ตัวละครที่ร้อง 'เขมือบ' มีบทบาทต่อเรื่องอย่างไร?

นี่คือไอเดียที่ฉันคิดว่าเหมาะกับธีม 'เขมือบ' แบบสนุกและน่ารักพร้อมความคิดสร้างสรรค์ที่ทำให้คนรับยิ้มได้ทันที เมนูแรกที่ชอบคือเซ็ตของขวัญสแน็คบ็อกซ์แบบธีมมอนสเตอร์: ตกแต่งกล่องเป็นปากกว้าง ๆ ให้มีฟันกระดาษหรือฟองโฟม แล้วใส่ขนมชิ้นเล็ก ๆ ห่อเป็นซองสีต่าง ๆ เหมือนอาหารหลากชนิดที่เจ้ามอนสเตอร์ชอบกิน ไอเดียนี้ได้แรงบันดาลใจจากตัวละครกินทุกอย่างอย่าง 'Kirby' และความเรียบง่ายของ 'The Very Hungry Caterpillar' การเลือกสแน็คให้หลากรสและแตกต่างทั้งสีและเนื้อสัมผัสจะทำให้เปิดกล่องแล้วตื่นเต้น มีการ์ดเล็ก ๆ แนบที่บอกว่า "ชิ้นนี้คือผลไม้, ชิ้นนี้คือขนม" เพื่อเพิ่มความสนุกแบบอินเตอร์แอคทีฟ ส่วนงานฝีมือที่ใช้เวลาทำนิดหน่อยแต่คุ้มค่ามากคือตุ๊กตามอนสเตอร์ปากกว้างทำจากผ้าฟีลท์หรือผ้ากำมะหยี่ ขนาดพอดีมือจะกลายเป็นกระเป๋าใส่ของจุกจิกหรือซองใส่คูปองส่วนลดสำหรับร้านขนมที่ชอบได้ด้วย ตุ๊กตาทรงปากกว้างสามารถเพิ่มฟันจากโฟม และแปะแผ่นวัตถุเล็ก ๆ ที่ถอดออกได้เป็น "เหยื่อ" เช่น ขนมผ้าไหมหรือแผ่นกระดาษรูปโดนัท เพื่อให้คนรับได้เล่นกับของขวัญ เทคนิคการทำด้วยโพลิเมอร์คลายหรือเรซินเหมาะกับของตกแต่งแบบถาวร ส่วนของขวัญแบบกินได้อย่างคุกกี้รูปปากหรือเค้กรูปปากมอนสเตอร์ตกแต่งด้วยมาร์ชเมลโลว์ก็ได้ผลทันใจ และถ้าอยากให้มีมูลค่าทางอารมณ์เพิ่ม ให้ทำสมุดภาพสั้น ๆ เล่าเป็นมินิคอมิกที่ตัวมอนสเตอร์ออกท่องโลกไปเขมือบสิ่งต่าง ๆ เหมือนฉากในเกมคลาสสิกอย่าง 'Pac-Man' แต่ตีความใหม่ให้ตลกและอบอุ่น การห่อและการนำเสนอสำคัญไม่แพ้ของข้างใน การมัดริบบิ้นใหญ่ ๆ แล้วแปะป้ายหน้ากากมอนสเตอร์เล็ก ๆ หรือทำกล่องที่เปิดแล้วเหมือนปากอ้ากว้าง จะทำให้คนรับรู้สึกว่าการเปิดของขวัญเป็นประสบการณ์จริง ๆ นอกจากนี้ลองเขียนโน้ตติดมุกสั้น ๆ เรียกเสียงหัวเราะหรือใส่ "คูปองมื้อเขมือบ" ที่ให้สิทธิ์พาไปกินเมนูโปรดด้วยกัน ของขวัญธีมนี้มีข้อดีคือปรับให้เหมาะทั้งเด็กและผู้ใหญ่ แค่อยู่ที่สไตล์และระดับความพิเศษที่อยากใส่เข้าไป สรุปแล้วการผสมระหว่างกระบวนการทำด้วยใจและรายละเอียดที่ทำให้คนรับได้เล่น จะเปลี่ยนธีมเขมือบจากตลก ๆ ให้กลายเป็นของขวัญที่อบอุ่นและจดจำได้นาน

