อิทโผล่จากนรก 2 รีวิวจากนักวิจารณ์ชาวไทยเป็นอย่างไร?

เสียงวิจารณ์สำหรับ 'อิท โผล่จากนรก 2' แบ่งออกได้เป็นความชื่นชมด้านงานแสดงและภาพรวมของโปรดักชัน กับคำตำหนิเรื่องความยาวและโทนที่ไม่สม่ำเสมอ ในมุมของฉัน นักวิจารณ์หลายรายยกย่องการแสดงของนักแสดงหลัก ว่าช่วยพยุงเรื่องราวที่ต้องพึ่งพาอารมณ์ความทรงจำและความสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนให้ได้ผล แต่หลายคนก็บอกว่าหนังพยายามจะเป็นทั้งหนังสยองขวัญและดราม่าย้อนวัยพร้อมกัน จนบางช่วงรู้สึกยืดเยื้อ ส่วนที่มักถูกหยิบยกในการวิจารณ์คือภาพและการออกแบบตัวละครที่ยังทำได้ดี แต่พล็อตในพาร์ทสุดท้ายถูกมองว่าสูญเสียแรงกระชากแบบฉบับหนังสยองขวัญไป ฉันเห็นด้วยกับคำวิจารณ์ที่บอกว่าหนังมีฉากยอดเยี่ยมหลายฉาก แต่จังหวะการเล่าและความสมดุลระหว่างความน่ากลัวกับการสำรวจตัวละครทำให้ผลรวมรู้สึกไม่แน่นเท่าที่ควร เหมือนกับหนังเรื่องอื่นๆ ที่ลงทุนใหญ่แต่ต้องแลกด้วยความยาวและการกระจายความสนใจของผู้ชม ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นคำวิจารณ์แบบผสม ๆ มากกว่าเสียงชื่นชมเป็นเอกฉันท์

นี่คือภาคต่อที่ทำให้ฉันต้องนั่งนิ่งๆ แล้วดูรายละเอียดซ้ำหลายรอบ เพราะ 'อิทโผล่จากนรก 2' กล้าเดินออกจากกรอบเดิมอย่างชัดเจน โทนภาพและการตัดต่อในภาคนี้คมขึ้นและมืดขึ้นกว่าเดิมมาก ฉากสยองไม่ได้พึ่งแต่หน้ากากหรือฟังค์ชันของสัตว์ประหลาดอย่างเดียว แต่ใช้แสงเงาและพื้นที่แคบเพื่อสร้างความตึงเครียด ซึ่งทำให้ฉากไล่ล่าในอาคารเก่าๆ มีพลังขึ้นกว่าในภาคแรก ฉากที่ฉากหนึ่งที่ฉันชอบคือการใช้กระจกและเสียงสะท้อนแทนการโชว์ตัวตรงๆ — มันทำให้ความกลัวแทรกซึมเข้ามาแบบค่อยเป็นค่อยไป ด้านตัวละคร ภาคสองให้ความสำคัญกับผลกระทบทางจิตใจมากขึ้น พฤติกรรมของตัวร้ายมีชั้นเชิงที่ซับซ้อนขึ้น และตัวเอกต้องเผชิญกับปมภายในไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด ฉันรู้สึกว่าองค์ประกอบเหล่านี้ทำงานร่วมกับดนตรีประกอบได้ดีจนบางครั้งฉันเกือบจะลืมความคาดหวังจากภาคแรกไปเลย — นี่คือภาคต่อที่ไม่ยึดติดกับสูตรเดิมและกล้าลองสิ่งใหม่ๆ

