Novel-novel oleh นามปากกา ก้นสมุ.ด.ทร

อลันจ้องมองยอดเงินที่ถูกหักออกจากบัญชีอย่างเจ็บปวด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการรับสิ่งมีชีวิตเข้ามาอยู่ภายในหอคอยฟีเดอรัลเพิ่มอีกคนจะมีค่าใช้จ่ายเยอะมากมายขนาดนี้ ตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากดันเจี้ยนสิ่งที่อลันทำเป็นอย่างแรกคือการพาเครอัลไปหาหมอเพื่อประเมินสุขภาพร่างกายในเบื้องต้น หลังจากใช้เวลาอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนเกือบหนึ่งชั่วโมงผลตรวจสุขภาพก็ออก อลันได้ยินคุณหมอร่ายรายละเอียดพวกนั้นอย่างพึงพอใจ เพราะสุขภาพร่างกายของเครอัลแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ ภารกิจที่สองหลังจากรับเครอัลเข้ามาดูแลคือการพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ อลันจ้องมองภาพลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตโบราณด้วยสายตาพิจารณา หน้าตาของเครอัลในร่างมนุษย์นับว่าหล่อเหลาไม่น้อย แม้ร่างกายมนุษย์จะอยู่ในวัยสิบห้าสิบหกปีก็ดูคมคายแฝงเร้นด้วยความเย็นชาตามกลุ่มพิมพ์นิยมในปัจจุบัน ถึงจะสวมใส่เสื้อผ้าอย่างคนสมัยก่อนก็ไม่อาจบดบังสง่าราศีของเขาได้หมด นัยน์ตาสีอำพันแตกต่างจากคนทั่ว

ร่างของเด็กชายปริศนาชะงักกึก ดวงตาสีอำพันสวยงามเหม่อมองมือของตนที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ รอยเลือดไม่มีติดตัวมาสักหยดไม่มีทางที่มันจะสกปรกตามที่เจ้าลูกมังกรเอ่ยปรามาสแน่ ๆ “ข้าไม่ได้สกปรก” เครอัลเอ่ยแก้ตัว ถึงกระนั้นก็ล้มเลิกความตั้งใจเดิมที่จะสัมผัสใบหน้าของไอเดนแล้ว เจ้าเด็กขี้หวงผ่านไปเนิ่นนานก็ยังขี้หวงไม่เปลี่ยน ปลายนิ้วของบาซิลิสก์เปลี่ยนทิศทางไปจิ้มหน้าผากกลมของลูกมังกรเสียแทน “เจ้าเดินเองไม่ได้จนต้องพึ่งมนุษย์แล้วหรือ? ไอเดนไม่ใช่ทาสรับใช้ของเจ้าเสียหน่อย” ปี๊บ! (ข้าเดินเองได้!) เจ้าปุ๊กปิ๊กร้องประท้วง ร่างกายขยับยุกยิกไปมาต้องการลงไปยืนบนพื้นดินด้วยสองเท้าของตน แม้ร่างกายจะผอมเพรียวขึ้นมากจากวิวัฒนาการที่รวดเร็ว แต่ก็ยังอุ้ยอ้ายอยู่ดี อลันตกใจรับน้ำหนักของมันแทบไม่ไหวเกือบปล่อยมือจนหวิดตกลง

ให้ตายสิ มีแต่เรื่องปริศนาที่เขาไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมดเลย อลันยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแกรก ๆ รู้สึกว่าตัวเองมาถูกทางแล้วแต่ก็เจอเข้ากับกำแพงหนาขวางทางเอาไว้ ดูท่าการสืบหาความลับการกำเนิดของดันเจี้ยนจะไม่ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากจริง ๆ “แถมที่นี่เป็นดันเจี้ยนของบาซิลิสก์จริง ๆ หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย” เขาว่าเสียงแผ่วแต่ก็ยังไม่พ้นจากการได้ยินของเจ้าปุ๊กปิ๊ก เจ้าลูกไก่เห็นท่าทางวิตกกังวลของมนุษย์ก็อยากให้มนุษย์ได้ยิ้มได้ผ่อนคลายเสียบ้าง สองเท้าของมันเคลื่อนเข้าใกล้อลันพาร่างกายที่เริ่มวิวัฒนาการอย่างรวดเร็วเข้าไปคลอเคลียร่างกายอย่างออดอ้อน ใบหน้าอวบอ้วนแนบลงตรงแก้มของชายหนุ่มถูไถสองสามทีอย่างให้กำลังใจ หากว่ามันยังขนฟูเหมือนแต่ก่อนก็คงรู้สึกเหมือนแมวคลอเคลียใบหน้า อลันไม่ได้รู้สึกรำคาญ เขาค่อนข้างชินกับการถึงเนื้อถึงตัวของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้

