ฉันมักจะนึกถึงฉากกระจกที่สะเทือนอารมณ์ใน 'Harry Potter and the Sorcerer's Stone' เมื่อแฮร์รี่เจอกระจกแห่งความปรารถนา (Mirror of Erised) มันไม่ใช่แค่กระจกวิเศษธรรมดา แต่เป็นพื้นที่ที่เปิดเผยความโหยหาที่ลึกที่สุดของคนคนหนึ่ง ฉากที่แฮร์รี่เห็นครอบครัวของตัวเองอยู่ข้างหน้า ทำให้บรรยากาศทั้งฉากอบอวลไปด้วยความเหงาและความหวังผสมกันอย่างเจ็บปวด
ฉันยังคงหัวเราะครืนๆ เมื่อคิดถึงฉากกระจกที่พูดได้ใน 'Snow White and the Seven Dwarfs' — มันคือการ์ตูนคลาสสิกที่ทำให้คำว่า "กระจกวิเศษ" กลายเป็นภาพติดตา