ความน่ากลัวของเพนนีไวส์ในทีวีครั้งแรกยังติดตาฉันอยู่มาก เมื่อพูดถึงการดัดแปลงของ 'อิทโผล่จากนรก' ฉบับโทรทัศน์ปี 1990 เป็นเวอร์ชันที่หลายคนในรุ่นก่อนโตมาพบกับเรื่องนี้ครั้งแรก ฉบับมินิซีรีส์สองตอนนั้นถ่ายทอดความสยองในบรรยากาศโทรทัศน์ยุคก่อนได้ชัด มีการเล่นกับความน่ากลัวแบบลาง ๆ และความตึงเครียดที่ค่อย ๆ สะสม Tim Curry ในบทเพนนีไวส์ทำให้หลายฉากฝังลึก เช่น ฉากในท่อระบายน้ำซึ่งกลายเป็นภาพจำ แม้ว่าจะตัดเนื้อหาและฉากโหดร้ายจากนิยายออกไปเยอะ เพราะข้อจำกัดของแพลตฟอร์มและช่วงเวลา แต่ความสำเร็จอยู่ที่การสร้างบรรยากาศครอบครัวเมืองเล็ก ๆ ที่รู้สึกใกล้ตัว การดูฉบับนี้ทำให้ฉันเห็นว่าการดัดแปลงไม่จำเป็นต้องเล่าให้ครบทุกอย่าง แต่ต้องจับแก่นของความกลัวและมิตรภาพของเด็กให้ได้ ซึ่งฉบับ 1990 ทำได้ในแบบของมัน แม้บางฉากจะดูล้าสมัย แต่เสน่ห์ของการแสดงและการจัดวางยังมีคุณค่าในเชิงประวัติศาสตร์ของหนังสยองขวัญทางทีวี

ความน่าดึงดูดของ 'อิทมันโผล่จากนรก 2' อยู่ที่การผสมผสานระหว่างความสยองขวัญแบบญี่ปุ่นแท้กับมุมมองใหม่ที่สดใส ภาคนี้ทำได้ดีในการขยายความปมลึกลับของครอบครัวอิโต้ โดยเฉพาะฉากห้องเรียนที่เต็มไปด้วยความกดดันทางจิตใจ ซึ่งสะท้อนภาพสังคมญี่ปุ่นได้อย่างน่าสนใจ จุดเด่นคือการใช้แสงเงาที่สร้างบรรยากาศอึมครึมโดยไม่ต้องพึ่งเลือดสาดเหมือนหนังสยองขวัญทั่วไป ตัวละครหลักพัฒนาขึ้นจากภาคแรกอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เราติดตามปมความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของพวกเขาอย่างไม่รู้ตัว เสียงตอบรับจากผู้ชมญี่ปุ่นค่อนข้างดี โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ชื่นชอบแนว psychological horror

วันที่หนังเข้าฉายในไทยตรงกับ 5 กันยายน 2019 และนั่นคือวันที่ฉันกับเพื่อนกลุ่มเล็ก ๆ แย่งกันจองตั๋วรอบค่ำทันที ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนกำลังรอดูบทสรุปของเรื่องราวที่เริ่มมาตั้งแต่ภาคแรก เรื่องนี้ชื่อเต็มที่สากลคือ 'It Chapter Two' แต่ที่พูดกันในบ้านเราก็เป็น 'อิท โผล่จากนรก 2' นั่นแหละ ฉันนั่งดูพร้อมคนรอบข้างที่หัวเราะบ้าง สะดุ้งบ้าง แล้วก็ยืดอกเวลาเครดิตขึ้นมาคุยกันหลังฉายเรื่องโครงเรื่องว่าให้ความคุ้มค่าหรือไม่ สิ่งที่ติดตาฉันมากคือการปิดจบความสัมพันธ์ของตัวละครที่ถูกเล่าอย่างหนักแน่นมากขึ้นกว่าภาคก่อน โทนของหนังนี่พาไปไกลทั้งด้านอารมณ์และสยอง ซึ่งทำให้การไปดูในวันนั้นกลายเป็นความทรงจำหนึ่งที่ยังเล่าให้เพื่อนได้อยู่บ่อย ๆ