ครั้งแรกที่เห็นปกของ 'เขมือบล้างนรก' ผมรู้สึกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่งานเขียนจากที่ไหนไกล ๆ ผมอ่านแล้วพบว่าภาพประกอบและเล่าเรื่องออกมาในรูปแบบมังงะ คือภาพคู่คำบรรยายไหลต่อเนื่อง เหมือนกับงานการ์ตูนญี่ปุ่นหลายเรื่อง เรื่องราวมีโทนดาร์กแฟนตาซี ความรู้สึกเมื่ออ่านทำให้นึกถึงบางฉากจาก 'Berserk' ที่เน้นองค์ประกอบเหนือธรรมชาติและการต่อสู้ในโลกโหด ไปพร้อมกับสไตล์การวาดที่คุ้นตาจากวงการมังงะญี่ปุ่น การใช้กรอบ การจัดหน้า และการลงน้ำหนักเส้นลายชัดเจนว่ามาจากเทคนิคการวาดแบบมังงะมากกว่าจะเป็นนิยายภาพสไตล์จีนหรือการ์ตูนตะวันตก สรุปสั้น ๆ ว่าผมมองว่า 'เขมือบล้างนรก' เป็นมังงะจากประเทศญี่ปุ่น — ไม่ใช่นิยายนิยายแปลแนวจีนหรือเว็บตูนเกาหลี — เพราะโครงสร้างภาพ เรื่องราว และภาษาหนังสือที่แปลไทยมักรักษาลักษณะการเรียงตอนของมังงะญี่ปุ่นไว้อย่างชัดเจน

ย่านเสียงจากซาวด์สกอร์ของ 'หวีดเขมือบคน 2' ยังคงตามหลอกหลอนผมจนถึงทุกวันนี้ เพราะในเชิงพาณิชย์หนังภาคนี้ไม่ได้มีซิงเกิลป็อประดับท็อปชาร์ตเหมือนหนังบางเรื่อง แต่สิ่งที่คนจดจำจริง ๆ คือการออกแบบเสียงและธีมที่ทำให้ฉากสยองชัดเจน ผมชอบที่งานเพลงของภาพยนตร์เรื่องนี้เน้นไปที่สกอร์โดย Marco Beltrami มากกว่าจะผลักดันซิงเกิลดัง ๆ ที่เล่นตามวิทยุ สไตล์ของเขาคือการใช้คอร์ดไม่ลงตัวกับสตริงแหลม ๆ และเบสหนัก ๆ ทำให้ cue ต่าง ๆ เช่น 'ธีมไคลแม็กซ์' หรือ 'คิวไล่ตาม' มีพลังและสร้างความตึงเครียดได้ดี นั่นแหละคือเหตุผลที่แม้จะไม่มีเพลงฮิตตามชาร์ต แต่เพลงประกอบกลับกลายเป็นสิ่งที่แฟนหนังพูดถึงกันมาก ถาใครอยากนั่งฟังจริงจัง แนะนำฟังสกอร์เต็ม ๆ มากกว่าจะค้นหาซิงเกิล เพราะความทรงจำของภาพยนตร์มักจะผูกกับคิวดนตรีสั้น ๆ มากกว่าที่จะเป็นเพลงป็อปหนึ่งเพลงจบ ๆ ไป

ได้กลับมาดู 'Scream 2' อีกครั้งและยังตื่นเต้นกับรายชื่อนักแสดงหลักอยู่เลย — นี่คือคนที่เห็นกันชัดที่สุดในหนังภาคนี้: Neve Campbell (รับบทเป็น Sidney Prescott), Courteney Cox (Gale Weathers), และ David Arquette (Dewey Riley) ซึ่งเป็นแกนหลักของเรื่องจนทำให้ภาคต่อยังคงพลังเดิม นอกจากสามคนนี้แล้ว ยังมีนักแสดงที่ให้สีสันกับเรื่องได้ดีมาก เช่น Sarah Michelle Gellar ที่มาพร้อมฉากเปิดที่สะเทือนใจ, Jamie Kennedy กลับมารับบท Randy Meeks ที่อธิบายกฎหนังสยองขวัญอย่างเฉียบคม, และ Jada Pinkett Smith ที่มีบทสำคัญและสร้างความประทับใจอีกทอดหนึ่ง เรื่องนี้ยังมีนักแสดงสมทบอย่าง Jerry O'Connell ด้วย ซึ่งช่วยเพิ่มความหลากหลายของตัวละครในมหาวิทยาลัย เราเองชอบการจัดวางตัวละครของภาคนี้เพราะผสมทั้งนักแสดงหลักจากภาคแรกกับคนหน้าใหม่ได้ลงตัว ทำให้ทั้งความคุ้นเคยและความไม่แน่นอนยังคงอยู่ ถ้าอยากเห็นฉากที่เด่น ๆ ให้สังเกตการโต้ตอบระหว่าง Sidney, Gale และ Dewey — นั่นแหละคือตัวตนของ 'Scream 2' ที่จำได้ยากที่จะลืมลง

