Novels by นามปากกา ก้นสมุ.ด.ทร

ผลจากการใช้แรงงานสิ่งมีชีวิตโบราณดีกว่าที่คิด อาร์ติแฟกต์มากมายภายในดันเจี้ยนแห่งนี้ถูกนำมาสุมกองรวมกันอยู่ด้านหน้าของนักโบราณคดีดันเจี้ยนทั้งสองด้วยความสูงเกือบจะท่วมหัว ในบรรดาของพวกนั้นมีทั้งอาร์ติแฟกต์ระดับต่ำและอาร์ติแฟกต์ระดับสูงผสมปนเปรวมกันไป งานหยาบสุด ๆ ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวขอสองนักโบราณคดีดันเจี้ยนโดยพร้อมเพรียงกัน สิ่งมีชีวิตโบราณทั้งสองต่างหาอาร์ติแฟกต์ได้รวดเร็วเกินไป หวยเลยมาตกอยู่ที่พวกเขาทั้งสองคนที่ตรวจสอบความสามารถและระบุระดับของไอเทมวิเศษเหล่านี้ไม่ทัน มือทั้งสองข้างของอลันและฟีเรย์พันกันเป็นระวิง ในขณะที่สิ่งมีชีวิตโบราณทั้งสองต่างหาที่นั่งผ่อนคลายจ้องมองการกระทำของมนุษย์แก้เบื่อ “ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?” คีแกนถามขึ้นมาเป็นรอบที่สามหลังจากนั่งรออลันทำงานมาแล้วเกือบสามชั่วโมง &n

สิ่งที่อลันเป็นกังวลมากที่สุดกำลังเกิดขึ้น แม้จะเป็นเพียงคนเดียวทั้งยังเป็นรุ่นน้องคนสนิท แต่ก็นับว่าตัวตนของสิ่งมีชีวิตโบราณไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว เขาไม่รู้จะเริ่มจากอธิบายตรงส่วนไหนก่อนดีหลังจากเห็นแววตาสงสัยถูกส่งมาจากฟีเรย์ จะโกหกว่าคีแกนเป็นญาติก็ไม่ได้ในเมื่อมนุษย์ไม่ได้มีพลังมากมายมหาศาลแบบที่เจ้าลูกมังกรตัวแดงแสดงให้เห็นโดยการทำลายแหล่งกำเนิดพลังงานของดันเจี้ยนระดับ A ในคราวเดียวจนราบคาบ จะบอกว่าเป็นเพราะผลของอาร์ติแฟกต์...ตอนนี้ยังไม่มีอาร์ติแฟกต์ชนิดไหนแสดงพลังออกมาราวกับร่ายเวทมนตร์ได้อย่างที่เจ้าปุ๊กปิ๊กทำด้วยซ้ำ นับว่าอลันยังมีโชคอยู่เล็กน้อยที่ตัวอันตรายอย่างฟรานซ์ยังสลบคอพับอยู่ ส่วนฟีเรย์ยังพออธิบายพูดคุยได้บ้าง “ให้ตายสิ” อลันสบถพึมพำ แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตที่ประสาทสัมผัสฉับไวอย่างลูกมังกรพอได้ยินคงสะดุ้งตัวโยนเพราะท่าทีหัวเสียของมนุษย์ &nb

“รุ่นพี่รู้ได้ยังไงเหรอคะ?” “นั่นสิครับ คุณยังไม่ทันได้เอาเครื่องตรวจจับพลังงานออกมาตรวจสอบเลยด้วยซ้ำ” ฟรานซ์สมทบความสงสัยของฟีเรย์จนอลันได้แต่ทำหน้ามุ่ยไม่อาจไขข้อสงสัยให้กับผู้ร่วมปราบปรามดันเจี้ยนทั้งสองได้ “ข้อสันนิษฐานน่ะครับ” แถมยังเป็นข้อสันนิษฐานที่โผล่ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “แต่เพื่อความแน่ใจว่าเราจะไม่จัดการผิดจุด งั้นมาพิสูจน์ว่าสิ่งที่ผมพูดจะเป็นความจริงหรือเปล่ากันเถอะครับ” อลันเปิดกระเป๋าของตัวเองหยิบเครื่องมือในการตรวจจับพลังงานออกมา มันเป็นเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กคล้ายเข็มทิศ หลักการทำงานของมันไม่ได้ซับซ้อนมากมายนัก บนหน้าปัดจะแสดงข้อมูลทั้งหมดสองชุด ชุดแรกเป็นข้อมูลแอนะล็อก มีตัวเข็มคอยชี้บอกทิศทางของคลื่นพลังงานที่สูงที่สุดที่

