ใครช่วยอธิบายตอนจบของเจ้าของหัวใจนายมาเฟียได้บ้าง

จีน่าจำใจขายตัวให้มาเฟียอัคนีเพื่อความอยู่รอด จากสัญญาบำเรอรักที่เริ่มต้นด้วยไฟปรารถนา กลับกลายเป็นรักแท้ที่หลอมละลายหัวใจอันเย็นชาของเขา แต่เมื่อความรักทำให้เขามีจุดอ่อน อันตรายจากแฟนเก่าหวนกลับมาทวงแค้น โดยมีชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน

ในวันที่ฟ้าเล่นตลก มาเฟียคนหนึ่งปรากฏตัวท่ามกลางปัญหาของเธอ เพียงต้องการเงินสักก้อน ทำให้พราวฟ้านั้น ต้องใช้เรือนร่างและอิสระแลกมาอย่างไม่มีทางเลือก ต่อให้ต้องถูกจองจำทั้งชีวิต เธอก็ไม่สิทธิ์เลือก.... เพราะสถานะของเธอเป็นเพียงเมียอัตราจ้าง แต่ใครจะรู้ว่า วันใดวันหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ทำให้เธอ.... ตกหลุมรัก มาเฟียใจร้าย อย่างไม่ได้ตั้งใจ

เรื่องราวความรักของมาเฟียน้อยลำดับที่ 3 ที่ดันไปตกหลุมรักหญิงสาวที่อายุมากกว่าและแต่งงานแล้ว เขาไม่สนว่ารอบข้างจะเป็นยังไง ขอเพียงเขาได้ครอบครองเธอเท่านั้น แม้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็ยอม

เขาเป็นถึงมาเฟียใหญ่ของประเทศญี่ปุ่นเขาทั้งโหดทั้งเถื่อนแต่ทำไมเขากลับยังซิง เขารักแค่ผู้หญิงเพียงคนเดียวมาโดยตลอดแต่พอมาเจอเธอทำไมเขาถึงกลับหวั่นไหวได้ล่ะ หรือเขาจะเป็นผู้ชายหลายใจหรือรักใครไม่เป็น?

เมื่อหลายปีก่อนเขา (ลีโอ) เคยเจอเธอ (ใยไหม) เธอเป็นแคดดี้สนามกลอฟ์ แต่ตอนนั้นเขามีเจ้าของแล้วจึงไม่ได้สานต่อ แต่โชคชะตานำพาเขาและเธอมาพบกันอีกครั้งในฐานะเจ้าหนี้ และลูกหนี้ (นางบำเรอ) เพราะพี่ชายแท้ๆขายเธอเพื่อล้างหนี้พนัน ทางเลือกเดียวคือยอมเป็นของเล่นให้สิงหราช เพราะความไม่เอาไหนของ ‘ดิน’ พี่ชายที่หลงระเริงไปกับอบายมุขจนติดหนี้ก้อนโตถึง 20 ล้านบาทในคาสิโนของ ‘ลีโอ’ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งแก๊งสิงหราช เพื่อรักษาชีวิตพี่ชายและไม่ให้ ‘น้ำหวาน’ หลานสาวตัวน้อยต้องกำพร้าพ่อ ‘ใยไหม’ จึงจำใจต้องรับข้อเสนอสุดอัปยศ ยอมขายตัวเองเพื่อชดใช้หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ! แต่ใครจะคิดว่า...ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการตีตราจอง จะกลายเป็นบ่วงรักที่รัดตัวเขาทั้งคู่ไว้จนดิ้นไม่หลุด จาก ‘นางบำเรอขัดดอก’ กลายเป็น ‘ยอดดวงใจ’ ที่มาเฟียจอมเผด็จการยอมสยบให้เพียงผู้เดียว "พี่หลอกไหมมาขายไหมเพิ่งเรียนจบนะพี่ ไม่เคยได้ออกไปใช้ชีวิต ไม่เคยได้ทำงานที่รักเลย ไหมเรียนไปเลี้ยงน้ำหวานไปตั้งแต่วันที่พี่หอบมาทิ้งไว้ให้ไหม พี่ไม่เคยสำนึกบ้างเหรอ

การแต่งงานระหว่างฉันกับลอเรนโซ คอร์สิกา เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เหมือนจะขาดก้าวสุดท้ายไปเสมอ หมั้นหมายมาห้าปี จัดงานแต่งงานมาแล้วถึงสามสิบสองครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องล้มเลิกกลางคันเพราะอุบัติเหตุ จนกระทั่งครั้งที่สามสิบสาม พิธีดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ผนังโบสถ์ด้านนอกก็ถล่มลงมาทับร่างฉันจนต้องหามส่งห้องไอซียู กะโหลกศีรษะร้าว สมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ใบแจ้งอาการวิกฤตินับสิบใบถูกส่งออกมา... ฉันดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายถึงสองเดือน กว่าจะยื้อชีวิตกลับมาได้ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างลอเรนโซกับลูกน้องคนสนิท “นายน้อยครับ ถ้าท่านหลงรักนักเรียนทุนคนนั้นจริง ๆ ก็แค่ถอนหมั้นกับคุณหนูเคียร่าไปตรง ๆ เถอะครับ อำนาจของตระกูลคอร์สิกามากพอที่จะสยบข่าวลือพวกนั้นได้ ท่านจะสร้างอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าไปทำไม...” “เธอเกือบตายแล้วนะครับ” น้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทเจือแววไม่เห็นด้วย ลอเรนโซเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น “ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก... สิบปีก่อน คุณมอร์โตแลกชีวิตของเขากับภรรยาเพื่อช่วยฉัน บุญคุณนี้ ฉันชดใช้ได้แค่ด้วยสัญญาหมั้นหมายเท่านั้น” “แต่ฉันรักโซเฟีย นอกจากเธอแล้ว ฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับใครทั้งนั้น” ฉันก้มมองรอยแผลเป็นที่พาดผ่านไปมาบนร่างกาย แล้วร้องไห้ออกมาอย่างเงียบงัน ที่แท้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันต้องแบกรับ ไม่ใช่เพราะโชคชะตาเล่นตลก แต่เป็นเพราะแผนการอันแยบยลของคนที่ฉันรักหมดหัวใจ ในเมื่อเขาเลือกไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเป็นคนจบเรื่องทั้งหมดนี้แทนเขาเอง