หนัง Interstellar อิงหลักฟิสิกส์จริงหรือไม่

ภาพแรกที่ติดตาคือการทะลุผ่านรูหนอนที่ฉายภาพออกมาเหมือนฝันแต่ก็ยึดโยงกับหลักฟิสิกส์อย่างจริงจังในบางช่วง

ฉันเป็นคนชอบอ่านบทความเชิงวิชาการสลับกับนิยายวิทยาศาสตร์ เลยจับรายละเอียดใน 'Interstellar' ได้เยอะ ประเด็นที่คนมักพูดถึงคือความถูกต้องของการใช้ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปและการนำเสนอหลุมดำ Gargantua — ส่วนนี้ค่อนข้างมีรากฐานทางฟิสิกส์จริง เพราะหนังได้ปรึกษากับนักฟิสิกส์ชื่อดังอย่าง Kip Thorne ซึ่งช่วยทำให้ภาพการเบี่ยงของแสงรอบหลุมดำและดิสก์ของแก๊สที่ลุกวาวดูสมจริงตามสมการไอน์สไตน์ หลักการหน่วงเวลา (time dilation) ที่ทำให้ตัวละครแก่ช้ากว่าโลก ก็เป็นปรากฏการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้จริงเมื่ออยู่ในสนามแรงโน้มถ่วงสูง เหตุการณ์แบบเดียวกันเคยถูกสะท้อนในงานคลาสสิกอย่าง '2001: A Space Odyssey' ในมุมของความรู้สึกความเป็นจริงของอวกาศ

อย่างไรก็ตาม ฉันก็ยังมองว่าเรื่องนี้มีการตีความเชิงนิยายค่อนข้างชัด เช่น ดาว Miller ที่น้ำขึ้นน้ำลงเหมือนคลื่นยักษ์ต่อเนื่อง นั่นต้องการแรงโน้มถ่วงและสภาพพื้นผิวที่แทบเป็นไปไม่ได้ตามที่เข้าใจในฟิสิกส์จริง และฉากภายใน tesseract กับการสื่อสารผ่านมิติเวลายังเป็นการขยายความคิดเชิงปรัชญามากกว่าที่จะอ้างอิงทฤษฎีที่พิสูจน์ได้แบบตรงไปตรงมา ฉันชอบที่หนังผสมความรู้จริงกับจินตนาการ จึงทำให้มันทั้งน่าเชื่อและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน

ฉากสุดท้ายใน 'Interstellar' ทำให้ฉันหยุดคิดเรื่องเวลาและความรัก

สั้นๆ คือ หนังใช้หลักฟิสิกส์เป็นกรอบให้ความคิด แต่ไม่ยึดติดกับความสมจริงทั้งหมด—มันเป็นการใช้วิทยาศาสตร์เพื่อขับเคลื่อนอารมณ์มากกว่า ตัวอย่างเช่น การสื่อสารข้ามมิติหรือการแสดงผลของ tesseract ไม่ใช่สิ่งที่ฟิสิกส์สมัยนี้สามารถอธิบายได้ชัดเจน แต่หนังเลือกให้มันเป็นสัญลักษณ์ของความผูกพันและการเสียสละ ซึ่งตรงนี้คล้ายกับแนวทางของผลงานอย่าง 'Contact' ที่ใช้วิทยาศาสตร์เป็นพื้นหลังเพื่อพาเราไปสำรวจปรัชญาและความหมายของการมีอยู่

โดยรวมแล้ว ฉันมองว่า 'Interstellar' อยู่ตรงกลางระหว่างความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์กับการตีความเชิงศิลป์ มันทำให้คนทั่วไปสนใจแนวคิดยากๆ เหมือนเวลาที่อ่านนิยายวิทยาศาสตร์ดีๆ สักเล่ม และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ฉันยังคุยเรื่องนี้ได้ไม่หยุด

เอฟเฟกต์เวลาที่ทำให้ตัวละครแก่ต่างจากโลกจริงๆ มีรากฐานในทฤษฎีทั่วไปของไอน์สไตน์

ผมชอบวิเคราะห์ฉากเล็กๆ ในเชิงฟิสิกส์ เช่น การเข้าใกล้หลุมดำจะทำให้เวลาเดินช้าลงสำหรับผู้ที่อยู่ใกล้กว่าคนที่อยู่ห่างออกไป นี่คือสิ่งที่หนังนำเสนอและเป็นเรื่องจริงในกรอบของสัมพัทธภาพทั่วไป แต่เมื่อมาดูรายละเอียดเชิงปฏิบัติ หนังต้องละทิ้งความสมจริงบ้างเพื่อจุดประสงค์ทางดราม่า ตัวอย่างเช่น คนที่ลงจอดบนดาว Miller น่าจะเผชิญแรงโน้มถ่วงมหาศาลและคลื่นยักษ์ที่มีสาเหตุซับซ้อนกว่าแค่น้ำขึ้นน้ำลงตามจังหวะเดียวกัน

อีกมุมที่ชอบคือภาพของหลุมดำ Gargantua ที่ถูกสร้างด้วยสูตรคณิตศาสตร์จริง ทำให้เกิดการเบี่ยงแสงและแสงวงแหวนที่แปลกตา ตรงนี้หนังก้าวหน้าทางวิชวลและใกล้เคียงความจริงกว่าผลงานของฮอลลีวูดหลายเรื่อง เปรียบเทียบกับหนังที่ยึดความสมจริงแนวเอาต์พุตแบบ 'The Martian' จะเห็นความต่างชัดเจน—'Interstellar' เลือกผสมผสานหลักฟิสิกส์เข้ากับการละเลยบางจุดเพื่อให้เรื่องราวมีพลังอารมณ์และภาพลักษณ์ที่ตราตรึงใจ