เพลงเจื้อยแจ้ว ปล่อยเมื่อใดและใครเป็นผู้ขับร้อง?

ตอนที่กู้เจาเจาฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เห็นคือคนสองคน คนหนึ่งคือลู่จิ่นเหนียน คนรักที่คบกันมาสิบปี แต่เมื่อวันก่อนกลับบอกเลิกเธออย่างกะทันหัน อีกคนคือสวี่รั่วหลิง ผู้หญิงที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ และเป็นคนที่เขารักในตอนนี้

พรลดาแม่ค้าขายอาหารออนไลน์ถูกคนรักโกงเงินไป แต่ยังดีที่อีกฝ่ายได้นำที่ดินบ้านสวนมาจำนองไว้ หญิงสาวจึงตัดสินใจที่จะม่เริ่มต้นใหม่ที่นี่ แต่เมื่อมาถึงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะบ้านสวนแห่งนี้แทบจะเป็นที่รกร้างอยู่แล้ว แต่ความซวยไม่ได้มีแค่นี้ เมื่อคอแห้งอยากกินน้ำมะพร้าว ขณะที่กำลังสอยมะพร้าวอยู่นั้น กลับถูกลูกมะพร้าวตกใส่หัวจนเธอต้องเข้ามาอยู่ในร่างของ หญิงสาวที่ชื่อ เจียงเสวี่ยอิ๋ง ในยุค 80 เจียงเสวียอิ๋งเป็นคนที่เอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง เธอมีแม่ที่คอบเลี้ยงดูและเอาใจใส่จนเกินไป ส่วนน้องสาวกลับกลายเป็นเด็กรับใช้ให้พี่สาว พอได้รับความทรงจำมา พรลดาแทบอยากจะตายอีกรอบ แต่ทำไม่ได้จึงต้องยอมรับชะตากรรม เมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคือปรับตัวเองให้ได้ และต้องทำให้น้องสาวเลิกกลัว และครอบครัวกลัวมาเป็นครอบครัวอีกครั้ง และต่อมาเธอตั้งใจว่าจะทำการค้าโดยการขายอาหารเพื่อให้ครอบครัวมีกินมีใช้ และส่งน้องสาวเพียงคนเดียวให้เรียนต่ออย่างที่หวัง เจียงเสวี่ยหนิงคนใหม่จะทำได้อย่างที่ตั้งใจหรือไม่ ตามมาเอาใจช่วยเธอได้เลยค่ะ

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ การมาถึงของเขา… ทำให้หลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป เกดสุดาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า หนุ่มลูกครึ่งสเปนที่ชื่อ ‘เจมส์’ คนนี้ จะทำให้คุณหนูอย่างหล่อนเกิดอาการ ‘ใจกระเจิง’ ได้ถึงเพียงนี้ กับความใจกล้าบ้าระห่ำของเขา ที่กล้าจู่โจมถึงเนื้อถึงตัวหล่อน ทำเอากายสาวอ่อนระทวยเมื่ออยู่ใกล้ ‘ใจกระเจิง’ ทุกครั้ง กับสิ่งที่เขาแอบทำให้หล่อนลับๆ

"ทำหน้าตึงบ่อยๆ... ระวังเจเจ้หน้าย่นก่อนวัยอันควรนะครับ" "นี่แก! ไอ้เด็กเปรต! แกเรียกใครว่าเจเจ้หน้าย่นฮะ!!" ...จากคู่กัดที่ด่ากันแทบตายในวันนั้น สู่คนที่ครวญครางชื่อเขาในวันนี้... "ได้ผมแล้วจะทิ้งเหรอเจ้? ผมเสียหายนะ เจ้ต้องรับผิดชอบดิ!"

เจียงอวิ๋นซีถูกคนโรคจิตคุกคาม เธอเดินเข้าโรงพยาบาลไปด้วยสภาพสะบักสะบอมดูไม่ได้ ระหว่างนั่งรอขานหมายเลขคิวอยู่ตรงระเบียงทางเดิน เธอก็เหลือบไปเห็นฟู่เยี่ยนโจวกำลังโอบกอดหญิงสาวท่าทางอ้อนแอ้นบอบบาง พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอมองผู้ชายตรงหน้าที่ตัวเองปักใจรักมาตั้งแต่เยาว์วัยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ก่อนหน้านี้ฉันส่งข้อความหานาย นายไม่เห็นรึไง?” “วันนี้เป็นวันเกิดของอันซี ฉันไม่อยากทำเธอหมดสนุก อีกอย่าง ใครมันจะไปรู้ว่าเธอจะเจอคนโรคจิตเข้าจริงๆ” เขาขมวดคิ้วเข้มคู่คม แววตาฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์ “เธอถูกทำให้แปดเปื้อนไปแล้วหรือยัง?” เจียงอวิ๋นซีรู้สึกราวกับร่วงหล่นลงสู่ห้องแช่แข็งอันเย็นเยือก วันถัดมา เธอได้ยื่นจดหมายลาออก ทว่าฟู่เยี่ยนโจวกลับไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด “หล่อนน่ะเชื่องยิ่งกว่าหมาเสียอีก ไม่จำเป็นต้องให้ฉันเรียกหรอก เดี๋ยวก็ซมซานกลับมาขอความเมตตาเองนั่นแหละ” แต่ทว่าในครั้งนี้ เจียงอวิ๋นซีกลับจากไปอย่างเด็ดขาด ... ครึ่งปีต่อมา ณ เวลาตีสอง ฟู่เยี่ยนโจวนั่งอยู่ภายในรถยนต์ และกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่เขาท่องในใจมานับครั้งไม่ถ้วน ทันทีที่สายต่อติด น้ำเสียงของเขาก็ตึงสั่นเครือ “ฉันคิดถึงเธอนะ” ทว่าปลายสายกลับมีเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังตอบกลับมา “ประธานฟู่ ดึกดื่นค่ำคืนไม่ยอมหลับนอน แต่กลับมาสารภาพรักกับผมตรงนี้ มันหมายความว่ายังไงกัน?” น้ำเสียงของฟู่เยี่ยนโจวเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง “ซีซีล่ะ ให้เธอรับสายเดี๋ยวนี้!” ฉินสือวั่งก้มมองหญิงสาวใต้ร่างที่มีนัยน์ตาหวานฉ่ำ ริมฝีปากบางหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความร้ายกาจ “เวลานี้ กำลังยุ่งได้ที่เลยล่ะ ไม่ว่างหรอก”

ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเรา หากผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับหญิงที่รัก เขาจะต้องต่อเรือแจวด้วยมือตัวเอง เพื่อใช้เป็นเรือแต่งงาน ในวันครบรอบเจ็ดปีที่เราคบกัน แฟนหนุ่มของฉัน จี้หยวน จัดพิธีปล่อยเรือแต่งงานลำใหม่ลงน้ำ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนที่ร่วมเป็นสักขีพยาน หัวใจของฉันก็เต้นระรัวไม่หยุด ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นเรือ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนของเขาคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ "นายจะยกเรือลำนี้ให้สวี่อีอีจริง ๆ เหรอ? ไม่กลัวพี่ฉินเยียนมาอาละวาดใส่นายหรือไง!" "นั่นสิ พี่ฉินเยียนอารมณ์ร้อนจะตาย ระวังจะเล่นเลยเถิดล่ะ" วินาทีต่อมา เสียงของเขาก็ดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แฝงด้วยความมั่นใจ "ไม่มีหรอก ฉินเยียนง้อง่ายจะตาย เธอรักฉันจนหัวปักหัวปำ" "อีกอย่าง ที่หมู่บ้านริมน้ำของพวกเธอ ถ้าผู้หญิงอายุยี่สิบแปดแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ก็ถือว่าเป็นสาวแก่แล้ว เธอไม่กล้าโวยวายหรอก" "แล้วอีกอย่าง ทะเบียนสมรสให้อาเยียน ส่วนเรือแต่งงานให้อีอี ก็ยุติธรรมดี ถือว่า... ได้ชดเชยความเสียใจที่ค้างคาในใจของฉัน" การจดทะเบียนสมรสกับฉัน สำหรับเขาแล้ว... มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างนั้นเลยเหรอ? ง้อง่าย สาวแก่ คำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงหูของฉันจนเจ็บไปหมด ลำคอเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ แต่ฉันไม่ร้องไห้ ฉันเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วส่งข้อความออกไป "แม่คะ ฉันจะฟังแม่ ฉันอายุยี่สิบแปดแล้ว ฉันจะไม่รออีกต่อไป"