Home / Hombre lobo / La Luna a sido Desterrada / CAPITULO 5. PASADO: Un nuevo comienzo

Share

CAPITULO 5. PASADO: Un nuevo comienzo

Author: Lexi
last update Petsa ng paglalathala: 2025-02-18 06:44:58

Verina

Nunca pensé que ser desterrada se sintiera de esta manera, dolía tanto, el sentimiento de traición de toda manada, por la que tanto me esforce por agradarles, por las que pase noches en vela estudiando y mejorando para que ellos pudieran tener la mejor Luna que ninguna manada antes había visto.

Me había esforzado demasiado para que Alek me mirara, me amará y me eligera a mí, para ser su Luna el resto de nuestras vidas terrenales.

Pero parece ser que la traición viene de quien menos te lo esperas. Y el hecho de saber que Alek prefería a Sabine, una loba que ni siquiera era una guerrera y mucho menos la prepararon para saber todo de la manda me dolió. No sé si era más orgullo que decepción, tal vez eran ambos, pero al mismo tiempo me sentía decepcionada de mí, por haber creído tan rápido y ser una ingenua.

Inna muchas veces decía que las manadas eran un nido de viboras, que no debía de confiar en nadie pero apesar de eso debía proteger la manada como su Luna, no lo entendí en ese momento, pero ahora lo hago. Y más con hecho de saber que Alek había pedido que no me recibieran en ninguna manada del Sur, toda esa traición y odio era lo que me motivaba a sobrevivir.

Realmente no sabía cuanto tiempo había pasado desde que me desterro de la manada, los días y las noches parecían igual cuando no tienes alimento y tomas agua de donde puedas, cuando no tienes ni donde dormir más que la malesa. Mi forma lobuna aun no había despertado, por lo que no podía transformarme para defenderme de los peligros que acechaba el enorme bosque. En especial de los desterrados.

Mi cuerpo se puso en alerta de forma repentina, no sabía que estaba pasando pero empece a correr y miré hacia atrás, y fue cuando lo ví. Eran tres osos enormes que me seguían sin parar, yo no podría defenderme y eso era seguro, tanto como que iba a morir. El miedo y el panico me invadió, mi mente no podía procesar otro manera para escapar de allí que correr en línea recta, mientras me empezó a invadir un dolor insoportable en todo el cuerpo, sentía que el aire me faltaba. Tropecé y sentí como empecé a rodar por una pendiente, cayendo en seco al final de la colina, mi cuerpo actuó solo y segui corriendo mientras escuchaba los gruñidos y jadeos de los osos a mis espaldas. Mientras que el dolor en mi cuerpo se convirtió en quebraduras.

Me estaba transformando mientras huía, mi primer transformación y tal parece que es solo por las circunstancias, tal vez era una señal de que no debería de morir aún.

Pero derrepente dejé de sentir el pesar, y que corría aun más rápido y me dí cuenta que ya estaba en cuatro patas escapando, cosa que no ayudaba si no sabia pelear en esa forma. Pero al menos pude sentir 5 presencias más.

Eran Lobos que se encargaron de matar a los osos que me seguían, y el más grande de ellos, uno color café y mirada tan apasible fue el primero en volver a su forma humana.

- ¿Estas bien?- dijo tranquilamente mientras se acercaba a paso firme pero seguro- ¿Puedes volver a tu forma humana?- movi mi oscico de forma negativa- Bien, al paracer es tu primera transformación, visualizate lo más real que puedas en tu mente, y no te desesperes.

Eso hice, y poco a poco empece a volver a mi forma humana, desnuda. Al parecer notó mi incomonidad cuando me tape con mis propias manos lo más que pude.

- Tranquila, no te haré daño, ¿cuál es tu nombre?

Dude un poco en decírcelo, pero seamos realistas no tenía nada que perder

- Verina Orlov.

- Bueno Verina, ya estas a salvo, yo me encargaré de protegerte- lo dijo con tanta seguridad que me contagió.

Y por alguna extraña razón le creí, y por primera vez algo en mi vida se sentía bien. Así que le hable con un poco más de confianza.

-Yo... no puedo estar de esta manera- le hable un poco timida.

