เข้าสู่ระบบ
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-29
18
แชร์:
รายงาน
เพราะบาดแผลจากอดีตทำให้เขาหวาดกลัวความรัก ‘โนงามิ ทัตสึโตะ’ ชายหนุ่มที่เติบโตมาโดยปราศจากความรักของแม่เลยทำให้มีรสนิยมทางเพศที่ชอบมีอำนาจเหนือคู่นอน และไม่สามารถมีความรักกับใครได้ แต่แล้ววันหนึ่งกลับมีข้อความทักมา ‘สะดวกนอนด้วยกันสักคืนไหมคะ’ ทั้งที่คิดว่าเป็นการชวนมีเซ็กส์ด้วยแล้วก็จะจบลงภายในไม่กี่วันเหมือนอย่างทุกที แต่มันกลับไม่ใช่อย่างสิ้นเชิง ‘ฮิอิรางิ โมโมะ’ หญิงสาวที่ออกตัวว่าขอให้มาช่วยเป็นคู่นอนเพื่อสร้างแรงบันดาลใจในการวาดมังงะติดเรท ซึ่งทั้งรูปร่าง หน้าตา นิสัย ไม่ใช่แบบที่ตนเองชอบเลยแม้แต่นิด อย่างดีก็แค่ลักษณะของ ‘เหยื่อ’ ที่น่าสนใจ ทว่าความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ลึกซึ้ง เหตุการณ์ต่างๆ ที่คอยผลักดัน คำพูดแรงใจที่ได้รับมา และความอ่อนโยนอันใสซื่อที่เธอมอบให้ มันทำให้เขาเริ่มเปิดใจทีละน้อยอย่างไม่รู้ตัว วันนี้สะดวกไหม ที่จะรักกัน
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
00
Tag : มีการบรรยายถึงฉากเพศสัมพันธ์
มันเป็นวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง
เขากระชับผ้าพันคอที่แม่พันให้เมื่อเช้า ดึงเสื้อกันหนาวให้แนบตัว ก่อนเปลี่ยนรองเท้าและวิ่งเหยาะๆ ออกจากรั้วโรงเรียนประถม ขณะเดินข้ามทางม้าลาย สายตาก็เผลอเหลือบมองตามใบไม้สีแดงปลิดปลิวไปตามกระแสลม เสียงนกร้องดังกระทั่งไฟข้ามสีเขียวเปลี่ยนเป็นสีแดง
วันนี้โรงเรียนเลิกเร็วเพราะจะมีการจัดกิจกรรมของเด็กนักเรียนประถมปลาย
คุณแม่จะดีใจไหมนะ ถ้าเขากลับไปเซอร์ไพรซ์แล้วก็ช่วยกันทำมื้อเย็น คุณแม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย แล้วถ้ามีเวลาว่างเหลือ ค่อยมานั่งดูรายการโทรทัศน์ด้วยกัน หรือว่าชวนคุณพ่อมาเล่นเกมการ์ดด้วยสักตา
คิดแล้วฝีเท้าก็เร่งขึ้นนิดหน่อยด้วยความตื่นเต้นจนถึงคอนโด เขย่งปลายเท้ากดลิฟต์ เดินไปตามโถงระเบียง และใช้กุญแจสำรองที่พกไว้เปิดประตู
เขาไม่ได้กล่าว ‘กลับมาแล้วครับ’ เพราะอยากให้แม่ตกใจ
แต่ไม่คิดว่าในห้องนั่งเล่นจะว่างเปล่า ชะเง้อไปในครัวก็ไม่มีใคร ตนจึงเอียงคอด้วยความแปลกใจ กระทั่งได้ยินเสียงแว่วจากทางห้องนอน ดวงตาสีดำเลยกะพริบปริบ คุณแม่รึเปล่านะ สองเท้าก้าวดังตึกๆ เข้าไปหาหมายจะร้องเรียก
“...”