ผ่านพ้นเหตุการณ์ดันเจี้ยนกลายพันธุ์มาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว ข่าวคราวที่เคยอึกทึกครึกโครมล้วนเงียบเชียบ ประชาชนบริเวณนั้นเริ่มกลับมาใช้ชีวิตอย่างปกติ สภาพแวดล้อมค่อย ๆ ฟื้นฟูอย่างช้า ๆ ส่วนป่าดิบชื้นที่กระจายออกมานอกดันเจี้ยนของไททันโอโบอายังคงเป็นปกติทุกอย่างราวกับไม่ใช่ส่วนหนึ่งของดันเจี้ยนนั้น มันเป็นเรื่องที่อลันคิดไม่ตก โดยปกติแล้วหากแหล่งกำเนิดชีวิตภายในดันเจี้ยนถูกทำลายสิ่งมีชีวิตที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากแหล่งกำเนิดชีวิตย่อมต้องตกตายตามไปด้วยไม่เว้นแม้แต่ต้นไม้ใบหญ้า “หรือมันจะเกี่ยวกับร่องรอยโบราณใต้ดันเจี้ยน” อลันพึมพำออกมาเสียงแผ่ว มือของเขาก็สาละวนกับการพลิกดูรายละเอียดเอกสารบนโต๊ะทำงาน “ร่องรอยอะไรเหรอครับ?” มือของอลันชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงของบุคคลที่สองอยู่ใกล้หู ครั้นเงยขึ้นมองก็เจอใบหน้าหล่อคมคายของคนที่กำลังเป็นที่นิยมในปัจจุบันอย่างผู้นำกิลด์ฮันเตอร์ไนท์แมร์ยืนหน้าสลอนอยู่ตรงหน้า “ว่าไงครับ ร่องรอยอะไรเหรอ?” ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนยิ้มอยู่เสมอถึงแม้ว่าคู่สนทนาอย่างอลันจะชอบเหม่อลอยให้เขายิ้มเก้ออย

อลันเอ่ยคำพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียวได้แต่ทำท่าทางอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่สักพักแล้วจึงหุบปากเงียบสนิท ในหัวสมองของทายาทฟีเดอรัลเริ่มประมวลความคิดอีกครั้งหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้การกระทำรุนแรงของเจ้าปุ๊กปิ๊กจะเป็นไปเพราะต้องการช่วยเหลือตนก็ตาม แต่หากวันไหนมันแว้งกัดเขาขึ้นมาเกรงว่าก็คงจะทำได้ไม่ยากเย็นนัก อีกอย่างเขาไม่แน่ใจด้วยว่าการเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นหินภายในชั่วพริบตาเป็นความสามารถของมันด้วยหรือไม่ “แกจะไม่ทำร้ายฉันใช่ไหม?” อลันถามออกไปแล้วก็พึงระลึกได้ในภายหลังว่าการกระทำของตนนั้นเหมือนคนโง่ขนาดไหน มอนสเตอร์ตัวแดงอย่างมันจะตอบโต้เขาได้ยังไงกัน นอกเสียจากมันจะมีวิวัฒนาการอย่างก้าวกระโดดเกินความสามารถของธรรมชาตินั่นแหละจึงจะพูดสื่อสารเข้าใจกันได้ เจ้าปุ๊กปิ๊กได้ยินคำพูดเสียงสั่นของมนุษย์ก็เอียงคอฉงนอย่างสงสัย มันใช้สองเท้าหลังขยับเขยื้อนร่างกายเข้ามาหาอลันอย่างเชื่องช้า เห็นประกายความหวาดกลัวในสายตาของอลันอยู่บ้างทว่าสุดท้ายมนุษย์โง่ก็ยอมใจอ่อนแนบฝ่ามือลงสัมผัสกับกลุ่มขนนุ่มนิ่มของมัน ปี๊บ—! (มีข้าอยู่ท

การปราบปรามดันเจี้ยนกลายพันธุ์ระดับ B ในครั้งนี้มีเรื่องที่อลันไม่ชอบใจมากที่สุดสองอย่าง อย่างแรกก็คือสิ่งมีชีวิตร้อยขาอย่างกิ้งกือ และอย่างที่สองคือพวกนักข่าวที่ตามประกบเพื่อเก็บข้อมูลการทำงานและการค้นพบใหม่ ๆ หากเป็นยามปกติเขาก็คงไม่ว่าอะไร แต่ในเมื่อตอนนี้มันไม่ปกติ หากเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ต่างกับเอาชีวิตมาทิ้งโดยเปล่าประโยชน์ “ฮันเตอร์หนึ่งคนต่อหนึ่งนักโบราณคดีดันเจี้ยน” เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้เพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก คนที่เข้ามาทำหน้าที่แก้ไขปริศนาการกลายพันธุ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนย่อมต้องเป็นหน้าที่ของนักโบราณคดีดันเจี้ยน แต่จะปล่อยให้พวกเขาเข้าไปภายในดันเจี้ยนเองเกรงว่าจะได้กลายเป็นอาหารของพวกมอนสเตอร์เสียก่อนจึงต้องมีฮันเตอร์เข้ามาให้ความคุ้มครอง อลันเองก็เห็นด้วยกับการวางแผนของหัวหน้าทีมฮันเตอร์ ดังนั้นเมื่ออีกฝ่ายหันมาขอความคิดเห็นจากเขา อลันจึงพยักหน้าตอบรับ “จัดทีมตามที่คุณเห็นสมควรเลยครับ”