Novels by วาฬว่ายเมฆ

แจ้งข่าวเนื่องจากทางเรามีเหตุผลส่วนตัวทางบ้าน จึงไม่สามารถอัพเดตนิยายในช่องทางนี้ต่อได้ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี่ด้วยค่ะ แต่อย่างไรก็ตาม เราเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พยายามลบนิยายเพื่อป้องกันไม่ให้คนเข้ามาอ่านเพิ่มและเก้อแล้ว ทว่าด้วยทางเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้ลบตอน ปิดตอน หรือปิดการเผยแพร่นิยายใดๆ จึงทำให้จำเป็นต้องปล่อยค้างเอาไว้อยู่แบบนี้จนกว่าจะครบสัญญา ขออภัยในความไม่สะดวกอีกครั้งค่ะ แต่ทั้งนี้ ถ้าใครสนใจอยากติดตามนิยายของเราต่อ สามารถเสิร์ชชื่อนิยายในกูเกิลได้เลยนะคะ ทางนั้นมีแจ้งช่องทางอัพเดตงานประจำอยู่ และเป็นช่องทางเผยแพร่งานถาวรของเรา สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนที่สนใจงานของเราค่ะ ----จากตรงนี้ไม่มีอะไร แค่พิมพ์ให้ครบ 200 คำ เพื่อจะได้กดเผยแพร่ได้ค่ะ ยะฮุ้ว จุ๊กกรู้ ขอบคุณยอดอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ตอนแรกลงไปไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ยอดอ่านเยอะกว่าที่คิด ถึงนิยายเราจะเป็นแนวนอกกระแสก็ตาม (Light Novel) ดังนั้นจึงหวังว่าจะได้เจอกับทุกๆ คนอีกในโอกาสหน้านะคะ (ที่คงเป็นเว็บอื่น XD)

เมื่อลืมตาขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัว เธอก็เห็นเขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งคล้ายว่าเจ้าตัวตื่นนานแล้ว ในมือจึงจับสมาร์ตโฟนเล่นเกมอยู่ โมโมะเลยยันตัวลุกขึ้นบ้างก่อนสายตาทั้งสองจะประสานกันพอดี มุมปากหยักยิ้มแป้นทันใด “ทัตสึคุง อรุณสวัสดิ์” ทัตสึโตะกะพริบตา จากแสงแดดนอกหน้าต่างส่องกระทบให้เรือนผมสีเข้มสว่างขึ้นเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ครับ ยังเวียนหัวอยู่รึเปล่า” เวียนหัว...? โมโมะเงียบไปพักหนึ่ง ความทรงจำสุดท้ายคล้ายว่าจะเป็นตัวเองนั่งกอดขวดสาเก... พวงแก้มเห่อร้อนขึ้นทันใด มิหนำซ้ำพอนึกออกได้อย่างหนึ่ง ที่เหลือก็เริ่มทยอยผุดขึ้นมา ตั้งแต่เธอกระดกแก้วไม่หยุด ร้องหาเนื้อเพิ่ม มียูกะ เนเนะ และมิฮิเมะผลัดกันป้อนเนื้อกับผักย่างให้ ตามด้วย ...อาเจียนใส่เสื้อทัตสึโตะ อ๋า... ร่างกายฝืดแข็งทันใด ลำคอหันมองชายหนุ่มทีละสเต็ป “ทะทะ ทัตสึ คุง เมื่อคืน...” “รุ่นพี่อ้วกใส่เสื้อผมน่ะครับ” “...” โดนย้ำเข้าเต็มเปาเลย เธอห่อไหล่หน้ายู่ “ขอโทษ ฉันเอาไปซักให้นะ” “ผมส่งซักที่ร้านสะดวกซักใกล้ๆ นี้แล้วครั

ทัตสึโตะจะรู้ตัวไหมนะ พอเข้ามาในห้องที่มิฮิเมะจองรอเอาไว้ ขณะทุกคนทักทายพร้อมจัดเตรียมจานกับตะเกียบให้ โมโมะก็รีบนั่งลงบนเบาะที่ว่าง เพราะเป็นที่นั่งแบบฝังลงพื้นเลยฉวยโอกาสกำนิ้วมือใต้โต๊ะปรับอารมณ์ ตอนนั้นมัวแต่ใจเสียว่าพรรคพวกน้อยลง หากพอรู้ว่าพวกมิฮิเมะแกล้งให้เธอได้อยู่กับทัตสึโตะสองคนก็เกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่ น่าอายก็จริง แต่ดีใจมากกว่าที่พวกเพื่อนของเขาคอยสร้างโอกาสให้ ระหว่างทางเดินมาถึงต้องรีบเดิน กลัวว่าตัวเองจะหลุดสีหน้าไป วันนี้ทัตสึโตะก็เท่มากเลยด้วย ไม่รู้ว่าที่หน้าร้อนผ่าวตอนนี้เป็นเพราะเข้ามานั่งใกล้เตาร้อนๆ หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นกันแน่ หากปลายนิ้วก็กระตุกเมื่อทัตสึโตะเข้ามานั่งข้างๆ “ว่าไง เป็นไงบ้าง ต้องไปย้ำซ้ำเติมอะไรเจ้าเด็กนั่นอีกไหม” มิฮิเมะเอ่ยทักยักคิ้ว “แต่ทัตสึทั้งคน ไม่มีปัญหาอยู่แล้วมั้ง” “ก็ไม่มีน่ะสิ” ทัตสึโตะตอบกลับพลางกลั้วหัวเราะเล็กน้อย “ใจปลาซิวกว่าที่คิด ขู่นิดหน่อยก็ได้แล้ว” ...จะว่าไปแล้ว โมโมะเงยหน้า “แล้วเรื่องใบบันทึกประจำวันล่ะ ทัตสึคุงไปแจ้งเรื่องไว้ตอนไหน ฉันไม่เ

ทัตสึโตะมองตามมือที่จับจูงตนเองไว้ตลอดถึงปลายผมตัดสั้นที่ขยับไปมาอย่างอารมณ์ดี เรื่องมือนี่ก็เหมือนกัน คงคึกจนทำเรื่องอะไรที่ไม่เคยทำ ขนาดลงจากรถบัสมาถึงย่านการค้าอันเป็นที่ตั้งของร้านเนื้อย่างที่พวกมิฮิเมะนัดไว้ โมโมะยังยิ้มไม่หุบเลย ทั้งฮัมเพลงกระท่อนกระแท่นเผื่อแผ่มาให้รอบข้างอีกต่างหาก ตอนแรกก็เห็นว่าใจฝ่อถึงได้ให้จับมือไว้จนจบเรื่อง แต่ตอนนี้ดูอารมณ์ดีจนน่าคิดว่าถ้าเขาปล่อยมือ อีกฝ่ายจะลอยขึ้นฟ้าเลยรึเปล่า ในหัวนึกภาพกระต่ายโมโมะลอยไปกับลูกโป่ง แต่ก่อนจะลอยไปถึงชั้นอวกาศ โมโมะตัวจริงก็หยุดเดิน “ทัตสึคุง วันนี้ขอบคุณนะ” เขากะพริบตาปริบหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายหันมายิ้มให้ “ไม่หรอกครับ ผมแค่ทำตามใจตัวเอง ...ดีที่ฝ่ายนั้นลนจนจบง่ายกว่าที่คิด” ทัตสึโตะกล่าวพลางหลุบมองมือที่ยังไม่ปล่อย “ไม่ใช่เหตุผลที่รุ่นพี่ดีใจขนาดนั้นหรอก” “ไม่ดีใจได้ยังไง ทัตสึคุงช่วยจัดการแถมพูดให้หมดจนฉันไม่ต้องทำอะไรเลย เท่สุดๆ อ้อ วันนี้เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันขอเป็นคนเลี้ยงมื้อเย็นให้ทุกคนเลยแล้วกันนะ ได้เงินคืนมาตั้งเยอะด้วยนี่นา~”