การเปิดดู 'ไอ โรบอท พิฆาตแผนจักรกลเขมือบโลก' ให้ประสบการณ์ที่ออกแบบมาเพื่อความตื่นเต้นทันที ฉันรู้สึกได้ตั้งแต่ฉากเริ่มต้นว่าหนังตั้งใจจะเป็นแอ็กชันไซไฟที่ใช้แนวคิดของไอแซค แอสิมอฟเป็นวัตถุดิบมากกว่าการเล่าเรื่องตรงตามต้นฉบับ ภาพยนตร์มีตัวละครหลักที่เป็นนักสืบ มีปมกลัวหุ่นยนต์ และมีหุ่นยนต์พิเศษชื่อ 'ซอนนี่' ซึ่งทั้งหมดนี้ไม่ปรากฏในรูปแบบเดียวกันในชุดเรื่องสั้นของแอสิมอฟ ต้นฉบับซึ่งรวมอยู่ในหนังสือ 'I, Robot' เป็นชุดเรื่องสั้นที่เน้นปริศนาทางตรรกะของกฎสามข้อ และมักเล่าโดยผู้ที่อยู่เบื้องหลังการทดลองหรือผู้เชี่ยวชาญ เช่นเรื่องราวอย่าง 'Little Lost Robot' ที่เป็นการทดสอบข้อจำกัดของกฎ มากกว่าจะเป็นการไล่ล่าและการต่อสู้แบบหนังฮอลลีวูด นอกจากนี้ธีมของหนังไปทางการตั้งคำถามเรื่องการควบคุมและการปกครองโดยปัญญาประดิษฐ์—ภาพของระบบกลางที่ตัดสินใจแทนมนุษย์—ซึ่งถึงแม้มีความคล้ายกับแนวคิดในเรื่อง 'The Evitable Conflict' ของแอสิมอฟ แต่ภาพและน้ำเสียงต่างกันมาก ต้นฉบับชอบเล่นกับปัญญาประดิษฐ์ในฐานะเครื่องมือเชิงตรรกะที่ก่อให้เกิดสถานการณ์ออกแบบมาให้คิดตาม ส่วนหนังเลือกสร้างความขัดแย้งแบบชัดเจนเพื่อผลทางอารมณ์และภาพยนตร์ ฉันชอบทั้งสองแบบเพราะให้ความสนุกคนละแนว: เรื่องสั้นชวนคิด หนังชวนลุ้นและหัวใจเต้นเร็ว

บอกเลยว่าตอนแรกฉันก็ลังเลว่าจะเริ่มหาจากที่ไหนดี แต่สิ่งที่ฉันทำเป็นอันดับแรกคือไล่ดูกลุ่มและร้านหนังสือใหญ่ ๆ ในไทยก่อน ถ้าพูดถึงฉบับแปลไทยของ 'เขมือบล้างนรก' ทางเลือกที่มักมีของครบคือร้านหนังสือเครือใหญ่ ๆ อย่าง 'นายอินทร์' 'ซีเอ็ด' หรือ B2S ซึ่งบางครั้งจะขึ้นเว็บสต็อกให้สั่งได้ทันที นอกจากนั้น Shopee กับ Lazada มักมีร้านที่เอามาขายใหม่หรือของสั่งพรีออร์เดอร์ ส่วนใครอยากได้แบบดิจิทัล ลองดูในแพลตฟอร์มอีบุ๊กอย่าง Meb หรือ Ookbee เผื่อมีจำหน่ายแบบ EPUB หรือ PDF ถ้าเป็นคนสะสมเหมือนฉัน ควรเช็ครายละเอียดปกหลังและ ISBN ให้ชัวร์ รวมถึงติดตามเพจสำนักพิมพ์หรือคนแปลที่ชอบ เพราะเคยเจอการเปิดพรีออร์เดอร์ในงานหนังสือหรือบูธงานคอมมิคคอนที่มีแถมของพิเศษ ใครอยากได้ของแท้แบบสภาพดี ลองตามกลุ่มขายของสะสมในเฟซบุ๊กหรือเว็บซื้อขายมือสอง บางคนขายแบบคุ้มค่ากว่าร้านใหม่ๆ ได้เหมือนกัน

