ซานตาคลอสมีต้นกำเนิดจากตำนานใดในยุโรป?

ไม่น่าเชื่อว่าคำว่า 'ซัคคิวบัส' ที่เราเห็นในนิทานสยองขวัญหรือเกมสมัยใหม่ แท้จริงแล้วมีรากเหง้าที่ย้อนกลับไปได้ไกลกว่ายุโรปกลางได้อีกไปถึงตะวันออกกลางโบราณ ฉันชอบเริ่มจากภาพใหญ่ก่อน: ในเมโสโปเตเมียมีเรื่องราวของสิ่งชั่วร้ายเพศหญิงอย่าง 'ลิลิตู' และปีศาจอย่าง 'ลามัชตู' ที่คอยทำร้ายทารกและทำให้ชายหญิงหลับฝันร้าย พวกมันถูกเล่าในตำราดั้งเดิมและสัญลักษณ์เหล่านี้หลุดเข้าสู่คติความเชื่อของชาวฮีบรูในรูปแบบของ 'ลิลิธ' ซึ่งกลายเป็นแบบอย่างให้กับความคิดเรื่องหญิงผู้เย้ายวนที่ทำร้ายหรือดึงพลังชีวิตของผู้อื่น เมื่อลูกผสมของความเชื่อเมโสโปเตเมียมาพบกับความคิดทางศาสนาคริสต์ในยุคกลาง แนวคิดเหล่านี้ถูกตีความใหม่จนกลายเป็นสิ่งที่เราเรียกว่าซัคคิวบัสในภาษาลาติน คำว่า 'succubus' เองสะท้อนการมองของยุคคริสต์ที่เชื่อว่าปีศาจใช้ความเซ็กซ์เป็นเครื่องมือล่อลวง จึงไม่น่าแปลกใจที่ภาพซัคคิวบัสในงานเขียนยุคกลางมีทั้งแง่ถูกตำหนิและถูกบันทึกเป็นกรณีศึกษาทางศาสนา—นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวตนของซัคคิวบัสคือผลผลิตของประวัติศาสตร์ผสมผสานมากกว่าจะเป็นสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นเอง

ต้นตอของภาพลักษณ์ซานตาคลอสที่คนทั่วโลกคุ้นเคยสามารถย้อนไปถึงบุคคลจริงในศตวรรษที่ 4 ได้ — นั่นคือบิชอปแห่งเมืองไมราในแถบลิเซีย (พื้นที่ตรงกับตุรกียุคใหม่) ที่ถูกเคารพและกลายเป็นนักบุญในประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนา ผมมองเรื่องนี้แบบคนที่ชอบเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ประชาชน: บิชอปผู้นี้มีเรื่องเล่าทำนองใจบุญช่วยเหลือคนยากจนมากมาย หนึ่งในตำนานที่โด่งดังคือการจ่ายทองให้พ่อม่ายเพื่อให้ลูกสาวทั้งสามมีสินสอด แทนที่จะให้ชื่อเสียงหรือกำลังรบ เขากลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของการให้โดยไม่หวังผลตอบแทน เรื่องราวแบบนี้แพร่กระจายผ่านโบสถ์และชุมชนท่าเรือ ทำให้ภาพของบุคคลนี้ผสมผสานกับความเชื่อท้องถิ่นต่าง ๆ ความน่าสนใจอีกอย่างคือการเคลื่อนย้ายบรรดาเศษพระสังวรและศพศักดิ์สิทธิ์ไปยังเมืองต่าง ๆ เช่นไปยังปารีเมื่อกลางยุคกลาง ซึ่งทำให้การเคารพยกย่องแพร่หลายขึ้นไปอีก ผมคิดว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นทางประวัติศาสตร์ที่ชัดเจน: จากบิชอปใจบุญกลายเป็นตำนานผู้ให้ของ จนต่อมาแต่ละท้องถิ่นแปรความหมาย เติมรายละเอียด และกลายเป็นเวอร์ชันที่เรารู้จักในยุโรปหลากหลายแบบในเวลาต่อมา

