Novels by วาฬว่ายเมฆ

เขาเงียบมองหน้าอีกฝ่ายอึดใจหนึ่ง“โมโมะ ใช่ไหมครับ”ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้ามองกลับ แต่ทัตสึโตะก็ไม่เข้าใจว่าจะมองกันตาค้างอะไรขนาดนั้น หัวคิ้วถึงได้ขยับ พร้อมกับดวงตาคนตรงหน้าเบิกกว้างขึ้น เสียงร้อง “อ๊ะ” ดังออกมาเบาๆ คล้ายว่าเพิ่งรู้ตัว“ชะ เชิญค่ะ!”เจ้าตัวเบี่ยงออกให้เขาได้เข้าไป จังหวะที่เดินผ่านจึงใช้โอกาสลอบมองทางหางตาเล็กน้อย ยิ่งเห็นผมสีอ่อนที่ตัดสั้นระบ่าติดกิ๊บสีขาว ดวงตากลมโต กับการแต่งตัวด้วยเสื้อแขนยาวทับด้วยเสื้อไหมพรมแขนกุดปักลายดอกไม้แล้วก็ยิ่งตงิดใจ ภาพการคาดเดาก่อนหน้าแตกออกเป็นชิ้นส่วนทีละนิดไม่ใช่คนวัยทำงานไม่พอ ดูแล้วยังอายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ ส่วนส่วนสูง… เกรงว่าอาจจะเพิ่งเข้ามหาลัยหรือน้อยกว่านั้นอีก ทัตสึโตะตรงไปที่เตียงพลางไล่ความคิดในหัว ถ้าเป็นกรณีหลังคงต้องปฏิเสธ เขาไม่มีความคิดอยากทำผิดกฎหมายด้วยข้อหาพรากผู้เยาว์กระนั้นราวกับรู้ความคิด อีกฝ่ายก็โพล่งขึ้น“คือว่า…! ฮิอิรางิ โมโมะ ค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่มหาลัยปีสี่ กำลังจะอายุ...” พอเขาหันกลับไปค่อยเห็นว่าเจ้าตัวกำลังงับปากแน่น “เอ่อ… ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ…”“…”รู้ตัวแล้วสินะ ว่าไม่มีใคร

เมื่อวาน ทัตสึโตะส่งโลเคชั่นเลิฟโฮเต็ลให้คู่นัดคนใหม่ ไม่ใช่ที่เดียวกับตอนโคยูกิ แต่เป็นอีกที่ที่สะอาดและให้ความเป็นส่วนตัวกับลูกค้าสูงเช่นกัน ซึ่งเมื่อถึงเวลาออกจากหอ เขาก็หยิบเนคไทติดกระเป๋าไปด้วยเส้นหนึ่งแม้จะไม่ค่อยมั่นใจว่าฝ่ายนั้นได้อ่านข้อมูลรสนิยมแล้วรึเปล่า หรือต่อให้อ่านก็อาจจะไม่เข้าใจ เพราะเขาใส่ไปแค่ ‘พิเศษ’ เป็นคำที่รู้เฉพาะกันแค่นั้น ตอนที่คุยกันครั้งแรกในแชตก็ไม่ได้ถามถึง ทัตสึโตะจึงคาดว่าโอกาสไม่ได้อ่านหรืออ่านไม่เข้าใจมีสูงมาก ยิ่งกับคนที่เพิ่งเข้าใหม่ด้วย แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ทักไปถามย้ำอยู่ดี เพราะในมุมหนึ่งเกิดนึกสนุก ว่าถ้าเกิดเจ้าตัวเจอตรงหน้าเข้าจริง บางทีอาจจะตกใจจนขอยกเลิกไปเลยก็ได้ พอคิดถึงสีหน้าปฏิกิริยาแล้วมันเลยอดใจไม่ไหว ต่อให้มีแววเสียค่าเช่าห้องฟรีก็ตามแต่ก่อนจะไปที่นัดหมายจริงๆ ทัตสึโตะก็แวะร้านสะดวกซื้อก่อนซื้ออุปกรณ์ป้องกัน เพราะคราวที่แล้วตอนโคยูกิเป็นอันสุดท้ายในกล่อง มาถึงเวลานี้เลยต้องซื้อใหม่ กล่องเดียวก็พอ อย่างไรคงเป็นวันไนท์สแตนด์อยู่แล้ว คนที่จะรับรสนิยมของเขาได้มีไม่เยอะนักหรอกระหว่างจ่ายเงิน สมาร์ตโฟนก็มีแจ้งเตือนMOMO : ฉันมาถึงที่ที่

