Novels by Kyle Marie Merez

“The World Notices They’re Real”Hindi mo palaging napapansin kung kailan nagbabago ang tingin ng mundo.Minsan, hindi siya malakas.Hindi siya headline.Hindi siya biglang balita.⸻Minsan, simpleng tingin lang.Isang larawan.Isang video clip na hindi naman dapat mahalaga.⸻Pero doon nagsisimula ang lahat.Magkasabay silang lumabas ng penthouse.Walang entourage.Walang exaggerated security presence.Walang staged na image.⸻Si Zia, casual dress lang.Si Christian, simple suit jacket over plain shirt.⸻Walang “CEO aura performance.”Walang “perfect couple posing.”⸻Just… them.⸻Pagpasok nila sa elevator, Zia checked her phone.“May meeting ka ulit?” she asked softly.⸻“Yes,” sagot ni Christian.Pause.“Later afternoon.”⸻Zia nodded.“Same building?”⸻“Yes.”⸻Silence.⸻Then Christian glanced at her.“You’re coming?”⸻Zia looked up.“Do I have a choice?”⸻Christian answered honestly.“Yes.”⸻That made Zia pause.⸻Before, hindi ganito ang sagot niya.Before, everything wa

“Zia Falls Ill” Si Zia, nakaupo sa couch. May kumot sa balikat. May hawak na baso ng tubig. Pero hindi siya ganoon kasigla gaya ng usual. ⸻ Christian noticed it first. Of course he did. ⸻ “Hindi ka pa ba natutulog?” tanong niya habang lumalapit. ⸻ Zia shook her head slightly. “Hindi pa.” Pause. “Medyo… pagod lang.” ⸻ Christian frowned a little. “Since when?” ⸻ Zia shrugged. “Kanina pa.” ⸻ Simple lang. Too simple. ⸻ Christian sat beside her. Not too close. But enough to observe her properly. ⸻ “You look warm,” he said quietly. ⸻ Zia blinked. “…Warm?” ⸻ Christian reached slightly. Placed the back of his hand on her forehead. ⸻ And stopped. ⸻ Slightly too hot. ⸻ Zia noticed his expression change. “Ano?” she asked. ⸻ Christian didn’t answer immediately. Instead, he checked again. More carefully this time. ⸻ “You’re running a slight fever,” he said calmly. ⸻ Zia frowned. “Hindi naman siguro.” ⸻ Christian shook his head. “Yes.” Pause.

Jealousy, But Soft Hindi agad halata. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nagbabago ng boses. Pero ramdam. ⸻ May klase ng selos na hindi maingay. Yung hindi sumasabog. Yung dahan-dahang pumipiga sa dibdib. Yung parang hangin lang—pero biglang humihigpit ang paghinga mo. ⸻ At iyon ang unang beses na naramdaman ni Christian sa bagong buhay nila. Zia stood in front of a glass conference room. Simple lang ang suot niya—cream blouse, black slacks. Professional. Calm. Collected. ⸻ But Christian saw everything. Even if he was across the room. Even if he was supposed to be in another meeting. ⸻ Dahil hindi niya sinasadya. He came early. Or maybe— he just wanted to see her. ⸻ Inside the room, Zia was talking to one of the consultants. A man in his early thirties. Confident. Friendly. Too friendly. ⸻ He was laughing at something she said. Leaning slightly closer than necessary. Zia smiled. Small. Polite. Professional. ⸻ But to Christian— it looked different

Learning Each Other’s Silence… and the One Who Never Left Their Past Si Zia ang unang nagising, gaya ng nakasanayan niya noong mga nakaraang araw. Pero ngayon, hindi na siya bumangon na parang may hinahabol. Dahan-dahan lang. Parang may karapatan siyang magtagal sa pagitan ng tulog at gising. ⸻ Sa tabi niya, si Christian. Mahimbing pa rin. Pero hindi na yung “alert sleep” na dati—yung kahit tulog ay parang handa sa digmaan. Ngayon, relaxed na ang mukha nito. Mas bata tingnan kapag walang mabigat na iniisip. ⸻ Zia stared at him quietly. “Ang dami mong pinagbago,” mahina niyang bulong. ⸻ Hindi niya alam kung sino ang kausap niya noon— ang dating Christian na kontrolado ang lahat, o ang Christian na ngayon na natutulog lang sa tabi niya nang walang iniisip na panganib. ⸻ Dahan-dahan siyang bumangon. Pero bago pa siya makatayo, nagsalita si Christian kahit nakapikit pa rin. ⸻ “Alam ko gising ka na.” ⸻ Natigilan si Zia. “…Hindi ka pa gising ah?” ⸻ “Gising ako,” sa

First Morning as Husband and Wife Hindi sumisikat nang mabilis ang araw. Parang sinadya pa nitong dahan-dahanin ang pagbubukas ng umaga. ⸻ Sa loob ng bahay, tahimik. Pero hindi na yung tahimik na mabigat. Kundi yung klase ng tahimik na parang hindi na kailangang pilitin ang kahit ano. ⸻ Unang nagising si Zia. Hindi dahil sa alarma. Hindi dahil sa ingay. Kundi dahil sanay pa rin ang katawan niya sa “alert mode”—kahit wala na namang dahilan para magmadali. ⸻ Saglit siyang nakahiga lang. Nakatingin sa kisame. Ramdam niya ang init ng kumot. Ramdam niya ang hangin na hindi na parang laban. ⸻ “Normal,” mahina niyang bulong. Parang hindi pa rin niya sure kung kaya niyang paniwalaan ang salitang iyon. ⸻ Sa tabi niya, si Christian. Mahimbing. Relaxed. Isang kamay nasa ibabaw ng kumot, parang hindi na kailangang humawak ng kahit ano para protektahan ang sarili. ⸻ Zia turned slightly. Tinitigan siya. Matagal. ⸻ Ibang-iba ito sa Christia

A Marriage That No Longer Needs a Contract Tahimik ang umaga. Pero hindi na iyon yung katahimikang mabigat na dati nilang kinatatakutan. Ngayon, iba na. Parang hangin na dumadaloy lang—hindi nanghihimasok, hindi nanggugulo. ⸻ Si Zia ang unang nagising. Hindi dahil may alarm. Kundi dahil sanay pa rin ang katawan niya sa dati—yung laging may kailangang harapin. ⸻ Pero ngayon… walang urgent message. Walang emergency call. Walang pangalan na kailangang takbuhan. ⸻ Sa tabi niya, si Christian. Mahimbing ang tulog. Hindi yung tulog na pagod lang. Kundi tulog na walang iniwang laban sa loob ng isip. ⸻ Zia stared at him quietly. Matagal. Parang inaalala niya kung kailan siya huling nakatingin kay Christian nang walang takot sa susunod na mangyayari. ⸻ “Ganito pala ‘pag walang gulo,” mahina niyang sabi. ⸻ Pero hindi ito gulo. Hindi rin kapayapaan lang. ⸻ Ito yung pagitan ng dati at bago. ⸻ ⸻ Sa kusina, nagluto siya ng simpleng almu