-No te preocupes- no había caido en cuenta de que el se encontraba desnudo igual que yo, asi que sin ningun tipo de pena me dio una camiseta que tenía en el tobillo amarrado- ten, al ser tu primera transformación no podras hacerlo de nuevo hasta dentro de unos días, así que irás en mi lomo- diosa su sonrisa era tan tranquila.

-¿Eso significa que puedo ir con ustedes?- eso era una suerte que no me creía que tenía.

-Claro, acabo de decirte que te protegeré, ¿no es así?- hablaba mientras me ayudaba a pararme, sentía todo el cuerpo en extremo debil, y me dolía de formas que nunca imaginé- y es peor ahora que estas en ese estado, la primera vez siempre afecta- 

- Gracias- le dije con lagrimas en los ojos- de verdad muchas gracias, yo no se hacer muchas cosas pero aprenderé.

-Estoy seguro que lo harás- se volvió a transformar y se hecho en el piso para que pudiera subir lo más comodamente posible, y habiendo hecho eso hizo una señal para que los otros lobos nos siguieran. 

No sé lo que me tiene preparado el futuro, pero esto se sentía bien, la oportunidad de alejarme de todos mis problemas y mis desgracias todo lo que viví en la manada Garra Oscura; las humillaciones y el desamor con el que creía que era mi amor eterno, mi lazo, el Alpha Alek, quería que todo eso desapareciera y olvidarme de todo.

Desde hoy tenía una nueva vida junto con mi salvador, Dmitry.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (1)
goodnovel comment avatar
Macu Nqn
esperó que no lo perdone o regrese con el.
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 24: EL HOMBRE QUE LA ENCONTRÓ

    POV: Alek No pude trabajar.Llevaba casi una hora sentado detrás de mi escritorio, con varios informes abiertos frente a mí.No había leído ninguno.Las palabras de Verina seguían dando vueltas en mi cabeza.Ya no soy la mujer que te estaba esperando.Había creído que después de hablar con ella sentiría algún tipo de alivio pero eso no ocurrió porque ahora sabía que había heridas que yo ni siquiera recordaba haber causado.Y cuanto más pensaba en nuestra infancia, más cosas comenzaban a aparecer.Las burlas.Las miradas.Los comentarios sobre ella.Su incapacidad para transformarse.Aquello siempre había sido conocido, toda la manada lo sabía.Yo también.Y aunque jamás había tenido el valor de decirlo en voz alta, había una parte de mí que lo resentía.Yo era el heredero de Garra Oscura.Mi Lazo había sido encontrado desde que éramos jóvenes. Todos hablaban de aquello como una bendición de la Diosa Luna.Pero mi Lazo...No podía transformarse.Durante años me convencí de que mi pro

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 23: LA ELECCIÓN QUE NUNCA ENTENDÍ

    POV: Alek Por primera vez desde que había entrado en aquella habitación, no tenía una respuesta preparada. Verina permanecía frente a mí, con aquel vestido oscuro cayendo sobre su cuerpo y el cabello todavía húmedo después del baño. Ya no parecía la niña que recordaba.Aunque, quizá, el problema era precisamente ese.Yo seguía recordándola como una niña. Como aquella pequeña que había aparecido en mi vida mucho antes de que yo comprendiera lo que significaba.Mucho antes de que comprendiera que ella era mi LazoEl recuerdo llegó de golpe.La primera vez que lo sentí.Yo era demasiado joven para entenderlo completamente, pero sí lo suficiente para saber que había algo diferente cuando ella estaba cerca.Mi padre lo supo inmediatamente. Alpha Mijaíl había estado eufórico. Lo recuerdo todavía.Su orgullo.Su sonrisa.La manera en que hablaba de la Diosa Luna como si finalmente hubiera vuelto a mirar hacia nosotros después de tantos años.En aquellos tiempos, encontrar un Lazo divino

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 22: LO QUE NUNCA FUE SUYO PERO PERDIÓ

