เวียงร้อยดาว

อยู่ดี ๆ ก็โดนลากข้ามภพ! กลายเป็น จอมนางแห่งเวียงล้านนาโบราณ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวดี ก็ถูกจับให้ออกทัพกับ แม่ทัพหน้านิ่ง ที่ชอบสังหารเป็นงานอดิเรก โชคดีที่ได้ทีมงานสุดป่วน มาเพิ่มความเครียด ความฮา และดราม่า กลางเวียงลี้ลับมีทั้ง ผีสิง คำสาป อดีตชาติ และศพที่ฝังไม่ยอมสงบ ! จะเอาชีวิตรอด หรือจะหลงรักเขาก่อนถูกเชือด ต้องลุ้นกันทุกตอน!

“ต้นกล้าไม่ใช่ลูกอ้าย!” “DNA อยู่บนหน้าปานนั้น เจ้ายังสิตั๋วอ้ายอีกบ่ อิงดาว“ อิงดาว เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาสีน้ำตาล อายุ 25ปี สูง160 ตัดสินใจเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ชอบเขามาก รักมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่อยากฝืนใจเขา เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะตัวเธอเอง เขากำลังจะมีอนาคตที่ดี ไม่อยากทำลายอนาคตของคนที่เรารัก ไทร์ หนุ่มหล่อ อายุ 28ปี สูง188 จบป.โทเมืองนอก แต่ตอนนี้กลับมาทำงานที่บ้านแล้ว เจ้าของตลาดฮีลใจบ้านเฮา รู้ตัวอีกทีว่ามีลูกก็ตอนลูกอายุได้สี่ขวบแล้ว โดนอิงดาวโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เจ้าบ่อยากได้อ้ายเป็นผัวปานนั้นเลยบ่”

หากพระเจ้ากำหนดพรหมลิขิตในเส้นทางรักครั้งนี้ ได้โปรดอย่าใจร้ายกับพวกเขานักเลย ความรักที่มีแต่ความซับซ้อนหากจุดจบคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเช่นไรโปรดติดตาม #สุดขอบฟ้านับดาว

เพราะความแค้นที่สุมในจิตใจทำให้ กงเหล่ย ท่านอ๋องแห่งแคว้นเซี่ยลุกขึ้นมาก่อสงครามสร้างจราจลหมายจะทวงความเป็นธรรมให้แก่ผู้เป็นบิดาที่ล่วงลับ เขาคือเทพสงครามที่แม้แต่ราชสำนักยังหวั่นเกรง เส้นทางของการเอาคืนนำพาให้เขาได้มาพานพบกับ ไต้ฝูหรง หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ป่วยทางใจจนพูดไม่ได้ เพราะความสงสารเขาจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือนาง เดิมทีคิดว่าระหว่างเขาและนางคงจบลงเพียงเท่านี้ แต่ผู้ใดจะรู้ หญิงสาวที่แสนงดงามอ่อนหวานผู้นี้กลับเอาแต่ตามติดหมายจะตอบแทนบุญคุณเขา แรกเริ่มเขาอยากจะปฏิเสธนาง แต่ทว่าความงดงามและจริงใจในดวงตาคู่นั้นของนาง กลับทำให้ใจของเขาเริ่มสั่นไหวจนกลายเป็นความรัก

เจ็ดวันเจ็ดคืนบนหอดูดาว เซียวจิ่งเหยียนไม่แม้แต่จะมาเหลียวแลอวิ๋นเจาเลยสักแวบเดียว เขากักขังนางไว้ถึงสามปี ทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดของทุกเดือนจะต้องกรีดเลือดนางสามจอก แต่นางกลับไม่เคยร้องเจ็บสักคำ เขาบอกว่าจะส่งนางเข้าวังเพื่อไปตายแทนหลินชิงหลาน นางก็ตอบตกลง เซียวจิ่งเหยียนคิดว่านางเปลี่ยนไปแล้ว ยอมอ่อนข้อให้แล้ว และในที่สุดก็ยอมเชื่องแต่โดยดี เขาไม่รู้เลยว่า นางเพียงแค่ไม่อยากเจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว ในคืนที่เข้าวัง อวิ๋นเจาหยิบยาแกล้งตายที่เขาเคยให้ไว้ออกมา โดยไม่รู้ว่าหลินชิงหลานได้สับเปลี่ยนมันเป็นยาพิษที่ทำให้ตายจริงไปตั้งนานแล้ว ขณะที่นางเงยหน้ากลืนยานั้นลงไป ทว่าจ้าวเหยียนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรกลับคว้าข้อมือนางไว้ แล้วก้มลงมองนางด้วยขอบตาที่แดงก่ำ ต่อมาเมื่อเซียวจิ่งเหยียนยกทัพกลับมาอย่างผู้ชนะจากชายแดนเหนือ เขาบุกเข้าไปในวังเพื่อตามหานางราวกับคนบ้าคลั่ง ทว่าในตอนนั้น ราชโองการพระราชทานสมรสได้ถูกประกาศลงมาเสียแล้ว เซียวจิ่งเหยียนเฝ้ารออวิ๋นเจาอยู่ภายนอกสวนซวงหัวตลอดทั้งฤดูใบไม้ร่วง อวิ๋นเจารินเหล้าด้วยมือตนเองหนึ่งจอก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเซียวจิ่งเหยียน เขามองหน้านาง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดจอกทั้งรอยยิ้ม "ชาติหน้า" เขาเอ่ย "กระหม่อมจะจำพระองค์ให้ได้ตั้งแต่สบตาครั้งแรกพะยะค่ะ" ยามที่เขาล้มพับลงไป มุมปากยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม อวิ๋นเจายื่นมือออกไป ลูบโครงหน้าของเขาผ่านความว่างเปล่าอย่างแผ่วเบา จากนั้นปาดน้ำตาที่หางตาของตนเองออก ชาติหน้า เดินให้ช้าลงหน่อยเถิด เซียวจิ่งเหยียน

เซียวจือหลิ่นขึ้นครองบัลลังก์แล้ว เขาแต่งตั้งจ้าวรั่วอิ๋งเป็นฮองเฮา ส่วนจ้าวฮวนอี๋ ชายาเอกที่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาตั้งแต่ยังเป็นองค์ชายจนก้าวสู่บัลลังก์ กลับได้เพียงตำแหน่งกุ้ยเฟย วันที่พระราชโองการมาถึง ตำหนักเหยาหวาตกก็เงียบงันราวกับป่าช้า เหล่านางกำนัลและขันทีต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะเกรงว่าจ้าวฮวนอี๋จะอาละวาดร้องไห้ ขว้างปาข้าวของ หรือกรีดร้องเสียสติเหมือนกับสนมคนอื่น ๆ ที่เสียความโปรดปรานไป ทว่าจ้าวฮวนอี๋กลับน้อมรับพระราชโองการอย่างสงบนิ่ง "หม่อมฉันน้อมรับในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบไร้แรงกระเพื่อม ใบหน้าไร้ความรู้สึก แม้แต่ในดวงตาดอกท้องามคู่นั้นก็ไม่มีความเศร้าโศกปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย นางหันกายเดินกลับเข้าตำหนักในเพื่ออ่านตำราของนางต่อ ราวกับว่าพระราชโองการที่ลดขั้นนางจากพระชายาเอกลงเป็นกุ้ยเฟยเมื่อครู่นี้ ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับนางเลย เจ็ดวันต่อมา เซียวจือหลิ่นมาที่ตำหนักเหยาหวา ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากนัก