Novels by วาฬว่ายเมฆ

เมื่อลืมตาขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัว เธอก็เห็นเขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งคล้ายว่าเจ้าตัวตื่นนานแล้ว ในมือจึงจับสมาร์ตโฟนเล่นเกมอยู่ โมโมะเลยยันตัวลุกขึ้นบ้างก่อนสายตาทั้งสองจะประสานกันพอดี มุมปากหยักยิ้มแป้นทันใด “ทัตสึคุง อรุณสวัสดิ์” ทัตสึโตะกะพริบตา จากแสงแดดนอกหน้าต่างส่องกระทบให้เรือนผมสีเข้มสว่างขึ้นเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ครับ ยังเวียนหัวอยู่รึเปล่า” เวียนหัว...? โมโมะเงียบไปพักหนึ่ง ความทรงจำสุดท้ายคล้ายว่าจะเป็นตัวเองนั่งกอดขวดสาเก... พวงแก้มเห่อร้อนขึ้นทันใด มิหนำซ้ำพอนึกออกได้อย่างหนึ่ง ที่เหลือก็เริ่มทยอยผุดขึ้นมา ตั้งแต่เธอกระดกแก้วไม่หยุด ร้องหาเนื้อเพิ่ม มียูกะ เนเนะ และมิฮิเมะผลัดกันป้อนเนื้อกับผักย่างให้ ตามด้วย ...อาเจียนใส่เสื้อทัตสึโตะ อ๋า... ร่างกายฝืดแข็งทันใด ลำคอหันมองชายหนุ่มทีละสเต็ป “ทะทะ ทัตสึ คุง เมื่อคืน...” “รุ่นพี่อ้วกใส่เสื้อผมน่ะครับ” “...” โดนย้ำเข้าเต็มเปาเลย เธอห่อไหล่หน้ายู่ “ขอโทษ ฉันเอาไปซักให้นะ” “ผมส่งซักที่ร้านสะดวกซักใกล้ๆ นี้แล้วครั

ทัตสึโตะจะรู้ตัวไหมนะ พอเข้ามาในห้องที่มิฮิเมะจองรอเอาไว้ ขณะทุกคนทักทายพร้อมจัดเตรียมจานกับตะเกียบให้ โมโมะก็รีบนั่งลงบนเบาะที่ว่าง เพราะเป็นที่นั่งแบบฝังลงพื้นเลยฉวยโอกาสกำนิ้วมือใต้โต๊ะปรับอารมณ์ ตอนนั้นมัวแต่ใจเสียว่าพรรคพวกน้อยลง หากพอรู้ว่าพวกมิฮิเมะแกล้งให้เธอได้อยู่กับทัตสึโตะสองคนก็เกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่ น่าอายก็จริง แต่ดีใจมากกว่าที่พวกเพื่อนของเขาคอยสร้างโอกาสให้ ระหว่างทางเดินมาถึงต้องรีบเดิน กลัวว่าตัวเองจะหลุดสีหน้าไป วันนี้ทัตสึโตะก็เท่มากเลยด้วย ไม่รู้ว่าที่หน้าร้อนผ่าวตอนนี้เป็นเพราะเข้ามานั่งใกล้เตาร้อนๆ หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นกันแน่ หากปลายนิ้วก็กระตุกเมื่อทัตสึโตะเข้ามานั่งข้างๆ “ว่าไง เป็นไงบ้าง ต้องไปย้ำซ้ำเติมอะไรเจ้าเด็กนั่นอีกไหม” มิฮิเมะเอ่ยทักยักคิ้ว “แต่ทัตสึทั้งคน ไม่มีปัญหาอยู่แล้วมั้ง” “ก็ไม่มีน่ะสิ” ทัตสึโตะตอบกลับพลางกลั้วหัวเราะเล็กน้อย “ใจปลาซิวกว่าที่คิด ขู่นิดหน่อยก็ได้แล้ว” ...จะว่าไปแล้ว โมโมะเงยหน้า “แล้วเรื่องใบบันทึกประจำวันล่ะ ทัตสึคุงไปแจ้งเรื่องไว้ตอนไหน ฉันไม่เ

ทัตสึโตะมองตามมือที่จับจูงตนเองไว้ตลอดถึงปลายผมตัดสั้นที่ขยับไปมาอย่างอารมณ์ดี เรื่องมือนี่ก็เหมือนกัน คงคึกจนทำเรื่องอะไรที่ไม่เคยทำ ขนาดลงจากรถบัสมาถึงย่านการค้าอันเป็นที่ตั้งของร้านเนื้อย่างที่พวกมิฮิเมะนัดไว้ โมโมะยังยิ้มไม่หุบเลย ทั้งฮัมเพลงกระท่อนกระแท่นเผื่อแผ่มาให้รอบข้างอีกต่างหาก ตอนแรกก็เห็นว่าใจฝ่อถึงได้ให้จับมือไว้จนจบเรื่อง แต่ตอนนี้ดูอารมณ์ดีจนน่าคิดว่าถ้าเขาปล่อยมือ อีกฝ่ายจะลอยขึ้นฟ้าเลยรึเปล่า ในหัวนึกภาพกระต่ายโมโมะลอยไปกับลูกโป่ง แต่ก่อนจะลอยไปถึงชั้นอวกาศ โมโมะตัวจริงก็หยุดเดิน “ทัตสึคุง วันนี้ขอบคุณนะ” เขากะพริบตาปริบหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายหันมายิ้มให้ “ไม่หรอกครับ ผมแค่ทำตามใจตัวเอง ...ดีที่ฝ่ายนั้นลนจนจบง่ายกว่าที่คิด” ทัตสึโตะกล่าวพลางหลุบมองมือที่ยังไม่ปล่อย “ไม่ใช่เหตุผลที่รุ่นพี่ดีใจขนาดนั้นหรอก” “ไม่ดีใจได้ยังไง ทัตสึคุงช่วยจัดการแถมพูดให้หมดจนฉันไม่ต้องทำอะไรเลย เท่สุดๆ อ้อ วันนี้เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันขอเป็นคนเลี้ยงมื้อเย็นให้ทุกคนเลยแล้วกันนะ ได้เงินคืนมาตั้งเยอะด้วยนี่นา~”

ทัตสึโตะเลยเลิกคิ้วขึ้นบ้าง หากยังยื่นมือให้แต่โดยดี โมโมะจับมือนั้นอย่างหวั่นเกรงเล็กน้อย พยายามสัมผัสถึงไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่ายก่อนเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งขณะเกิดคิดผิดที่ผิดทางว่า ‘อยากลองจับให้มากกว่านี้จัง’ ก็รีบดึงสติ นิ้วชี้อีกข้างกดลงกริ่ง เสียง กริ๊งงง ดังในบ้านจนไหล่สะดุ้งเล็กๆ เสียเอง ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก เป็นเด็กหนุ่มที่น่าจะวัยไม่พ้นมัธยมปลายออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าหลวมโพรก ท่าทางจะกำลังอยู่ในช่วงพักผ่อน สีหน้าท่าทางเลยดูรำคาญเต็มแก่ว่าใครมากดกริ่งบ้านในเวลานี้ ทว่าก่อนเธอได้พูดออกไป ทัตสึโตะที่ยังกุมมือกันไว้กลับเอ่ยปากแทน“คุณยามาดะ… ใช่รึเปล่าครับ” และเมื่อเด็กหนุ่มชะงักให้เห็น “คุณยามาดะ คาสุชิ ใช่ไหมครับ”คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับตาค้าง หันรีหันขวางคล้ายพยายามหาคนช่วยจากในบ้าน หากก่อนจะได้เรียกคนมาจริง ทัตสึโตะก็ตอกตะปูดอกที่สองอย่างรวดเร็ว“คุณสินะ ที่ขโมยผลงานของนักวาดไปลงเว็บของตัวเอง แล้วก็เปิดโดเนทรับรายได้”มองจากด้านข้าง แม้ปอยผมจะบังเสี้ยวหน้าบางส่วน แต่เมื่อลมพัดก็เห็นรอยยิ้มแต้มเจือจางบนมุมปาก และไม่ใช่แค่ฝ่ายยามาดะที่ตื่นตระหนก เธอเองก็ตกใจเช่น