ทัตสึโตะเลยเลิกคิ้วขึ้นบ้าง หากยังยื่นมือให้แต่โดยดี โมโมะจับมือนั้นอย่างหวั่นเกรงเล็กน้อย พยายามสัมผัสถึงไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่ายก่อนเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งขณะเกิดคิดผิดที่ผิดทางว่า ‘อยากลองจับให้มากกว่านี้จัง’ ก็รีบดึงสติ นิ้วชี้อีกข้างกดลงกริ่ง เสียง กริ๊งงง ดังในบ้านจนไหล่สะดุ้งเล็กๆ เสียเอง ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก เป็นเด็กหนุ่มที่น่าจะวัยไม่พ้นมัธยมปลายออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าหลวมโพรก ท่าทางจะกำลังอยู่ในช่วงพักผ่อน สีหน้าท่าทางเลยดูรำคาญเต็มแก่ว่าใครมากดกริ่งบ้านในเวลานี้ ทว่าก่อนเธอได้พูดออกไป ทัตสึโตะที่ยังกุมมือกันไว้กลับเอ่ยปากแทน“คุณยามาดะ… ใช่รึเปล่าครับ” และเมื่อเด็กหนุ่มชะงักให้เห็น “คุณยามาดะ คาสุชิ ใช่ไหมครับ”คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับตาค้าง หันรีหันขวางคล้ายพยายามหาคนช่วยจากในบ้าน หากก่อนจะได้เรียกคนมาจริง ทัตสึโตะก็ตอกตะปูดอกที่สองอย่างรวดเร็ว“คุณสินะ ที่ขโมยผลงานของนักวาดไปลงเว็บของตัวเอง แล้วก็เปิดโดเนทรับรายได้”มองจากด้านข้าง แม้ปอยผมจะบังเสี้ยวหน้าบางส่วน แต่เมื่อลมพัดก็เห็นรอยยิ้มแต้มเจือจางบนมุมปาก และไม่ใช่แค่ฝ่ายยามาดะที่ตื่นตระหนก เธอเองก็ตกใจเช่น

รู้ตัวอีกทีก็หมดเวลาเที่ยว แต่เธอก็ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เพราะยังอยู่ในช่วงฤดูร้อน ดวงอาทิตย์เลยยังไม่ลับฟ้า หลังจากดูการแสดงของวาฬออร์กาจบเป็นรายการสุดท้าย ทุกคนจึงพากันไปแวะซื้อของฝากก่อนกลับ ทางมุมซ้ายของร้านเห็นโซตะสวมหมวกหมึกดัมโบ้ให้เนเนะ ทางมุมขวาอีกทางก็เห็นยูกะกำลังอุ้มตุ๊กตาเพนกวินตัวเท่าคนให้โชดู ส่วนตนเอง “เอ๊ะ ทุกคนไม่ได้จะไปด้วยกันหรอกเหรอ” โมโมะทำหน้าเหลอหลาทันทีเมื่อมิฮิเมะเข้ามาบอกว่า หลังจากนี้ที่จะไปบุกฐานทัพศัตรู คนที่ไปด้วยมีแค่ทัตสึโตะคนเดียว ซึ่งท่าทางเจ้าตัวจะรู้อยู่แล้วเลยพยักหน้าตาม “ครับ เพราะวันนี้จะไปกินร้านเนื้อย่าง เห็นว่าถ้าไม่รีบไปจองคิวจะรอนานมาก” “ปะ ไปจองคิวกันทุกคน??” “โซตะกับเนเนะบอกว่าต้องไปแวะซื้อของฝากให้ที่บ้านน่ะครับ คนที่จะไปรอต่อคิวก็...” “ฉัน ยูจัง แล้วก็โชน่ะ เพราะมันน่าจะนานเลยเผื่อมีคนปวดห้องน้ำ จะได้มีคนเฝ้าคิวสักเดี๋ยว” มิฮิเมะเฉลยให้แทนก่อนจะยิ้มแฉ่งให้ “เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก ทัตสึไว้ใจได้ ไม่มีปัญหา!” ยังอุตส่าห์ยกนิ้วโป้งให้อีกต่างหาก เจอแบบนี้เลยค้านไม