Novel-novel oleh Missing Valentina

PATULOY na lumipas ang mga araw wala pa rin balita tungkol sa aking asawa. Halos mababaliw na ako sa kahihintay. Mababaliw na ako at baka masugod ko na ang mga taong may rason kung bakit wala sa tabi ko ang asawa ko. Dalawang linggo na ang nakalipas nang bigyan ako ni Benny ng sagot sa nangyaring kapalpakan ng tauhan niya. At magpahanggang ngayon ay wala pa ring balita. Nahihirapan na ako. Halos hindi na ako makatulog sa kaiisip. At hindi ko na alam kung kailan muling magco-collapse ang katawan ko. At hindi ko iyon papayagan. Dapat pagbalik ni Valentina, maayos pa rin ako, mas okay kaysa dati. Kung dati ay weekly akong nag-gy-gym, ngayon ay three time a week na. Kailangan kong alagaan ang katawan ko. Ayokong balikan ni Valentina na bangkay na lang. “Kinuha ko ang cellphone ko at tinipa ang numero ni Benny. Inilapat ko sa tainga ko ang aparato, nagri-ring na. Ring. Naka-ilang ring bago sinagot ni Benny ang tawag ko. “O, brother. Bakit?” tanong nito sa kaniya.Huminga siya ng malali

“NANDITO tayo ngayon lahat sa office ko para pag-usapan ang pinaka-importanteng misyon.” wika ko sa mga tauhan kong investigators. Tahimik lang ang mga itong nakatingin sa akin. At ni isa walang may nagsalita kahit ang kaibigan kong si Anthony. Napahiya kasi ako sa kaibigan kong si Aekim kahapon kaya pinatawag ko ang lahat ng mga tauhan ko. Para pag-usapan ang mga dapat at hindi dapat gawin. First time na pumalpak si Anthony kahapon at sa kaibigan ko pa. Matalik na kaibigan. Sensitive ang kaso nito pero heto, isa ako sa nagpapahirap sa kaniya dahil tauhan ko ang pumalpak. Hindi man lang sinigurado bago magbigay nang information. At ako din mismo. Dahil masyado akong nakampante kahapon kaya napaasa ko ang kaibigan ko. Akala ko kasi talaga mahahanap na si Valentina. At sana nga mahanap na ito dahil kailangan kong humingi nang tawad dito. Marami akong kasalanan sa kaniya at kailangan kong bumawi. Isa-isang kong tiningnan ang mga tauhan ko na seryoso ding nakatingin sa akin. Hindi sila

Dahil sa paghihintay namin sa panibagong update tungkol sa asawa ko, um-order na lang kami ng take-out foods ni Benny for lunch. Minsan sa Canteen ng Emperio ako kumakain pero sa ngayon, dito na lang sa loob ng opisina ko. Kailangan kapag nag-update ang private investigator ni Benny ay nandito ako. At para malaman ko kaagad kung ang asawa ko nga ba talaga ang nakita nito sa Bulacan. "Wala pa bang balita, Bro?" tanong ko ulit kay Benny. Halos minu-minuto akong nagtatanong sa kaibigan ko. Hindi na kasi ako makapaghintay pa. Matagal na nang nawawala ang asawa ko at ubos na ang pasensiya ko sa paghahanap. Gusto ko na siya makita. Miss na miss ko na siya. Parang awa naman. "Wala pa, Bro, e." sagot sa akin ni Benny na nawawalan na din nang pasensiya sa paghihintay. Kinuha ni Benny ang cellphone nitong nakapatong sa ibabaw ng mesa at nagtipa. Maya-maya at nag-send ito ng voice message sa private investigator niya. "Tony, within an hour dapat may full update ka na tungkol kay Mrs. M

"BRO, may nakita ang isa kong PA na kamukha ng asawa mo sa Bulacan." balita sa akin ni Benny. Humahangos pa itong pumasok sa opisina ko. Hindi na nga nito nakuhang kumatok. At hindi nito alintana na nasa gitna ako ng meeting with heads of all departments. May kailangan kasi kaming baguhin sa KPI namin per department. Dahil may mga department na hindi nila nagagawa at nakakamit ang nasa KPI namin. Ako naman, dahil sa sinabi nito ay mabilis akong tumayo. Ngunit agad ding napahinto dahil nga nasa gitna kami ng meeting. Muli akong umupo at saka sinenyasan na umupo muna sa sofa si Benny. Nang makaupo na ito ay muli akong humarap sa mga tauhan ko na nakatingin sa akin. “Lahat nang mga kailangan bagohin, bagohin na. Lahat ng Departments ay makipag-coordinate kayo sa akin after matapos ninyong i-revise ang KPI ninyo. Kailangan natin maabot ang mga KPI natin, kapag hindi natin iyon maabot, ibig sabihin may mga mali tayong ginagawa.” mahabang wika ko habang tinitingnan isa-isa ang mga mukha