“เฮือก! ตอบมาแล้ว”เวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที โมโมะกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงโดยที่มือจับสมาร์ตโฟนแน่น ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความอีกฝั่งเด้งขึ้นมาTatsu : วันไหนครับ กับเวลานั่นสิ วันไหนดีนะ แต่วันธรรมดาเธอเรียนกับงานพาร์ทไทม์อยู่แล้ว เพราะงั้นก็ต้องเป็นเสาร์-อาทิตย์ ดวงตาสีอ่อนกลอกมองเพดานครู่หนึ่งก่อนขยับปลายนิ้ว พิมพ์ตอบคำถามMOMO : วันเสาร์สัปดาห์หน้า ตอนบ่ายสาม สะดวกไหมคะเป็นเวลาที่ไม่ช้าไม่เร็วเกินไป พิมพ์ส่งไปแล้วก็เอาสมาร์ตโฟนพิงกับหมอน นอนคว่ำ หนุนคางไว้บนหลังมือรอคำตอบ ช่างเป็นช่วงเวลาที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำครั้นเห็น ‘อ่านแล้ว’ และเฝ้ามองว่าบับเบิลข้อความจะเด้งขึ้นมาเมื่อไหร่รออยู่ราวสองสามนาทีTatsu : ตกลงครับโมโมะเลยเป็นอันกรี๊ดในลำคอดีดตัวขึ้นนั่ง มือยังสั่นอยู่แต่ก็อดทนพิมพ์ตอบไปMOMO : ขอบคุณค่ะ! *ตื่นเต้น*‘อ่านแล้ว’ ขึ้นทันที คราวนี้ไม่มีบับเบิลมาแล้ว หากในอกก็ยังเต้นตึกตัก มือสั่นด้วยความตื่นเต้นระคนกระดากอาย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ต้องทำใจกล้าลองเสิร์ชหาเว็บบอร์ดหาคู่นอนตามที่ตะล่อมถามเพื่อนมา ทั้งยังต้องไถหาคนที่น่าจะสะอาด ปลอดภัย ไว้ใจได้อีกต่างหากถึงจะรู้ว่ามัน

ตามปกติแล้วพวกเขาจะรวบรวมวัตถุดิบเพิ่มประสิทธิภาพหรือจำพวกไอเทมหายากที่ดรอปจากการล่าไว้ที่คนใดคนหนึ่ง ถ้าไม่เอาไว้ที่เขาเองก็มิฮิเมะ เพื่อเอาไปขายแล้วมาแบ่งรายได้เข้าคลังกิลด์ พอถึงจำนวนแล้วค่อยมาแลกเป็นเงินเยนหารกันอีกที ส่วนถ้าได้มาเป็นอุปกรณ์สวมใส่ คอยดูว่าใครต้องการไหม ถ้าไม่ก็เอาไปขายต่อเหมือนกันซึ่งด้วยตอนนี้ทุกคนมีอุปกรณ์ทุกอย่างถึงขั้นสูงสุดแล้ว เลยไม่จำเป็นต้องเก็บใช้เอง แค่มาดูกันว่าไอเทมแต่ละอย่างมีราคาตลาดเท่าไหร่ จะได้เงินคืนมาเท่าไหร่“หมวกไฮดราตอนนี้สี่สิบล้านโกลด์”โชวเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปเช็กราคาในตลาดประมูล“ราคาขึ้น?” ส่วนโซตะเป็นฝ่ายจด “อาทิตย์ที่แล้วเหมือนจะสามสิบ”“ตียากขึ้นก็งี้ เพิ่มเงื่อนไขการตีเกราะมาเมื่อแพทช์ล่าสุดไม่ใช่เหรอ” ตามด้วยชูยะลากเสียงเนือย “เป็นงูแท้ๆ จะเกราะหนาอะไรเยอะ มีดฉันเกือบขึ้นเหลือง [6] ”“…มังกรต่างหาก”โชวส่งเสียงค้านมาลอยๆระหว่างที่เพื่อนคุยถกกันเรื่องราคา คนที่ควรตั้งใจฟังอย่างเขาก็กดสลับจอ เปิดบราวเซอร์หาเพลงฟัง สายตาเลื่อนไปตามลิสต์เพลงที่บันทึกไว้และเปิดแบบให้เป็นการเริ่มเล่นแบบสุ่ม หากก่อนจะสลับจอกลับก็เหลือบไปเห็นจุดสีแดงแจ้ง