รู้ตัวอีกทีก็หมดเวลาเที่ยว แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เพราะยังอยู่ในช่วงฤดูร้อน ดวงอาทิตย์เลยยังไม่ลับฟ้า หลังจากดูการแสดงของวาฬออร์กาจบเป็นรายการสุดท้าย ทุกคนจึงพากันไปแวะซื้อของฝากก่อนกลับ ทางมุมซ้ายของร้านเห็นโซตะสวมหมวกหมึกดัมโบ้ให้เนเนะ ทางมุมขวาอีกทางก็เห็นยูกะกำลังอุ้มตุ๊กตาเพนกวินตัวเท่าคนให้โชดู ส่วนตนเอง “เอ๊ะ ทุกคนไม่ได้จะไปด้วยกันหรอกเหรอ” โมโมะทำหน้าเหลอหลาทันทีเมื่อมิฮิเมะเข้ามาบอกว่า หลังจากนี้ที่จะไปบุกฐานทัพศัตรู คนที่ไปด้วยมีแค่ทัตสึโตะคนเดียว ซึ่งท่าทางเจ้าตัวจะรู้อยู่แล้วเลยพยักหน้าตาม “ครับ เพราะวันนี้จะไปกินร้านเนื้อย่าง เห็นว่าถ้าไม่รีบไปจองคิวจะรอนานมาก” “ปะ ไปจองคิวกันทุกคน??” “โซตะกับเนเนะบอกว่าต้องไปแวะซื้อของฝากให้ที่บ้านน่ะครับ คนที่จะไปรอต่อคิวก็...” “ฉัน ยูจัง แล้วก็โชน่ะ เพราะมันน่าจะนานเลยเผื่อมีคนปวดห้องน้ำ จะได้มีคนเฝ้าคิวสักเดี๋ยว” มิฮิเมะเฉลยให้แทนก่อนจะยิ้มแฉ่งให้ “เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก ทัตสึไว้ใจได้ ไม่มีปัญหา!” ยังอุตส่าห์ยกนิ้วโป้งให้อีกต่างหาก เจอแบบนี้เลยค้านไม

กินมื้อเช้ากันเสร็จ ปลุกเนเนะกับโชที่ไม่ยอมลุกจากเตียง กว่าจะออกจากโรงแรมได้ก็เป็นเวลากว่าสิบโมงแล้ว ยูกะเป็นฝ่ายจองตั๋วออนไลน์ให้เหมือนเดิม ช่วยประหยัดเวลาในการเข้าแถวซื้อตั๋วได้มากโข หลังจากให้เจ้าหน้าที่ตรวจก็เป็นอันเข้าเยี่ยมชมได้ ซึ่งเนื่องจากเห็นว่าการแสดงกระจุกอยู่ในช่วงหลังเที่ยงขึ้นไป พวกสาวๆ จึงตกลงกันว่าจะไล่ดูทีละโซน เริ่มจากโซนสัตว์น้ำสายพันธุ์เล็ก ห้องจัดแสดงปะการัง โซนรวมสัตว์น้ำจากทั่วทุกมุมโลก แล้วค่อยไปยังโซนกลางแจ้งอันเป็นจุดรวมการแสดงที่ตั้งตาคอย ระหว่างต่างคนต่างแยกไปดูสัตว์ที่ตัวเองสนใจ ตอนนี้ทัตสึโตะก็เอียงคอมองปลาตัวน้อยที่อยู่ในตู้กระจกเช่นกัน ผู้ใหญ่หลายคนกล่าวว่าพิพิธภัณฑ์เป็นศูนย์รวมของความรู้ เด็กๆ ทุกคนควรไปเยี่ยมชมสักครั้ง แต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยมาสถานที่แบบนี้ ไม่ว่าจะด้วยพ่อไม่เคยสนใจจะพามาหรือไม่มีเวลาว่างมากพอ โรงเรียนก็คล้ายว่าไม่เคยพามา ทัศนศึกษาที่จำได้มีแค่ศาลเจ้าหรือไม่ก็สวนพฤกษชาติละมั้ง ดังนั้นในเมื่อจำไม่ได้ ต่อให้เคยมาก็หาในความทรงจำไม่เจอ ทัตสึโตะจึงตีความว่านี่คือการมาพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำครั้งแรก