"BEN, wala pa rin bang report tumgkol sa asawa ko?" tanong ko sa kaibigan ko. Nandito kami ngayon sa opisina ko at pinag-uusapan ang paghahanap kay Valentina. Dalawang linggo na ang nakalipas simula ng pinahanap ko ang asawa ko at hanggang ngayon wala pa ring update. Walang progress. "Sorry, Bro, pero ang sabi ng private investigator wala pa siyang lead." sagot nito sa akin. "Puwede bang pagalawin mo lahat ng mga tao mo. Masyado kasing mabagal mag-trabaho. Ginagawa ba nila talaga ang trabaho nila?" galit na tanong ko habang mahigpit na naka-kuyom ang kamao. "Of course, Bro. Naka-monitor sila sa akin at ginagawa nila ang trabaho nila. Kumalma ka nga muna, Bro." wika sa akin ni Benny at tinapik ako sa balikat. "Huwag mo naman pahirapan ang mga tao ko, Bro. Tao din sila, kailangan din nila nang pahinga." "Matagal ng nawawala ang asawa ko, Bro. Matagal ko na siyang hindi nakikita. Paano ako kakalma?" "Alam ko naman, Bro, pero isipin mo din na tinago siya ng pamilya niya. Ibig

"KUMUSTA ang pagpunta mo kay Dr. Romero, Anak? May improvement ba?" tanong sa akin ni Mama Lala ng pumasok ito sa opisina ko. Hindi na ako nagulat pa na nandito si Mama. Palagi itong pumupunta simula ng may nangyari sa akin at nagka-amnesia. Umupo si Mama sa sofa at inilapag ang bitbit nitong black prada tote bag. “Okay lang naman, Ma. Walang pagbabago.” sagot ko habang nakatitig kay Mama. Medyo lumalim ang mukha nito. Nangayayat si Mama. Marami kasi akong nakalimutan at si Mama Lala lang ang nakaka-alam. Noong nakaratay pa ako sa hospital namatay din ang aking ama, isa din iyon sa dahilan kung bakit pinipili ko ang manahimik. Sobra-sobra na ang pinagdaanan nj Mama Lala at ayoko nang dagdagan pa. Hindi ko nga alam kung paano nakaya ni Mama Lala ang lahat. Kaya nga siguro masyado itong tahimik ngayon. Hindi na ito masyado nagsasalita kahit sa bahay, ito na mismo minsan ang gumagawa. Marami na ang nagbago sa bahay pati kay Mama at kasalanan ko ang lahat. Kung hindi lang sana ak

MATULIN na lumipas ang buwan at sa susunod na buwan ay anibersaryo na ng kasal namin ni Romane. Bakit ang bilis ng mga araw? Parang kailan lang nagbubogbogan lang kami ni Romane. Hanggang sa naging mag-asawa kami at next month first anniversary na namin. "Akalain mo iyon, tumagal kami." nakangisi kong wika habang nakatingin sa kalendaryong may pulang marka. At may nakasulat na first year anniversary of Gianna and Romane. Basang-basa ko ang malalaking letra na nakasulat na sinulat ni Romane. Ito lang naman ang palaging nag-e-effort sa relasyon naming dalawa. Palagi itong may pasalubong sa akin kapag umuwi. Araw-araw 'yan walang palya. Kaya nga naiinggit sa akin minsan si Tita Joyce. At ilang beses din nito pinaparinggan si Daddy Rom. Si Daddy naman ay tila wala lang sa kaniya ang mga rants ni Tita Mommy. Mamaya ay umalingawngaw sa buong kabahayan ang boses ni Tita Mommy. Habang tinatawag ang pangalan ko. Minsan talaga natatawa na lang ako sa kaniya, nagiging ako na din siya. Masungi

BIGLANG akong napabalik sa kasalukuyan dahil sa pagpunit ni Romane sa damit na suot ko. Nagulat pa ako at naitulak ko si Romane, ngunit hindi ito natinag. Nakaluhod na pala ito aa ibabaw ko. "Bakit mo pinunit ang damit ko?" sigaw kong tanong kay Romane. Medyo nakakatakot ang mukha nito at ngayon ko lang nakita ang ganitong ekspresyon. "R-romane, o-okay ka lang ba?" utal na tanong ko habang nakaramdam nang kaunting takot.Subalit hindi ito sumagot, bagkus, nagpatuloy ito sa paghuhubad. "May sapi ka ba?" tanong ko."Oo. At ikaw ang sasapian ko." sagot nito saka tinapon ang boxer sa sahig na kahuhubad lang. "Bakit ka galit?" tanong ko saka akmang babangon. Ngunit hindu ko natuloy dahil mabilis ako nitong dinadaganan."Bakit ako galit? Bakit hindi mo itanong sa sarili mo 'yan?" sagot nito sabay halik sa aking labi. Masakit. Maparusa. "Aray ko, Romane." angal ko saka pilit na tinutulak si Romane, ngunit hindi siya matulak-tulak. Hawak nito ang pisngi ko at ang dalawang tuhod nito gina