ตำนานซานต้าคลอสมาจากการผสมผสานของหลายตำนานและบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ถูกเล่าและดัดแปลงกันต่อมา รากหลักที่ชัดที่สุดคือเรื่องราวของ 'เซนต์นิโคลัส' บิชอปจากศตวรรษที่ 4 ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องการให้ความช่วยเหลือคนยากจนและเด็กๆ การเล่าเรื่องเกี่ยวกับการทิ้งถุงทองหรือของขวัญไว้ให้คนยากจนกลายเป็นแกนกลางของภาพลักษณ์คนใจบุญนี้ จากนั้นตำนานท้องถิ่นอย่างการเฉลิมฉลองของชาวดัตช์ที่เรียกว่า Sinterklaas และความเชื่อประเพณีฤดูหนาวในยุโรปเหนือก็นำเอาองค์ประกอบอื่นๆ เช่น การมาเยือนในคืนมืด การมีผู้ช่วย และการขี่สัตว์มาเติมเต็ม รูปแบบที่เราคุ้นเคยกันอย่างซานต้าหนวดเคราขาว ใส่ชุดสีแดง มีรถเลื่อนและกวางเรนเดียร์ เกิดจากการผสมผสานของบทกวีและภาพประกอบในศตวรรษที่ 19 รวมถึงนิทานที่ทำให้รายละเอียดเหล่านั้นเป็นที่รู้จักมากขึ้น ต่อมาในศตวรรษที่ 20 วัฒนธรรมสื่อและการค้าได้ช่วยกระจายภาพนี้ไปทั่วโลก ทำให้ภาพของซานต้ากลายเป็นสัญลักษณ์เทศกาลมากกว่าจะเป็นบุคคลเดียวที่มีประวัติชัดเจน โดยสรุปแล้วซานต้าคลอสไม่ได้มีต้นกำเนิดจากตำนานเดียวที่เป็นข้อเท็จจริง แต่มีพื้นฐานมาจากบุคคลจริงอย่าง 'เซนต์นิโคลัส' ผสมผสานกับความเชื่อพื้นบ้านและการสร้างภาพในยุคใหม่ ทำให้เรื่องราวของเขาเป็นทั้งมรดกทางวัฒนธรรมและสัญลักษณ์ของการให้ ซึ่งส่วนตัวแล้วชอบตรงที่ภาพนี้สามารถรวมความเอื้อเฟื้อและจินตนาการของผู้คนจากต่างยุกต์และต่างชาติไว้ด้วยกัน

โตมากับบรรยากาศสนามฟุตบอลอังกฤษ ทำให้ผมมองว่ารากของพวกฮูลิแกนส์ชัดเจนที่สุดในวงการลูกหนังของอังกฤษ ปรากฏการณ์ฮูลิแกนส์ที่คนคุยกันบ่อยๆ เกิดขึ้นควบคู่กับลีกฟุตบอลอังกฤษแบบดั้งเดิม — นั่นคือฟุตบอลลีกอังกฤษ (English Football League) และภายหลังในดิวิชันบนสุดที่ต่อมาเป็น 'พรีเมียร์ลีก' ในขณะที่แฟนบอลเริ่มเดินทางข้ามเมืองข้ามประเทศเพื่อเชียร์ทีม การรวมตัวของกลุ่มแฟนบอลที่เรียกว่า 'firms' ก็เริ่มปรากฏ เช่นกลุ่มที่โด่งดังอย่าง Inter City Firm ของสโมสรเวสต์แฮมที่มักถูกยกเป็นตัวอย่างของยุคฮูลิแกน สิ่งที่ทำให้ผมเห็นชัดคือฮูลิแกนไม่ได้เกิดขึ้นจากแมตช์เดียว แต่จากโครงสร้างการเชียร์ในสแตนด์ การเดินทางด้วยรถไฟ การชนชั้นและความเป็นชายแบบกลุ่มในอังกฤษยุคนั้น ซึ่งทั้งหมดรวมกันแล้วทำให้รูปแบบฮูลิแกนเป็นเอกลักษณ์ของลีกฟุตบอลอังกฤษในช่วงกลางศตวรรษที่ 20