ที่แท้คือเรื่องแค่นี้ ถึงมันจะขึ้นอยู่กับคู่กรณีก็เถอะ แต่ถ้ามีพยานหลักฐานแล้วยังต้องกลัวอะไร กังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ๆ เพราะงั้นนอกจากไม่เฉลยหรือช่วยปลอบใจแล้ว ทัตสึโตะยังตั้งร้านขายของให้เป็นระบบซื้อ-ขายอัตโนมัติทิ้งไว้ ส่วนตัวเองก็ไปกินข้าวอาบน้ำเสียเสร็จสรรพเป็นเวลาชั่วโมงกว่า กลับมาอีกทีถึงค่อยเห็นรายชื่อบุคคลในห้องสนทนาที่มุมซ้ายบนของจอเพิ่มมาสองคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือหัวข้อพูดคุยเมื่อครู่ เดาได้เลยว่าถ้าเขาสวมหูฟังเมื่อไหร่ต้องปวดหูแน่นอน“ฉันจะติดคุกจริงเหรอ ไม่เอาน่า!?!”“…”เป็นอย่างที่คิด ทัตสึโตะดึงที่ครอบหูฝั่งขวาออกไว้ด้านหลังก่อนนวดกกหูฟังเพื่อนคุยกันไปพลาง“อ่า เริ่มอยากให้นายโดนฟ้องจริงๆ ละ” โซตะ เพื่อนกลุ่มเดียวกันในสมัยมัธยมปลาย “จะกลัวอะไรนักหนา คาเฟ่นั่นไม่มีกล้องวงจรปิดรึไง ถ้าโดนฟ้องก็เอาคลิปกล้องไปให้ฝั่งนั้นดูสิ”เฉลยไปซะแล้ว น่าเสียดาย ทัตสึโตะคิดพลางกดเปิดไมค์“ไม่ดีเหรอ นายอาจจะเป็นพระเอกเหมือนโชวก็ได้” เขาเอ่ยต่อจากโซตะ “แต่ไม่รู้ว่าพระเอกเรื่องนี้จะโดนหมายเรียกไปสถานีตำรวจหรือฟ้องขึ้นศาลก่อนรึเปล่านะ”“หน็อย ทัตสึ ฉันรอนายตอบแชตอยู่ตั้งนาน ฝากโชวถามก็แล้

เกม Tree of Elders ชื่อย่อ ToE หรือชื่อเล่นในอินเทอร์เน็ต เกมนิ้วเท้า เป็นเกมแนว MMORPG [1] บนแพลตฟอร์ม PC มีจุดเด่นที่เป็นโลกแบบ Open world ธีมแฟนตาซียุโรปกลางอันสวยงาม ความหลากหลายในอาชีพและความยืดหยุ่นในการควบคุม ยังไม่นับเรื่องระบบที่ครอบคลุมทั้ง PvP [2] PvE [3] กับปริศนาในเกม รวมไปถึงระบบแลกเป็นเงินจริง ก็นับว่าเป็นเกมชั้นนำที่เกมเมอร์ 90% ต้องเคยเล่นทัตสึโตะเองก็เริ่มเล่นเกมนี้เมื่อราวสี่ปีก่อนตั้งแต่เป็นเซิร์ฟเวอร์ Close beta [4] ครั้นผ่านหน้าล็อกอินที่บันทึกข้อมูลไอดีไว้ กดเลือกตัวละคร หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นวอลเปเปอร์ประจำแพทช์ ใช้เวลาดาวน์โหลดข้อมูลไม่นาน ตัวละครชื่อ ‘Tatsumaki’ ก็ได้ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของฐานกิลด์ จากนั้นจึงค่อยกดปุ่มคีย์ลัด สลับจอไปหน้าโปรแกรมวอยซ์แชต กดเข้าไปนั่งรอในห้องพูดคุยที่ยังไม่มีใครมาแต่จะอยู่เฉยๆ ก็ใช่ที่ ระหว่างรอคนอื่นมาจึงไปตั้งร้านขายของ หารายได้เข้ากระเป๋าว่าไปแล้ว เพราะต้องเป็นฝ่ายจ่ายค่าห้องเลิฟโฮเต็ล เงินขายของที่เอาไปแลกเงินเยนมาเลยเริ่มร่อยหรอ คราวนี้คงได้เวลาฟาร์ม [5] เงินใหม่สักทีหากตั้งขายของไม่ทันไร เสียงแจ้งเตือนว่ามีคนเข้าห้องพู