ตัวของอลันล่องลอยอยู่ในความมืดมิด ความรู้สึกอึดอัดยังมีอยู่แต่ไม่ได้มากเท่ากับตอนที่โดนคลื่นยักษ์โถมใส่ สุดท้ายแล้วชีวิตหลังความตายมันก็ว่างเปล่าอย่างนี้นี่เอง มันไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนในหนังสือที่เขียนเอาไว้ อลันปล่อยร่างกายให้ไหลไปตามสายธารปริศนาด้วยความเต็มใจ แต่แล้วร่างของเขาก็หยุดชะงักก่อนจะโดนแรงดึงมหาศาลกระชากเอาไว้ “...ลัน...คุณอลัน...คุณอลัน!” ในตอนที่อลันคิดว่าเขาคงตายไปแล้วแน่ ๆ กลับมีเสียงคุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อของเขาอย่างร้อนรนใจพร้อมกับแรงเขย่าหลายครั้งจนชายหนุ่มหัวสั่นคลอน อลันกะพริบตาปริบ ๆ หลังจากปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างด้านนอกได้แล้วเขาจึงสังเกตเห็นว่ามีหลากหลายสายตากำลังจ้องตรงมาทางเขา บ้างสงสัย บ้างกังวล และบ้างก็เป็นห่วง หัวของอลันยังปวดตุ้บเหมือนโดนค้อนยางขนาดยักษ์หนักหกสิบปอนด์ฟาดเข้าอย่างจังตรงกลางกระหม่อม &

ในสมัยก่อนเคยมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับมหานครโบราณอยู่เรื่องหนึ่ง อลันเคยเปิดเรื่องเล่านั้นอ่านผ่าน ๆ ตาบ้างแต่ไม่ได้สนใจเนื้อหาข้างในมากนักเพราะเด็กน้อยอลันในวัยนั้นกำลังสนใจภาพวาดสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่แหวกว่ายผ่านเกลียวคลื่นไปมาอย่างอิสระมากกว่า คุณปู่ หรือ เจ้าของหอคอยฟีเดอรัลรุ่นที่ 27 ยกเด็กชายอลันขึ้นนั่งบนตักพร้อมเล่าเนื้อหาภายในหนังสือนั้นให้ฟัง มหานครโบราณแห่งนี้มีชื่อเรียกว่าแอตแลนติส ข้อสันนิษฐานของคนที่พบบันทึกเป็นคนแรก ๆ บอกว่าที่ตั้งของมันคือมหาสมุทรแอตแลนติกแสนใหญ่โต ทว่าหลังจากมีการส่งคนออกสำรวจอยู่หลายครั้งก็ยังไม่พบเมืองโบราณที่ล่มสลายที่ว่านั่น พวกเขาจึงถอดใจไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนั้นไม่นานสถานที่แห่งนี้ก็กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง คราวนี้ข้อสันนิษฐานของเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่มหาสมุทรแอตแลนติก แต่เป็นช่องแคบยิบรอลตาร์ตามคำบอกเล่าที่เขียนขึ้นมาโดยนักปรัชญาชาวกรีกสมัยก่อน ผู้คนที่สนใจในมหานครลึกลับได้ย

“ว่ายังไงนะคะรุ่นพี่!” ฟีเรย์ตบโต๊ะทำงานอย่างรุนแรงจนเอกสารบางส่วนกระจุยกระจายร่วงตกจากโต๊ะ ก่อนหญิงสาวจะลดเสียงลงในตอนท้ายเมื่อเจอสายตาของเพื่อนร่วมงานโต๊ะอื่น ๆ ส่งสายตาดุให้ “บอกฉันทีว่าเรื่องที่รุ่นพี่เล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องล้อเล่น” “ผมพูดจริงต่างหาก” อลันทำลายความหวังของฟีเรย์ทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาหยิบเอกสารปึกหนึ่งที่หัวหน้าแผนกเพิ่งเอามาให้ยื่นให้แก่หญิงสาว “อีกสามสิบนาทีเจอกันที่ทางแยกทุ่งหญ้าลินเซียเตรียมสิ่งของที่จำเป็นให้พร้อม อีกอย่างเตรียมอาร์ติแฟกต์ป้องกันตัวไปเยอะ ๆ เพราะครั้งนี้เราต้องเข้าไปสำรวจพร้อมกับพวกฮันเตอร์” “แบบนี้เราจะไม่ตายกันเหรอคะ พวกเราต่อสู้กันไม่เป็นเสียหน่อย!” “ไม่ตายหรอก” อลันว่า “เดี๋ยวผมจะเอาอาร์ติแฟกต์สายป้องกันจากที่บ้านมาเผื่อเธอด้วย” ได้ยินอย่างนั้นความกลัวในใจของหญิงสาวก็ลดลงไปหนึ่งขีดจากระดับความกลัว