Share

CAPÍTULO 51: REGALOS ATRASADOS

Author: Aurora Love
last update Petsa ng paglalathala: 2026-03-03 19:23:24

Sebastian

Salgo del hospital al día siguiente con la sensación de que las paredes blancas todavía me siguen, el olor a hospital pegado a la piel y la cabeza mucho más ocupada por el maldito sobre amarillo que por la venda que me aprieta la frente. El médico me recomienda reposo, me habla de contusión leve, inflamación, posibles mareos si me exijo demasiado, pero yo apenas escucho, porque lo único que retumba es la cifra, un millón de dólares, y la amenaza implícita de arruinar lo poco que queda
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • Destinos Entrelazados Embarazada del Marido de mi Mejor Amiga   EPÍLOGO: DONDE TODO COMENZÓ, DONDE TODO RENACE

    ClaraEl sonido del mar vuelve a envolverlo todo, pero esta vez no hay dolor detrás, no hay recuerdos que pesen como cadenas ni decisiones que me arranquen el aire del pecho, esta vez solo hay calma, una calma profunda, de esas que se sienten en los huesos, como si el mundo por fin hubiera encontrado su lugar y nosotros con él.Estoy de pie frente al mismo océano que vi aquella noche, siete años atrás, cuando todo empezó sin que yo lo supiera, cuando aún creía que la vida podía romperse en cualquier momento sin previo aviso, y sonrío al darme cuenta de lo mucho que ha cambiado todo desde entonces.—Mamá, mira —escucho la voz de Liam detrás de mí.Me giro y lo veo correr por la arena, riendo, completamente despreocupado, con ese brillo en los ojos que solo tienen los niños cuando saben que están a salvo, cuando el mundo no les ha enseñado todavía a desconfiar, y a unos pasos de él, más pequeña, más torpe, pero igual de decidida, viene nuestra hija.Todavía me cuesta decirlo sin que el

  • Destinos Entrelazados Embarazada del Marido de mi Mejor Amiga   CAPÍTULO 138: VERDADES Y DESPEDIDAS

    ClaraEl olor del hospital es lo primero que vuelve a mí.No es inmediato, es como si mi cuerpo regresara poco a poco, como si cada sentido se encendiera con lentitud, arrastrando detrás de sí el peso de todo lo que pasó, del dolor, del miedo, del recuerdo de ese momento en el que creí que no iba a volver a abrir los ojos.Parpadeo, confundida, y la luz blanca me obliga a entrecerrar la vista, siento algo frío en mi brazo, una vía, y entonces lo escucho.—Clara…Esa voz. Mi corazón reacciona antes que mi mente, giro apenas la cabeza y lo veo, está sentado a mi lado, inclinado hacia mí, con los ojos hundidos, ojeras marcadas, el cabello desordenado y una expresión que no le había visto nunca... Miedo.—Sebastian… —murmuro, y mi voz sale débil, casi irreconocible.Se levanta de inmediato, como si llevara horas esperando ese instante.—Estoy aquí —dice, tomando mi mano con fuerza—. Estoy aquí.Siento cómo sus dedos tiemblan, cómo aprieta mi mano como si necesitara comprobar que soy real,

  • Destinos Entrelazados Embarazada del Marido de mi Mejor Amiga   CAPÍTULO 137: EL ÚLTIMO DISPARO

    SebastianEl sonido del disparo todavía vibra en el aire cuando todo se detiene.No hay transición, no hay tiempo para entenderlo, solo ese estruendo seco que parece partir el mundo en dos y un silencio posterior que me deja completamente vacío. Durante un segundo no siento nada, ni el peso de mi cuerpo, ni el dolor en los músculos, ni siquiera el aire entrando en mis pulmones, solo esa ausencia brutal que me congela en el sitio. No sé quién disparó, no sé a quién le dio.Mis manos siguen aferradas al arma, mis ojos clavados en Nathaniel, y por un instante insoportable tengo la certeza de que todo ha terminado, de que llegué tarde, de que la perdí. Entonces escucho su voz.—¡Sebastian!El grito de Clara atraviesa ese vacío como un golpe directo al pecho, y es lo único que necesito para volver. Giro la cabeza de golpe, desesperado, buscándola con la mirada, y la veo unos metros más allá, en el suelo, pálida, temblando, pero viva.El aire regresa a mis pulmones de golpe, como si hubier

