Konser Kaosu

Adım Mandy Cox'tu ve tam bir hayran kızdım.

Bir ünlünün beni fark etmesini o kadar çok istiyordum ki dikkat çekmek için her şeyi yapmıştım. Yüzümde ağır bir makyaj vardı, üzerimdeki dekolte bluz göğüslerimi neredeyse açıkta bırakıyordu. Kalçamı zar zor örten mini eteğin altına, bacaklarımı sımsıkı saran beyaz file çoraplar giymiştim.

Ama konser alanına adım attığım anda hayal kırıklığına uğradım. Kalabalık o kadar yoğundu ki kıpırdayamıyordum bile. Ünlünün beni fark etmesi imkânsızdı.

Boynumu uzatıp avazım çıktığı kadar bağırdım: "Beni al, sevgilim!"

Bu sözlerin yanlış birinin ilgisini çekeceğini nereden bilebilirdim? Ünlü yerine, pis bir herif üstüme yapışmıştı.

Bağırışımın ardından arkamdaki adamın sürekli bana çarptığını hissettim. Önce umursamadım. Bu kadar sıkışık bir yerde böyle temaslar kaçınılmazdı. Ama o his dinmek bilmiyordu. Arkamdan kalçama sert bir şey dayanıyordu.

İstemeden eline çarptığımı düşünüp döndüm ve kibarca özür diledim: "Pardon, çarpmak istemedim."

Adam bir an duraksadı, ardından sinsi bir gülümsemeyle eğildi. "Sorun değil," dedi fısıldar gibi. "Hiç rahatsız olmuyorum."

Yeniden sahneye döndüğümde, bu kez kendini bana daha bilinçli bastırdığını hissettim. Yine de görmezden gelmeye çalıştım, gözlerimi sahnedeki ünlüye diktim.

Ama adam iyice ileri gitti. Eteğimi yukarı sıyırıp kendini doğrudan kalçama yasladı. Altımda yalnızca ince bir tanga vardı, tenim neredeyse tamamen açıktaydı.

Önce parmağı sandım. Ama o baskı bir parmağın olamayacağı kadar sıcak ve sertti.

Gerçek çarptığında zihnim sarsıldı.

Hayatımın yirmi yılı boyunca ilk kez bir adam bana dokunmuştu. Korku bir anda içimi kapladı, keskin ve boğucu. Bedenim kaçmak istiyordu, ama hareket edecek yer yoktu. Konser alanı duvardan duvara insan doluydu, olduğum yere sıkışıp kalmıştım.

Kendimi kastım, sanki gergin durmak korkuyu uzak tutabilirmiş gibi. Tam o sırada kalçalarım adamın sözde parmağının etrafında sıkılaştı, onu iki yanağımın arasına hapsetti.

İçimde garip bir his dalgası yükseldi, yüzüme ateş bastı. Kafamı karıştıran şey bundan tiksinmemiş olmamdı. Tuhaf bir rahatlık vardı içinde ve istemeye istemeye içimde hafif bir beklenti kıvılcımı doğurmuştu.

Arkamdaki adam bunu bir davet olarak almış olmalıydı. Daha da sokuldu, aynı hareketi tekrarlayarak o dokunuşu iyice belirginleştirdi.

Üniversite öğrencisiyken korunaklı bir hayat yaşamıştım. Şimdi ise insanların arasında, bir yabancı tarafından oyuncak gibi kullanılıyordum.

Utanç, uyarı vermeden içime çöktü. Ağlamak istedim ama boğazım düğümlendi, sesim çıkmadı.

Daha da kötüsü, o baskı tangamı içime doğru bastırıyor, bedenimde gergin ve ürpertici bir his bırakıyordu

Ağzımdan istemsiz, boğuk bir ses kaçtı. Utanç hemen ardından geldi. Kendimi toparlayıp o sesi bastırmaya çalıştım, boğazım kasıldı.

Müziğin gürültüsü ve etraftaki çığlıklar her şeyi örtüyordu. Herkesin gözü sahnedeydi, kimse bana ne olduğunun farkında değildi.

O sırada yoğunluk da artmaya devam etti, derinlerimde bir yere dokunuyordu. Dudağımı ısırdım, omurgamdan aşağı soğuk ter süzülüyordu. Utançla adını koyamadığım bir zevk arasında gidip geliyordum.

Böyle devam ederse daha fazla dayanamayacağımı biliyordum.

Bu yüzden sertçe arkamı dönüp adama baktım. "Lütfen, yapma... Dayanamıyorum artık."