    POV ALEX. No tenía sentido que estuviera ahí. Eso fue lo primero que pensó mientras la seguía. No porque no tuviera derecho a hablar, sino porque no entendía por qué le molestaba tanto verla irse. Después de todo, Sasha había muerto. Verina estaba bien. Todo había terminado. Entonces ¿por qué sentía esta presión absurda en el pecho? Ella caminó por el corredor sin mirar atrás. Llevando su vestido oscuro que no tuvo pportunidad de cambiar. Simple. Largo. Práctico. Sin adornos. Y de pronto eso le molestó más de lo que debería. Porque nunca había pensado en qué usaba cuando no estaba trabajando. Nunca había pensado que existiera una versión de Verina fuera de las reuniones, estrategias y entrenamiento. Y ahora verla así… se sentía como descubrir una habitación en una casa que creyó conocer. Llegó a su habitación. Entró. Él sostuvo la puerta antes de que cerrara. Verina lo miró. Silencio. Luego entró sin decir nada. Como si hubiera decidido que si quería hablar, hablaría.

  • La Luna a sido Desterrada   CAPÍTULO 21: LO QUE NUNCA PREGUNTÓ

    POV: ALEK.No volvió con los demás.Cuando el movimiento empezó de nuevo y las órdenes comenzaron a correr entre grupos y territorios, Alek se quedó atrás.No lo suficiente para llamar la atención, pero sí lo suficiente para escuchar cómo el ruido se alejaba.El claro seguía oliendo a tierra húmeda. Y hierro. Demasiado hierro.Miró el lugar donde había caído Sasha.Ya no estaba.Solo quedaba una marca oscura y nada más. Y aun así sentía que seguía ahí, no por ella, si no por lo que había dicho y por lo que Verina había respondido.No había dudado ni un segundo y mucho menos intentó justificarse.No intentó que la entendieran, solo decidió. Y eso no era lo que le molestaba, lo que le molestaba era otra cosa que no lograba nombrar.Escuchó pasos acercándose.Faddei.No dijo nada al principio, solo se colocó a su lado, y esperó.Pasaron varios segundos.Después preguntó:—¿Ya terminaste de fingir que estás pensando en política?Alek ni siquiera giró.—Estoy pensando.Faddei soltó una ris

  • La Luna a sido Desterrada   CAPITULO 20: EL PRECIO DEL SILENCIO

    Nadie se movió. Durante unos segundos el mundo pareció detenerse. Sasha permanecía tendida sobre la tierra oscura, inmóvil, con los ojos todavía abiertos hacia el cielo nocturno como si hubiera querido decir algo más y simplemente el tiempo ya no se lo hubiera permitido. La sangre avanzaba despacio bajo su cuerpo. Sin prisa, sin dramatismo. Como si incluso la noche hubiera decidido respetar el silencio. Verina permaneció de pie frente al cadáver con surespiración estable y postura perfecta, sin una pisca satisfacción en su rostro. Ni había ira ni victoria. Solo una calma que resultaba más incómoda que cualquier expresión de furia. Detrás de ella, los hombres que habían llegado con Sasha seguían inmóviles. Uno de ellos dio un paso al frente. Joven. Demasiado joven. Sus ojos iban de Sasha a Verina, con el miedo a flor de piel aun así habló. —Ella… solo vino porque…- tragó saliva. Verina giró ligeramente el rostro. El hombre bajó la vista inmediatamente. Intentó otra vez.

  • La Luna a sido Desterrada   CAPITULO 19: LA HERIDA QUE NO CERRÓ

    El claro quedó en silencio después del duelo. No era el silencio tranquilo que llega después de una victoria. Era uno incómodo. Pesado. Como si todos estuvieran esperando que alguien dijera algo para romper la tensión que seguía suspendida sobre el territorio de Alek. Sasha permanecía de rodillas sobre la tierra húmeda. La sangre descendía lentamente por su cuello, formando líneas oscuras que desaparecían bajo el cuello desgarrado de su ropa. Su respiración era irregular y el enorme cuerpo lupino ya había comenzado a reducirse hasta devolverle parcialmente su forma humana. Verina seguía frente a ella. Recta. Con una mano relajada a un costado y la otra todavía ligeramente marcada por la transformación parcial que acababa de desaparecer. No parecía cansada. Ni agitada. Ni satisfecha. Solo… indiferente. Dmitry se acercó unos pasos, observó a Sasha un momento y luego miró a Verina. —¿Ya terminaste?- la preocupación expresada suavemente en su voz. Verina ni si

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status