  • Destinos Entrelazados Embarazada del Marido de mi Mejor Amiga   CAPÍTULO 136: SIN SALIDA

    Nathaniel Ya no tiene sentido fingir. Esa es la única verdad que me queda mientras observo el reflejo de mi rostro en el vidrio oscuro del auto, ajustándome la bata médica con una calma que no es real, pero que he aprendido a fabricar durante años. El cubrebocas cubre la mitad de mi cara, el gorro oculta mi cabello, y cuando me coloco los guantes siento que estoy entrando en un papel que me queda demasiado bien, porque al final de todo esto siempre se trató de eso, de interpretar, de convertirme en alguien más hasta que nadie pudiera ver lo que realmente soy.Sonrío levemente.—Esa mujer está tardando demasiado en morirse… —murmuro para mí mismo—. Así que voy a ayudarla a llegar al más allá con su amiguita.Salgo del auto y cierro la puerta con suavidad, levantando la mirada hacia el letrero iluminado del edificio frente a mí."Hospital Central".Camino con paso firme hacia la entrada de servicio, sin apresurarme, ni llamar la atención, porque la clave siempre ha sido esa, pasar desa

  • Destinos Entrelazados Embarazada del Marido de mi Mejor Amiga   CAPÍTULO 135: LA VERDAD QUE MATA

    SebastianEl tiempo deja de tener sentido cuando la persona que amas está entre la vida y la muerte. Lo descubro en estos días interminables en los que el reloj avanza pero todo lo demás parece detenido, como si el mundo se hubiera quedado suspendido en un punto del que no sé cómo salir. Estoy de pie frente a la habitación de Clara, mirando a través del vidrio como si con eso pudiera obligarla a abrir los ojos, como si mi insistencia pudiera arrancarla de ese silencio en el que está atrapada, pero no pasa nada, nunca pasa nada, solo el sonido constante de las máquinas y esa calma artificial que me desespera más que cualquier grito.Han pasado días, no sé cuántos exactamente porque dejé de contarlos, y lo único que sé es que ella sigue igual, sin despertar, sin responder, sin darme una sola señal de que sigue aquí conmigo. Los médicos repiten lo mismo una y otra vez, que no hay daño cerebral, que no hay una razón clínica clara para que esté así, que a veces el cuerpo entra en estados q

  • Destinos Entrelazados Embarazada del Marido de mi Mejor Amiga   CAPÍTULO 134: NO PUEDES CAMBIAR LO QUE YA PASÓ

    ClaraEl sonido del mar es lo primero que reconozco, ese vaivén constante de las olas rompiendo contra la orilla, ese murmullo salado que se mezcla con el viento cálido y me envuelve como si nunca me hubiera ido de aquí, como si el tiempo no hubiera pasado, como si todo siguiera exactamente igual. Abro los ojos lentamente y lo primero que veo es el azul infinito extendiéndose frente a mí, el horizonte limpio, perfecto, casi irreal, y por un instante no entiendo nada, no entiendo cómo llegué aquí, por qué estoy sentada en esta terraza que conozco demasiado bien, o por qué mi pecho se siente tan ligero cuando debería doler.Respiro hondo, dejando que el aire húmedo llene mis pulmones, y mi mirada recorre el lugar con una sensación extraña, como si estuviera recordando algo que no termino de comprender del todo, como si cada detalle estuviera grabado en mí pero al mismo tiempo me resultara ajeno. Entonces lo noto, la puerta del baño se abre a mi espalda y el sonido del agua goteando romp

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status