ต้นกำเนิดของซานตาคลอสมีรากลึกลงไปในบุคคลจริงและตำนานที่ผสมปนเปกัน: บิชอปแห่งเมืองไมราในศตวรรษที่ 4 ที่ชื่อว่าไมเคิลหรือที่คนรู้จักกันว่า 'เซนต์นิโคลัส' คือคนที่เริ่มเรื่องราวของการให้ของโดยไม่หวังผลตอบแทน ฉันมองเห็นภาพของชายชราคนนี้ถูกเล่าเป็นนิทานในคริสตจักรและหมู่ชาวประมง หลังจากนั้นเรื่องราวค่อย ๆ ถูกแปลงผ่านวัฒนธรรมต่าง ๆ โดยเฉพาะชาวดัตช์ที่เรียกเขาว่า 'Sinterklaas' และนำตำนานไปยังอเมริกา จนกระทั่งกลายเป็นตัวละครที่อบอุ่นและเป็นมิตรในบทกวี เช่นบทประพันธ์ชื่อ 'A Visit from St. Nicholas' ซึ่งช่วยกำหนดลักษณะของซานต้าให้เป็นคนอ้วนหัวเราะง่าย เมื่อลองคิดดูเหตุผลที่ไมเคิลกลายเป็นจุดกำเนิด ก็เพราะนิทานของความเมตตา—การให้ของแก่เด็กยากจน—เข้ากับเทศกาลฤดูหนาวและความต้องการของสังคมในการมีสัญลักษณ์แห่งความเอื้อเฟื้อ การผสมผสานตำนานท้องถิ่น ศิลปะ และสื่อสมัยใหม่จึงเปลี่ยนบิชอปนักบุญให้เป็นไอคอนที่โลกส่วนใหญ่จดจำได้ในวันนี้

คำว่า 'ช้างน้ำ' ชวนให้ผมนึกถึงภาพแม่น้ำกว้างและเสียงพายเรือในยามค่ำคืนมากกว่าจะเป็นตัวละครจากนิยายเล่มใดเล่มหนึ่ง เพราะในประสบการณ์ของผม ตำนานแบบนี้มักกระจายตัวอยู่ในชุมชนริมแม่น้ำ ไม่ได้เป็นตำนานศูนย์กลางจากเมืองหลวงเดียว แต่มีลักษณะเฉพาะถิ่นที่ชัดเจน โดยเฉพาะในภาคอีสานที่ผมเติบโตมา ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าเรื่อง 'ช้างน้ำ' ในฐานะสัตว์ยักษ์ที่อาจโผล่จากท้องน้ำ ทำให้ฝูงปลาแตกตื่นหรือทำให้ผิวน้ำปั่นป่วนก่อนจะเกิดน้ำหลาก บทบาทของมันจึงเชื่อมโยงกับกระแสน้ำและการประมง—เป็นทั้งผู้คุ้มครองและสัญญาณเตือนภัยสำหรับชาวบ้านริมโขง โทนการเล่าเรื่องที่ผมได้ยินมักเป็นการเตือนใจผสมความเคารพ บางครั้งชาวบ้านจะกล่าวถึงการเซ่นหรือทำพิธีเล็กๆ เพื่อให้สงบลง ซึ่งแสดงว่า 'ช้างน้ำ' ในภาคอีสานมีบทบาททางพิธีกรรมควบคู่กับคติการจับปลา ส่วนอีกมุมที่ผมสนใจคือแหล่งกำเนิดแนวคิดนี้อาจมีร่องรอยมาจากการผสมผสานระหว่างความเชื่อท้องถิ่นกับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียและขอม—ช้างในศาสนาพุทธ/ฮินดูถูกยกเป็นสัตว์สำคัญอยู่แล้ว พอปรับตัวเข้าสู่บริบทของแม่น้ำใหญ่ คำว่า 'ช้าง' ก็ถูกยืมมาใช้ให้มีพลังทางน้ำมากขึ้น การจินตนาการแบบนี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่ตายตัว แต่ถ้าต้องสรุปสั้นๆ ในแง่ถิ่นที่ชัดเจน ผมคิดว่า 'ช้างน้ำ' มีรากอยู่ในตำนานพื้นบ้านของภาคอีสานเป็นหลัก และกระจายไปเปลี่ยนรูปแบบตามพื้นที่อื่นๆ เมื่อคนไทหลากถิ่นใช้สัญลักษณ์เดียวกันไปตีความตามบริบทของตนเอง ว่ากันด้วยความรู้สึกส่วนบุคคล มันเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ผมชอบของการที่ตำนานท้องถิ่นสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคนกับธรรมชาติได้ชัดเจน