ฉากจบของ 'อิท โผล่จากนรก 1' ในมุมมองของความสูญเสียเป็นอะไรที่ฉันรู้สึกว่าลึกและเจ็บปวดมากกว่าที่เห็นบนหน้าจอ ตอนที่เด็กๆ ก้าวออกจากท่อระบายน้ำหลังการต่อสู้ ฉันมองว่าเป็นภาพแทนการยอมรับความจริงที่เปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล — ไม่ใช่แค่การเอาชนะปีศาจ แต่คือการยอมรับว่ามีบางอย่างที่ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้ เช่นพี่ชายของบิล ความทรงจำของการเล่นและความไร้เดียงสาได้ถูกทำลาย การพบกับศพหรือความทรงจำของจอร์จี้กลายเป็นแผลที่ไม่มีใครรักษาได้เต็มร้อย ฉันคิดว่าจุดสำคัญคือการเปลี่ยนผ่านจากความโศกเศราไปสู่การตั้งปณิธานร่วมกัน พวกเขาสาบานว่าจะกลับมาหากมันกลับมา นั่นเป็นการยอมรับสองอย่างพร้อมกัน — ความกลัวยังคงอยู่ แต่ก็มีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่สามารถต้านทานมันได้ แม้ตอนจบจะให้ความหวัง แต่ความหวังนั้นมีรสขมของการพลัดพรากอยู่ด้วย ซึ่งทำให้ฉากสุดท้ายน่าจดจำในแบบที่ไม่ใช่แค่หนังสยองขวัญธรรมดา

เส้นทางการเติบโตของบิลใน 'อิท โผล่จากนรก 1' น่าจะเป็นแกนหลักที่ทำให้เรื่องมีน้ำหนักมากขึ้น ตอนเริ่มเรื่องบิลถูกตรึงด้วยความรู้สึกผิดและความสูญเสียของการเสียพี่ชาย จังหวะการพูดติดและความเงียบถือเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดที่เขาพกติดตัว ฉันรู้สึกว่าการเป็นผู้นำของเขาไม่ได้เกิดจากความมั่นใจแต่เกิดจากการรับผิดชอบ — เขาพยายามรวมกลุ่มให้เข้มแข็งเพื่อไล่ความทรงจำร้าย ๆ ออกไป จุดเปลี่ยนที่ทำให้บิลโตขึ้นชัดมากเวลาที่เขายอมเผชิญหน้ากับแผนการของกลุ่มและกับพลังของความกลัวเอง รู้สึกได้ว่าเขาเรียนรู้การให้อภัยตัวเองเล็กน้อย และกล้าพูดถึงความเจ็บปวดแทนการเก็บมันไว้เงียบ ๆ ฉันชอบมองฉากสุดท้ายที่เขาเป็นเสาหลักให้เพื่อน ๆ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าการเติบโตในหนังไม่ได้เป็นแค่การเอาชนะสัตว์ประหลาด แต่เป็นการยอมรับความเปราะบางของตัวเองด้วย

อากาศในโรงหนังเย็นลงทันทีที่ภาพเปิดของ 'อิท โผล่จากนรก 2' โผล่ขึ้นมา แล้วฉันก็รู้ว่ากำลังจะจมดิ่งกลับสู่เมืองนรกอย่างเต็มตัว ฉันยังจำความรู้สึกการได้เห็นพวกเด็กๆ โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้วกลับมารวมตัวกันในเมืองเดอร์รีได้ชัด — เรื่องย่อสั้นๆ คือ หลังจากเหตุการณ์ในวัยเด็กผ่านไป หลายปีต่อมา 'มัน' กลับมาอีกครั้งเมื่อความชั่วร้ายเริ่มฆ่าเด็กๆ ใหม่ และสมาชิกกลุ่มที่เคยเรียกตัวเองว่า Losers Club ต้องสัญญาว่าจะกลับมาสู้กันอีกครั้ง การเดินเรื่องสลับระหว่างอดีตและปัจจุบันให้เราเข้าใจว่าบาดแผลทางใจไม่ได้หายไปแค่เพราะเวลาผ่านไป รายชื่อตัวละครหลักที่ฉันคิดว่าควรรู้จักมี Bill Denbrough ผู้ที่แบกรับความผิดชอบเรื่อง Georgie; Beverly Marsh ผู้หญิงที่ต่อสู้ทั้งจากเด็กจนถึงผู้ใหญ่; Ben Hanscom ชายที่เติบโตมาเป็นสถาปนิกแต่ใจยังเป็นเด็กคนนั้น; Richie Tozier เพื่อนตลกที่กลายเป็นนักพากย์และใช้อารมณ์ขันเป็นโล่; Eddie Kaspbrak ที่ยังคงต่อสู้กับความกลัวและข้อจำกัดของตัวเอง; Stanley Uris ผู้เงียบขรึมที่มีอาการบอบช้ำมากกว่าที่เห็น; Mike Hanlon คนที่อยู่ในเดอร์รีคอยเรียกพวกเขากลับมา และสุดท้าย Pennywise ที่เป็นความชั่วร้ายชัดเจนและปรากฏเป็นภาพฝันร้ายซ้ำๆ สไตล์หนังเน้นความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนและการเผชิญหน้ากับอดีตมากกว่าแค่ฉากสยองล้วนๆ — นี่คือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าหนังยังคงมีหัวใจแม้จะน่ากลัวจนขนลุก

