LOGINIsabella’s POV
“Please tell me this is a joke.”I stared at the black dress hanging in front of me, then at the woman standing beside it.“I'm afraid it's not, Miss Reyes,” sagot ni Camille, ang executive assistant ni Alexander. “Mr. Monteverde specifically requested that you wear this tonight.”I looked at the dress again.It was beautiful. Elegant. Simple, but obviously expensive.The kind of dress I'd only ever admired through the glassIsabella’s POVHindi ako nakatulog nang maayos buong gabi.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tawag na natanggap ko kahapon. Hindi ko maintindihan kung bakit gustong makipagkita sa akin ni Alexander Monteverde. Kung pera lang ang habol niya, puwede naman niya akong singilin sa halaga ng suit niya nang hindi ako pinapatawag sa mismong opisina niya.Pero bakit kailangan pang sa executive office?At bakit parang may mas malaki siyang balak?“Bella, anak, bakit parang wala ka sa sarili mo?” tanong ni Mama habang inilalapag ang almusal sa mesa.Napatingin ako sa kaniya at pilit na ngumiti.“Wala po, Ma. May aasikasuhin lang po ako ngayon.”“May problema ba sa trabaho mo?”Natahimik ako.Paano ko sasabihin sa kaniya na wala na akong trabaho? Na ang nag-iisang pinagkukunan ko ng pera ay nawala dahil sa isang aksidenteng hindi ko naman sinasadya?“Ma, may kailangan lang po akong punt
Isabella’s POV“Because the family that man belongs to is the reason I hid the truth about your father from you.”Mama’s words echoed inside my head.I stared at her, unable to understand what she meant. Beside me, Alexander stood motionless, his jaw clenched and his eyes fixed on my mother.For the first time since I had met him, he looked genuinely shaken.“Mrs. Reyes,” he began, his voice low. “What exactly are you accusing my family of?”Mama let out a bitter laugh.“Your family? You still have the courage to ask me that?”“Ma,” I whispered, stepping between them. “Please. Tell me what’s happening.”She looked at me, and the anger in her eyes slowly dissolved into something more painful.Fear.“Isabella, we need to leave.”“No.” I shook my head. “Not this time, Mama. You’ve kept secrets from me for years. You told me my father died before I was old enough to remember him.
Isabella's POV“Isabella, kumain ka na ba?”Napatingin ako sa lalaking nakaupo sa harap ko.Si Marco, ang matalik kong kaibigan mula pa noong unang taon namin sa kolehiyo, ay nakangiting nakasandal sa kaniyang upuan habang hinihintay ang sagot ko.“Hindi pa. Ikaw ang unang taong nagtanong sa akin niyan ngayong araw.”“Talaga? Mukhang kailangan na kitang ilibre nang mas madalas.”Napatawa ako.“Basta libre, hindi ako tatanggi.”“Paano kung date?”Napatigil ako sa pagsubo ng pagkain.“Ha?”Tumawa siya nang makita ang mukha ko.“Joke lang, Bella! Huwag kang kabahan.”“Ang kapal mo talaga!”Muli kaming nagtawanan. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, nakaramdam ako ng gaan sa dibdib. Walang usapang kontrata, walang mamahaling sasakyan, at walang lalaking nag-uutos sa akin na para bang pag-aari niya ang buong mundo.Sandali kong nakalimutan ang mga
Isabella’s POV“Please tell me this is a joke.”I stared at the black dress hanging in front of me, then at the woman standing beside it.“I'm afraid it's not, Miss Reyes,” sagot ni Camille, ang executive assistant ni Alexander. “Mr. Monteverde specifically requested that you wear this tonight.”I looked at the dress again.It was beautiful. Elegant. Simple, but obviously expensive.The kind of dress I'd only ever admired through the glass windows of boutiques I couldn't afford to enter.“How much is this?” tanong ko.Camille smiled politely. “You don't need to worry about the price. It's part of your agreement with Mr. Monteverde.”Of course.Everything was part of the agreement.The dress. The jewelry. The car waiting downstairs.And apparently, my entire evening.I sighed and ran a hand through my hair.Last night, I was an ordinary college student worryin
Chapter 1 — The Girl Who Spilled His CoffeeIsabella’s POV“Bella, anak, kailangan nating bayaran ang ospital bago matapos ang linggong ito.”Napahinto ako sa paghuhugas ng mga pinggan.Nanginginig ang boses ni Mama habang hawak niya ang isang bungkos ng mga resibo. Kahit pilit niyang itinatago ang pag-aalala, kita ko ang pamumula ng kaniyang mga mata at ang pagod sa mukha niya.“Magkano na naman po?” mahinahon kong tanong.Hindi siya agad sumagot.At sa katahimikang iyon, alam kong mas malaki na naman ang problema namin.“Thirty thousand, anak.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.Thirty thousand pesos.Halos dalawang buwan kong sahod iyon bilang waitress, at hindi pa kasama ang tuition fee ko, renta, pagkain, at mga gamot ni Mama.Napapikit ako at pinisil ang basang basahan sa aking kamay.“Okay lang po, Ma. Ako na ang bahala.”“Hin
Isabella’s POV Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tawag na natanggap ko kahapon. Hindi ko maintindihan kung bakit gustong makipagkita sa akin ni Alexander Monteverde. Kung pera lang ang habol niya, puwede naman niya akong singilin sa halaga ng suit niya nang hindi ako pinapatawag sa mismong opisina niya. Pero bakit kailangan pang sa executive office? At bakit parang may mas malaki siyang balak? “Bella, anak, bakit parang wala ka sa sarili mo?” tanong ni Mama habang inilalapag ang almusal sa mesa. Napatingin ako sa kaniya at pilit na ngumiti. “Wala po, Ma. May aasikasuhin lang po ako ngayon.” “May problema ba sa trabaho mo?” Natahimik ako. Paano ko sasabihin sa kaniya na wala na akong trabaho? Na ang nag-iisang pinagkukunan ko ng pera ay nawala dahil sa isang aksidenteng hindi ko naman sinasadya? “Ma, may kailangan lang po akong puntahan. Huwag po kayong mag-alala.” Hinawakan niya ang kamay ko. “Anuman ang problema, anak, hu
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