หากกลับต้องกลืนเสียงลงท้องครั้นได้ยินบทสนทนาจากอีกฟากประตู
ซึ่งบางที ‘พวกเขา’ คงไม่คิดว่าจะมีใครมา ถึงได้ปิดประตูไม่สนิท เหลือช่องให้มองลอดเข้าไปได้พอดี
แม่ ...กับใครอีกคน
“อ๊า! เบาหน่อยสิคะ รุนแรงเกินไปแล้ว”
“โทษทีๆ ช่วยไม่ได้นี่ ใครใช้ให้คุณสวยเกินไปล่ะ แต่เบาหน่อยสิ เกิดลูกชายคุณกลับมาได้ยินจะทำยังไง เดี๋ยวจะหลบไม่ทันเอานะ”
ปลายนิ้วกระตุกเมื่อโดนพูดถึง เขาที่ยืนอยู่ตรงนั้นเห็นและได้ยินชัดเจน คนที่อยู่กับคุณแม่ที่กำลังร้องครางคล้ายทรมานบนเตียงคือคุณลุงข้างห้อง คุณลุงที่มักจะพบกันและยิ้มให้เขาแทบทุกวันเวลากลับบ้าน ...อ่า ที่แท้ก็เพราะแบบนี้ การพบเจอจึงได้เป็นช่วงเดิมของทุกวัน เพราะแบบนี้เอง
และราวกับเยาะเย้ย
“เด็กนั่นยังไม่กลับมาหรอกค่ะ เวลานี้เอง”
“ทำไมเรียกอย่างนั้นละ ลูกชายคุณทั้งคน”
“ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดมาสักหน่อย แค่พลาดลืมกินยาคุมเลยหลุดมาต่างหาก”
พลาด… เหรอ
มือเล็กที่ทาบประตูอยู่จึงสั่นระริก ภาพทั้งสองเปลือยกายนัวเนียกัน ทั้งหอบหายใจและครางกระเส่าถูกบันทึกลงในความทรงจำ เขาโซเซก้าวถอยหลัง กระทั่งสะดุดกับแสงสะท้อนทางหางตา ครั้นเหลือบไปดู จึงเห็นว่ามันคือแสงสะท้อนจากกรอบรูปรวมครอบครัว
พ่อ แม่ และเขายิ้มให้กล้องอย่างสดใส
หากในสายตานั้น กลับเห็นว่ากระจกที่ถูกเช็ดจนใสสะท้อนแสง เริ่มมีรอยปริแตกทีละน้อย
เริ่มจากบนใบหน้าของแม่ และแผ่ลามทั่วแผ่น
เสียงเปรี๊ยะแล่นดังในหัว
บทล่าสุด
วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (15)
เมื่อลืมตาขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัว เธอก็เห็นเขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งคล้ายว่าเจ้าตัวตื่นนานแล้ว ในมือจึงจับสมาร์ตโฟนเล่นเกมอยู่ โมโมะเลยยันตัวลุกขึ้นบ้างก่อนสายตาทั้งสองจะประสานกันพอดี มุมปากหยักยิ้มแป้นทันใด “ทัตสึคุง อรุณสวัสดิ์” ทัตสึโตะกะพริบตา จากแสงแดดนอกหน้าต่างส่องกระทบให้เรือนผมสีเข้มสว่างขึ้นเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ครับ ยังเวียนหัวอยู่รึเปล่า” เวียนหัว...? โมโมะเงียบไปพักหนึ่ง ความทรงจำสุดท้ายคล้ายว่าจะเป็นตัวเองนั่งกอดขวดสาเก... พวงแก้มเห่อร้อนขึ้นทันใด มิหนำซ้ำพอนึกออกได้อย่างหนึ่ง ที่เหลือก็เริ่มทยอยผุดขึ้นมา ตั้งแต่เธอกระดกแก้วไม่หยุด ร้องหาเนื้อเพิ่ม มียูกะ เนเนะ และมิฮิเมะผลัดกันป้อนเนื้อกับผักย่างให้ ตามด้วย ...อาเจียนใส่เสื้อทัตสึโตะ อ๋า... ร่างกายฝืดแข็งทันใด ลำคอหันมองชายหนุ่มทีละสเต็ป “ทะทะ ทัตสึ คุง เมื่อคืน...” “รุ่นพี่อ้วกใส่เสื้อผมน่ะครับ” “...” โดนย้ำเข้าเต็มเปาเลย เธอห่อไหล่หน้ายู่ “ขอโทษ ฉันเอาไปซักให้นะ” “ผมส่งซักที่ร้านสะดวกซักใกล้ๆ นี้แล้วครั
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-29วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (14)
ทัตสึโตะจะรู้ตัวไหมนะ พอเข้ามาในห้องที่มิฮิเมะจองรอเอาไว้ ขณะทุกคนทักทายพร้อมจัดเตรียมจานกับตะเกียบให้ โมโมะก็รีบนั่งลงบนเบาะที่ว่าง เพราะเป็นที่นั่งแบบฝังลงพื้นเลยฉวยโอกาสกำนิ้วมือใต้โต๊ะปรับอารมณ์ ตอนนั้นมัวแต่ใจเสียว่าพรรคพวกน้อยลง หากพอรู้ว่าพวกมิฮิเมะแกล้งให้เธอได้อยู่กับทัตสึโตะสองคนก็เกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่ น่าอายก็จริง แต่ดีใจมากกว่าที่พวกเพื่อนของเขาคอยสร้างโอกาสให้ ระหว่างทางเดินมาถึงต้องรีบเดิน กลัวว่าตัวเองจะหลุดสีหน้าไป วันนี้ทัตสึโตะก็เท่มากเลยด้วย ไม่รู้ว่าที่หน้าร้อนผ่าวตอนนี้เป็นเพราะเข้ามานั่งใกล้เตาร้อนๆ หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นกันแน่ หากปลายนิ้วก็กระตุกเมื่อทัตสึโตะเข้ามานั่งข้างๆ “ว่าไง เป็นไงบ้าง ต้องไปย้ำซ้ำเติมอะไรเจ้าเด็กนั่นอีกไหม” มิฮิเมะเอ่ยทักยักคิ้ว “แต่ทัตสึทั้งคน ไม่มีปัญหาอยู่แล้วมั้ง” “ก็ไม่มีน่ะสิ” ทัตสึโตะตอบกลับพลางกลั้วหัวเราะเล็กน้อย “ใจปลาซิวกว่าที่คิด ขู่นิดหน่อยก็ได้แล้ว” ...