เพลง 'เขมือบ' ทำหน้าที่เหมือนกระจกบิดเบี้ยวที่สะท้อนความอยากได้อยากมีและความว่างเปล่าซ่อนอยู่ใต้ความสนุกสนานของจังหวะ เพลงนี้ไม่ได้แค่ร้องถึงการกินหรือการยัดเยียด แต่ใช้คำว่า 'เขมือบ' เป็นเมตาฟอร์สำหรับความโลภ ความกลัวที่จะสูญเสีย หรือแม้แต่การกลืนกินตัวตนอันแท้จริงเพื่อเอาตัวรอดในสังคมที่แข่งขันกัน ผมชอบตรงที่เนื้อเพลงเล่นกับความขัดแย้งระหว่างเสียงร้องที่อาจจะร่าเริงหรือยั่วยวน กับดนตรีที่มีมวลหนาและบางจังหวะแฝงความดุดัน ทำให้ความหมายดูมีหลายชั้นไม่ยอมเผยทุกอย่างพร้อมกัน ในแง่การเล่าเรื่อง เพลงนี้มักถูกใช้เป็น leitmotif ที่เชื่อมช่วงเวลาหลายฉากเข้าด้วยกัน เช่น ปรากฏตอนที่ตัวละครตัดสินใจลงมือทำสิ่งไม่ดี หรือเมื่อตัวละครถูกผลักจนไม่เหลือทางเลือก การกลับมาของเมโลดี้หรือท่อนฮุกที่คล้ายกันในฉากต่างช่วงสร้างความรู้สึกว่า 'วงล้อของความรัก/ความโลภ/การทำลาย' กำลังหมุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างที่เห็นในงานเพลงประกอบซีรีส์บางเรื่องที่ใช้เพลงเปิดซ้ำเพื่อขยายความหมายเหมือนกับ 'Gurenge' ที่ผูกโยงกับการต่อสู้และการเติบโตของตัวเอก การใช้ซ้ำของเพลงทำให้ผู้ชมเริ่มจับสัญญะได้เอง — เมื่อได้ยินดนตรีนี้ ความคาดหวังและความตึงเครียดจะถูกปลุกขึ้นทันที จากมุมมองส่วนตัว เพลงนี้ทำให้ผมตั้งคำถามกับสิ่งที่เราให้ค่ากับมันที่สุด บางที 'เขมือบ' อาจไม่ใช่การครอบครองเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการกลืนกินซึ่งกันและกันในความสัมพันธ์ การยอมสละความเป็นตัวเองเพื่อเพียงจะได้อยู่รอด ฉากที่ฟังแล้วสะเทือนใจที่สุดสำหรับผมคือช่วงที่เพลงบีบหนักจนทำให้เสียงเงียบลงก่อนที่คลื่นลูกใหม่จะทุบเข้ามา — มันเหมือนการย้ำว่าการไม่ได้หยุดคิดต่อผลลัพธ์ของการกระทำ คือสิ่งที่อาจทำให้เราเป็นคนที่เราเองก็ไม่อยากเป็นในท้ายที่สุด

ดิฉันขอบอกตามตรงว่าไม่ได้ยินชื่อเพลงประกอบที่มีชื่อว่า 'เขมือบล้างนรก' ในฐานข้อมูลหรือวงการภาพยนตร์/ซีรีส์ที่คุ้นเคยเลย ในมุมมองของคนดูหนังที่ติดตามเครดิตและซาวด์แทร็ก ผมคิดว่าน่าจะเกิดจากหนึ่งในความเป็นไปได้สองสามข้อ: อาจเป็นชื่อภาษาไทยที่แปลจากชื่ออังกฤษของผลงานอีกเรื่องหนึ่ง, อาจเป็นชื่อเรียกแบบแฟนเมดที่คนในชุมชนใช้กัน หรืออาจเป็นเพลงประกอบของหนังสั้น/ผลงานอินดี้ที่ไม่ได้ปล่อยเป็น OST อย่างเป็นทางการ ถ้าเป็นกรณีหลัง ชื่อศิลปินมักจะเป็นวงเล็กหรือโปรดิวเซอร์อิสระ ทำให้ข้อมูลหาไม่ง่ายนัก โดยรวมแล้วผมรู้สึกอยากได้ยินเพลงนี้จริง ๆ — ชื่อมันชวนให้จินตนาการถึงบรรยากาศมืดและหนักแน่น และถ้าได้ฟังต้นฉบับคงสนุกมากที่จะจับโทนและองค์ประกอบดนตรีว่าผสมอะไรบ้าง เช่น ซินธ์มืดกับสตริงหรือกีตาร์ไฟฟ้าผสมเสียงสังเคราะห์ — นึกภาพแล้วตื่นเต้นอยากตามหาให้เจอ