เราเริ่มต้นจากคนจริงๆ ในประวัติศาสตร์ก่อนเลย: ชายคนหนึ่งชื่อ 'Saint Nicholas' ซึ่งเป็นบิชอปอยู่ที่เมืองไมรา (Myra) ในแคว้นไลเคียของจักรวรรดิไบแซนไทน์ เมื่อราวศตวรรษที่สี่ เขาเป็นที่เล่าขานเรื่องความเมตตาและการให้ เช่น ตำนานที่ช่วยเหลือครอบครัวยากจนโดยให้เงินทองเป็นสินสอดแก่สาวๆ ทำให้ชื่อของเขาผูกกับการให้ของแก่คนยากจนและเด็กๆ ตั้งแต่ยุคกลาง ชื่อเสียงของบิชอปนิคโค่ลัสแพร่หลายไปทั่วยุโรปผ่านเทศกาลและพิธีกรรมต่างๆ ในช่วงยุคกลางและต้นสมัยใหม่ ผู้คนจดจำวันฉลองของเขา (6 ธันวาคม) เป็นโอกาสให้ของขวัญ สถานการณ์ทางการเมืองและการย้ายถิ่นทำให้เรื่องเล่าเกี่ยวกับ 'Saint Nicholas' ปรับเปลี่ยนตามท้องถิ่น มีการย้ายพระศพหรืออัฐิของท่านไปยังเมืองต่างๆ เช่นเมืองบารี (Bari) ในอิตาลี ซึ่งช่วยขยายการนับถือไปยังแถบตะวันตกของยุโรป ความเชื่อเรื่องบิชอปผู้ใจดีที่ปกป้องเด็กและชาวเรือกลายเป็นรากฐานสำคัญของภาพพจน์ผู้ให้ของในฤดูหนาว ในฐานะคนที่ชอบเรื่องเล่าโบราณ ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้เรื่องของ 'Saint Nicholas' ยั่งยืนไม่ใช่แค่ปาฏิหาริย์ แต่วิธีที่ชุมชนเอาเรื่องราวนั้นไปสวมกับขนบท้องถิ่นจนกลายเป็นประเพณี — นั่นแหละคือเสน่ห์ของต้นกำเนิดที่ยังคงอบอุ่นและเป็นมนุษย์

ตำนานผีโพงถูกร้อยเรียงกันมากจากแผ่นดินภาคอีสาน และบ่อยครั้งที่คนในท้องถิ่นจะยกชื่อจังหวัดร้อยเอ็ดขึ้นมาพูดถึงเมื่อพูดถึงผีชนิดนี้ เห็นได้ชัดจากเรื่องเล่าที่สืบทอดกันในหมู่บ้านเล็กๆ รอบทุ่งนาซึ่งผมได้ยินมาตั้งแต่ยังเด็ก: คนเฒ่าคนแก่จะเล่าถึงเสียงเคาะ ปรากฏการณ์แปลก ๆ ใกล้คอกวัว หรือการหายไปของสิ่งของท่ามกลางคืนมืด จนกลายเป็นเรื่องเล่าที่ผูกพันกับความเป็นอยู่ของชาวนาในร้อยเอ็ด ความพิเศษของเวอร์ชันร้อยเอ็ดคือรายละเอียดที่เชื่อมกับวิถีชีวิตท้องถิ่น เช่น พิธีเลี้ยงผีเล็ก ๆ ในช่วงหลังเก็บเกี่ยว เพื่อป้องกันอันตรายและรักษาความสมดุลของครอบครัว บางตำนานบอกว่าไม่ใช่ผีร้ายเต็มร้อย แต่เป็นวิญญาณที่เกี่ยวกับความโลภหรือความผิดพลาดทางจริยธรรม ซึ่งสะท้อนมุมมองวัฒนธรรมต่อการใช้ทรัพยากร