"Asawa lang naman kita sa papel." wika ko kay Romane saka sinulyapan ito. Mabilis na tumayo si Romane saka tumingin sa akin ng masama. "Anong asawa lang sa papel, Gianna? Kinasal tayo sa simbahan, nangako tayo sa isa't-isa tapos 'yan ang sasabihin mo sa akin?" halos pa sigaw na wika nito sa akin. "Parang hindi ka nag-iisip bago magsalita." dugtong pa nito at galit.Tumingala ako para tingan si Romane sa mga mata nito. "Bakit? Hindi ba totoo?" tanong ko sa kaniya."Nag- I do ka sa kasal natin, Gianna. Baka nakalimutan mo? Ibig sabihin no'n, magsasama at magmamahalan tayo habang buhay." sagot ni Romane na hindi nagbabago ang ekspresyon ng mukha. Galit. "Ah. Gano'n pala 'yon. Ako kasi napikot lang." pang-aasar kong wika kay Romane. At dahil sa sinabi niyang iyon, nagpupuyos sa galit na hinatak ni Romane ang upuan na inu-upuan ko. Pagkatapos, mabilis ang galaw na binuhat ako ni Romane at halos takbohin ang hagdan paakyat, pabalik sa kuwarto namin. Habang ako naman ay natataranta baka ma

"BAKIT ang tagal niyo bumaba?" salubong na tanong sa amin ni Tita Mommy. Halata ang inis sa boses nito. Siguro hinintay kami nitong kumain kaya nagka-ganito ito ngayon. "Sorry, Mom, nalasing kasi ako kagabi kaya hindi kaagad ako nagising." si Romane. "At ikaw naman, Gianna?" tanong ni tita mommy sa akin saka tinitigan ako nang mabuti. "Masama ba ang pakiramdam mo at parang pagod ang mukha mo? Sabog ang hitsura mo." wika pa ni tita mommy. Biglang uminit ang mukha ko dahil sa sinabi nito habang unti-unting bumabalik sa isip ko ang ginawa namin ni Romane. 'Anak ng patis! Kasalanan talaga ito ng anak niya.' Nahihiya na tumingin ako kay tita mommy saka nagkamot sa ulo. "Nalasing din ako kagabi, Tita Mommy. Hehe. Akala ko kasi juice iyong nasa pitsel. Alak pala 'yon." paliwanag ko dahil totoo naman iyon. Parang totoo na hindi? Basta! Hindi ko kasi alam kung ano ang tawag sa nararamdaman ko kagabi. Bigla na lang uminit ang ulo ko kay Romane dahil sa babaeng iyon. Sarap talaga bigwasan

"Babe, answer me." he pushes high and grind firmly. "Don't hold out on me." he added and thrust. "I had the right to remain silent." I answered. Bahala ka diyan manigas ka. Pinilit mo ako kagabi kaya, gaganti ako ngayon. "Ang tigas talaga ng ulo mo na tomboy, dahil diyan, kailangan mo ng parusa ko. Ilang araw na hindi ka makakalabas ng kwarto. Three days is that okay?" Romane said and put my legs down at saka pumatong sa akin. Inayos niya ang sarili sa ibabaw ko and start to pound me. There's another perfect grind and my internal miscles start to spasms. Tremors itching their way into nerves and my legs stiffen. "Damn it, Gianna, answer me." He hits me with a full hard strike of his hips and I open my open my because of his almost yell voice. "I love you." He shouts reinforcing his voice with slow withdraw and hard. Fast attack of his hips. "I'm coming, Gianna. Let's c*um together." "Yes." I gasp, feeling him expand and throb for preparing for his release. "Now." Ro

KINAUMAGAHAN. "Good morning." nakangiting bati sa akin ni Romane. Pagmulat ko ng aking mata mukha kaagad ni Romane ang sumalubong sa akin. Bigla ko naman naalala ang nangyari kagabi. Anga gagong Romane ginahasa ako. Bigla tuloy ako nahiya sa mga pinagagawa niya sa akin. ‘Abnormal talaga ang lalaking ‘to. Nakuha pa niya akong bantayan sa paggising ko. Buwisit! Hindi ko tuloy alam kung ano ano gagawin.’ Nahihiya na hinatak ko ang kumot pataas at saka tinalukbong. Shit! I remember what happened last night. Nakakahiya. Gano’n pala ang pakiramdam ng s€x. Kinuha ni Romane ang kumot na tinalukbong ko at tumambad sa akin ang nakangiti nitong mukha. Ang gago, ang lapad ng ngiti. Nagmumukha na talaga itong kulang sa buwan. Sa ininis, sinampal ko si Romane sa mukha, ngunit balewala lang ito sa kan’ya. Ngumiti pa siya sa akin ng nakakaloko. Ang manyak ng ngiti niya. Help! "I need to do this." he whispers, clasping my hand and pulling me in a sitting position. Tinulak ko si Romane nguni