจำมุกบางอันไปอีกนาน ๆ