ฉันมองว่าต้นกำเนิดของ 'It' ในนิยายต้นฉบับของสตีเฟน คิงเป็นการผสมผสานของตำนานท้องถิ่นกับคอสมิกฮอรร์อย่างลึกซึ้ง ในหน้าหนังสือคิงให้ภาพว่า 'It' ไม่ได้เกิดจากมนุษย์หรือสายพันธุ์ธรรมดา แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตข้ามมิติที่มาจากภายนอกจักรวาลซึ่งบางครั้งถูกเรียกว่า Macroverse — สิ่งนั้นลงมาสู่โลกในรูปแบบที่มนุษย์เข้าใจได้ยาก เช่น ความมืด รูปทรงหรือแม้แต่ลูกตาที่เป็น 'deadlights' หลักฐานในเรื่องเชื่อมโยงการมาถึงของมันกับเหตุการณ์ประหลาดในเมืองเดอร์รีซึ่งมีวงจรการตื่น-หลับราว 27 ปี สิ่งที่ทำให้ต้นกำเนิดน่าสนใจคือคิงผูกมันเข้ากับนิทานพื้นบ้าน ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และพิธีกรรมลึกลับ เช่นพิธี 'Ritual of Chüd' ซึ่งเป็นวิธีที่บุคคลธรรมดาพอจะต่อกรกับสิ่งที่มาจากนอกโลกได้ ในทางสัญลักษณ์ 'It' จึงเป็นทั้งผู้มาเยือนจากที่ไกลลิบและเงาสะท้อนของบาดแผลทางสังคมที่ฝังอยู่ในเมือง แม้จะมีคำอธิบายทางคอสมิก แต่คิงยังให้ความสำคัญกับผลกระทบต่อเด็กและชุมชนมากกว่าการอธิบายเชิงวิทยาศาสตร์ของการมีอยู่ของมัน

ยอมรับเลยว่าการจัดโครงเรื่องคือจุดเด่นสุดที่ทำให้ 'It' ฉบับภาพยนตร์กับนิยายต่างกันชัดเจน ในนิยายของสตีเฟน คิง เรื่องถูกเล่าเป็นสองเส้นเวลาแบบสลับคืนวัน—วัยเด็กของแก๊ง 'Losers' กับการกลับมาของพวกเขาในวัยผู้ใหญ่—ซึ่งให้ความรู้สึกว่าตำนานของเมือง Derry ถูกแทรกซึมอยู่ในทุกยุคสมัย แต่หนังภาคแรกเลือกตัดเส้นเวลาฝั่งผู้ใหญ่ทิ้งไว้ชั่วคราว เพื่อทุ่มโฟกัสที่มิตรภาพและความหวาดกลัวในวัยเด็กเท่านั้น ผลลัพธ์คือจังหวะเรื่องที่รวดเร็วขึ้น ฉากหลายตอนถูกตัดหรือย่อความให้สั้นลง เพื่อสร้างความเข้มข้นของความสัมพันธ์ระหว่างเด็กๆ ฉันคิดว่าการตัดบางส่วนออกแบบนี้ทำให้หนังเข้าถึงคนดูสมัยใหม่ได้ง่ายขึ้น—อารมณ์ coming-of-age และสยองขวัญแบบทันทีทันใดชัดเจนขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ของ Derry และเรื่องเล่าระยะยาวที่นิยายสานไว้อย่างแนบแน่นหายไปพอสมควร ผลก็คือภาพยนตร์กลายเป็นงานที่เน้นประสบการณ์ตรง มากกว่าการเป็นมหากาพย์เชิงตำนานเหมือนต้นฉบับ