จะว่าไปแล้ว โมโมะเงยหน้า “แล้วเรื่องใบบันทึกประจำวันล่ะ ทัตสึคุงไปแจ้งเรื่องไว้ตอนไหน ฉันไม่เ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-29วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (13)
ทัตสึโตะมองตามมือที่จับจูงตนเองไว้ตลอดถึงปลายผมตัดสั้นที่ขยับไปมาอย่างอารมณ์ดี เรื่องมือนี่ก็เหมือนกัน คงคึกจนทำเรื่องอะไรที่ไม่เคยทำ ขนาดลงจากรถบัสมาถึงย่านการค้าอันเป็นที่ตั้งของร้านเนื้อย่างที่พวกมิฮิเมะนัดไว้ โมโมะยังยิ้มไม่หุบเลย ทั้งฮัมเพลงกระท่อนกระแท่นเผื่อแผ่มาให้รอบข้างอีกต่างหาก ตอนแรกก็เห็นว่าใจฝ่อถึงได้ให้จับมือไว้จนจบเรื่อง แต่ตอนนี้ดูอารมณ์ดีจนน่าคิดว่าถ้าเขาปล่อยมือ อีกฝ่ายจะลอยขึ้นฟ้าเลยรึเปล่า ในหัวนึกภาพกระต่ายโมโมะลอยไปกับลูกโป่ง แต่ก่อนจะลอยไปถึงชั้นอวกาศ โมโมะตัวจริงก็หยุดเดิน “ทัตสึคุง วันนี้ขอบคุณนะ” เขากะพริบตาปริบหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายหันมายิ้มให้ “ไม่หรอกครับ ผมแค่ทำตามใจตัวเอง ...ดีที่ฝ่ายนั้นลนจนจบง่ายกว่าที่คิด” ทัตสึโตะกล่าวพลางหลุบมองมือที่ยังไม่ปล่อย “ไม่ใช่เหตุผลที่รุ่นพี่ดีใจขนาดนั้นหรอก” “ไม่ดีใจได้ยังไง ทัตสึคุงช่วยจัดการแถมพูดให้หมดจนฉันไม่ต้องทำอะไรเลย เท่สุดๆ อ้อ วันนี้เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันขอเป็นคนเลี้ยงมื้อเย็นให้ทุกคนเลยแล้วกันนะ ได้เงินคืนมาตั้งเยอะด้วยนี่นา~”
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-29วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที ออกเดินทางสู่ชิบะ กระต่ายบุกฐานทัพศัตรู (12)
ทัตสึโตะเลยเลิกคิ้วขึ้นบ้าง หากยังยื่นมือให้แต่โดยดี โมโมะจับมือนั้นอย่างหวั่นเกรงเล็กน้อย พยายามสัมผัสถึงไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่ายก่อนเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งขณะเกิดคิดผิดที่ผิดทางว่า ‘อยากลองจับให้มากกว่านี้จัง’ ก็รีบดึงสติ นิ้วชี้อีกข้างกดลงกริ่ง เสียง กริ๊งงง ดังในบ้านจนไหล่สะดุ้งเล็กๆ เสียเอง ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก เป็นเด็กหนุ่มที่น่าจะวัยไม่พ้นมัธยมปลายออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าหลวมโพรก ท่าทางจะกำลังอยู่ในช่วงพักผ่อน สีหน้าท่าทางเลยดูรำคาญเต็มแก่ว่าใครมากดกริ่งบ้านในเวลานี้ ทว่าก่อนเธอได้พูดออกไป ทัตสึโตะที่ยังกุมมือกันไว้กลับเอ่ยปากแทน“คุณยามาดะ… ใช่รึเปล่าครับ” และเมื่อเด็กหนุ่มชะงักให้เห็น “คุณยามาดะ คาสุชิ ใช่ไหมครับ”คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับตาค้าง หันรีหันขวางคล้ายพยายามหาคนช่วยจากในบ้าน หากก่อนจะได้เรียกคนมาจริง ทัตสึโตะก็ตอกตะปูดอกที่สองอย่างรวดเร็ว“คุณสินะ ที่ขโมยผลงานของนักวาดไปลงเว็บของตัวเอง แล้วก็เปิดโดเนทรับรายได้”มองจากด้านข้าง แม้ปอยผมจะบังเสี้ยวหน้าบางส่วน แต่เมื่อลมพัดก็เห็นรอยยิ้มแต้มเจือจางบนมุมปาก และไม่ใช่แค่ฝ่ายยามาดะที่ตื่นตระหนก เธอเองก็ตกใจเช่น
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-29
บางทีคุณอาจจะชอบ
![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