ชาวบ้านในพื้นที่มักมีวิธีไล่หรือกล่อมผีโพงต่างจากบริบทเมืองใหญ่ เช่น ใช้คำพยากรณ์หรือของเซ่นตามแบบภูมิปัญญาท้องถิ่นมากกว่าการเรียกขานแบบสมัยใหม่ ผมชอบฟังเรื่องพวกนี้เพราะมันไม่ได้เป็นแค่เรื่องผีอย่างเดียว แต่เป็นบันทึกวิถีชีวิตและความกลัวที่ถูกถ่ายทอดจากคนรุ่นหนึ่งสู่รุ่นถัดไป แม้บางส่วนของตำนานจะเปลี่ยนรูปไปตามเวลา แต่ร่องรอยที่เชื่อมโยงระหว่างผีโพงกับจังหวัดร้อยเอ็ดยังคงชัดเจนในคำเล่าของคนท้องถิ่น นี่จึงไม่ใช่แค่เรื่องหลอกเด็ก แต่เป็นการรักษาความทรงจำทางวัฒนธรรมที่ผมคิดว่าน่าสนใจและควรค่าที่จะฟังต่อกันไป

บนหน้ากระดาษและการแสดงโขนของ 'รามเกียรติ์' ฉากทะเลกับนางเงือกมักจะสะกดใจผู้ชมไว้เสมอ ผมชอบเล่าถึงตัวละครอย่างสุวรรณมาคชะ เพราะเธอเป็นตัวอย่างชัดเจนขององค์ประกอบที่มาจากตำนานท้องถิ่นมากกว่าตำนานอินเดียแท้ ๆ ตำนานแม่เงือกหรือนางทะเลมีรากในความเชื่อริมทะเลของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การนำเธอมาใส่ในตอนที่หนุมานสร้างสะพานข้ามทะเลจึงให้สัมผัสที่ต่างออกไปจากรามายณะฉบับอินเดีย ฉากที่สุวรรณมาคชะพยายามกวนสะพานแล้วกลับหลงรักหนุมาน กลายเป็นเนื้อหาที่มีความเป็นพื้นบ้านชัดเจน ทั้งท่วงท่าการร่ายรำ การแต่งกายที่ประดับด้วยมุกและเกล็ดสีทอง ซึ่งสะท้อนรสนิยมและตำนานท้องถิ่นชายฝั่ง การเห็นตัวละครแบบนี้ทำให้ฉันคิดว่า 'รามเกียรติ์' ไม่ใช่แค่บทแปล แต่เป็นผืนผ้าเช็ดหน้าที่เย็บต่อจากผ้าหลายผืน—ผืนอินเดียเป็นแกนหลัก แต่ผืนท้องถิ่นก็ถูกเสริมลวดลายจนมีรสชาติของเราเอง และสุวรรณมาคชะคือหนึ่งในตัวอย่างที่เด่นสุดของการผสมผสมนั้น

บอกตามตรงว่า เรื่องของซานต้าคลอสเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าที่ฉันชอบคิดย้อนถึงบ่อยๆ เพราะมันเชื่อมโยงทั้งประวัติศาสตร์ศาสนา ประเพณีพื้นบ้าน และการปรับตัวของวัฒนธรรมจนกลายเป็นสัญลักษณ์คริสต์มาสที่เราเห็นในทุกวันนี้ ที่ต้นกำเนิดหลักของซานต้ามาจากบุคลิกจริงๆ คือนักบุญนิโคลัส (Saint Nicholas) ซึ่งเป็นบิชอปแห่งเมืองไมราในแคว้นลิเซีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี) ช่วงศตวรรษที่ 4 เขามีชื่อเสียงเรื่องความเมตตาและการให้ของช่วยเหลือผู้ยากจน เรื่องเล่าที่เป็นที่รู้จักกันคือการช่วยเหลือครอบครัวที่มีลูกสาวยากจนด้วยการทิ้งถุงทองไว้ที่หน้าบ้าน ทำให้วันฉลองนักบุญนิโคลัสในวันที่ 6 ธันวาคมกลายเป็นวันที่เด็กๆ ในยุโรปหลายแห่งรอคอยเพราะจะได้รับของขวัญหรือขนมเล็กๆ น้อยๆ ยิ่งไปกว่านั้น ตัวตนของซานต้าถูกหลอมรวมกับประเพณีท้องถิ่นต่างๆ ในยุโรปเหนือ ไม่ว่าจะเป็นภาพของบรรพบุรุษที่ขี่ม้าข้ามฟากฟ้าในเทศกาลกลางฤดูหนาว หรือความเชื่อเกี่ยวกับวิญญาณบ้านและสิ่งมีชีวิตในเทพปกรณัมเยอรมัน-นอร์ส ตัวอย่างที่ชัดเจนคือประเพณีสัญชาติดัตช์ของ 'Sinterklaas' ซึ่งเป็นรูปแบบของนักบุญนิโคลัสที่มาพร้อมเรือจากสเปนและผู้ช่วยหลายคน โดยเทศกาลจะจัดในคืนวันที่ 5 ธันวาคม ขณะที่ในแถบอัลไพน์ยังมีเรื่องราวของ 'Krampus' ผู้คอยเตือนหรือลงโทษเด็กไม่เชื่อฟัง อีกฝั่งหนึ่งของยุโรปตะวันตก เช่น อังกฤษ มีภาพของ 'Father Christmas' ที่แสดงถึงการฉลองและความสุขของเทศกาล ซึ่งทุกอย่างถูกผสมผสานจนภาพของผู้ให้ของในฤดูหนาวมีหลายหน้าตาแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น การเปลี่ยนรูปเป็นซานต้าคลอสแบบที่คุ้นตากับภาพหนวดเคราขาว ใส่เสื้อผ้าสีแดง และขับเลื่อนลากด้วยกวางเรนเดียร์ เป็นผลมาจากการผสานวรรณกรรม ภาพประกอบ และการตลาดในสหรัฐอเมริกา ร้อยกว่าปีก่อนมีบทความและนิทานที่เริ่มวาดภาพลักษณ์ซานต้าให้เป็นคนอ้วนเฮฮา แต่จุดสำคัญคือบทกวีชื่อ 'A Visit from St. Nicholas' (มักรู้จักในชื่อ 'The Night Before Christmas') ซึ่งเพิ่มรายละเอียดอย่างกวางเรนเดียร์และการลงมาจากปล่องควัน ต่อมาศิลปินการ์ตูน Thomas Nast วาดภาพซานต้าลงในนิตยสาร ทำให้รูปร่างหน้าตาค่อยๆ ตายตัว และโฆษณาโดยแบรนด์ใดแบรนด์หนึ่งในศตวรรษที่ 20 ก็ยิ่งตอกย้ำลุคสีแดงให้คงอยู่จนถึงทุกวันนี้ ขณะเดียวกันประเทศอื่นๆ ในยุโรปก็ยังรักษาเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ เช่นในอิตาลีมีตำนานของ 'La Befana' ที่แจกของขวัญในวันพระเจ้าเปิดเผย (Epiphany) และในรัสเซียมี 'Ded Moroz' (ปู่หนาว) กับ 'Snegurochka' ที่มีความแตกต่างทั้งบทบาทและพิธีกรรม สุดท้ายมองในเชิงประเพณี ซานต้าคลอสกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างความเชื่อทางศาสนาและการฉลองทางประเพณี เป็นตัวแทนของการให้และความหวังของเด็กๆ แม้ความเป็นพาณิชย์จะเข้ามามาก แต่หลายพิธีกรรมเช่นการวางรองเท้า การทิ้งคุกกี้และนมให้ซานต้า หรือการเล่านิทานเกี่ยวกับความเมตตาและการแบ่งปัน ยังคงทำให้เทศกาลนี้อบอุ่นและมีความหมาย ถึงตอนนี้เองก็ยังชอบความรู้สึกของการผสมผสานระหว่างตำนานเก่าและพิธีกรรมสมัยใหม่ ที่ทำให้ทุกคนไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ต่างก็มีเหตุผลของการเฉลิมฉลองในแบบของตนเอง