No Commission? Watch Me Raise Hell in the Tax Bureau

“จิ้นฉางอวี่ เราหย่ากันเถอะ”

“ส่วนเรื่องการแบ่งทรัพย์สิน ฉันให้คุณเป็นคนตัดสินใจ”

“หลังจากหย่ากันแล้ว ฉันหวังว่าเราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก…”

ซางเฉี่ยนนั่งอยู่ข้างเตียง กำลังทบทวนคำพูดที่เตรียมไว้ในใจ ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็ส่งเสียงดังคลิก เธอชะงักไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองทางห้องน้ำโดยไม่รู้ตัว

สองวินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาเดินออกมา โดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว

ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องนอน ซางเฉี่ยนเห็นหยดน้ำหยดหนึ่งร่วงจากปลายผมที่ยังเปียกหมาดของเขา ไหลผ่านแนวกรามคมชัด ก่อนจะหยดลงบนกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนชัดเจน

ทันทีที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาหา ซางเฉี่ยนก็ดึงสติกลับมาได้ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมจะพูดสิ่งที่ซ้อมพูดอยู่ในใจมาหลายสิบรอบออกมาอย่างเป็นลำดับ

“จิ้นฉางอวี่ เรา…”

เธอเพิ่งจะอ้าปากพูด ชายหนุ่มที่เดินมาถึงตรงหน้าก็คว้าตัวเธอเข้าไปกอด มือใหญ่จับท้ายทอยเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของเธอ

“อื้อ…”

คำพูดที่เหลือของซางเฉี่ยนถูกจูบอันเร่าร้อนของชายหนุ่มกลืนหายไป เธอยกมือยันแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเพื่อผลักออก แต่กลับถูกเขารั้งเอวไว้แน่น พร้อมกับจูบเธออย่างดูดดื่มและพาตัวเธอถอยไปทางเตียง

ปกติจิ้นฉางอวี่เป็นคนเย็นชา สุขุม และเก็บอารมณ์เก่ง แต่เมื่ออยู่บนเตียง เขากลับแสดงความเร่าร้อนและปล่อยตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นในเวลาปกติ

อย่างเช่นตอนนี้ เขากดร่างเธอลงบนเตียง จูบริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อน ขณะเดียวกัน มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ปลดสายผูกเอวชุดคลุมนอนของเธออย่างคล่องแคล่วชำนาญ

“จิ้นฉางอวี่ คุณอย่า…”

ซางเฉี่ยนพยายามดิ้นหลบจูบของเขา ก่อนจะพูดออกมาทั้งที่ยังหอบหายใจ “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

จิ้นฉางอวี่ชะงักไป ลมหายใจร้อนผ่าวและถี่กระชั้นของเขาผสานกับลมหายใจของเธอ ดวงตาดำขลับที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนลุกโชน

“เสร็จแล้วค่อยคุยกัน”

สิ้นเสียงแหบพร่าปนหอบหายใจของชายหนุ่ม เขาก็ก้มลงประกบริมฝีปากจูบเธออีกครั้ง

กลืนกินแม้แต่เสียงอู้อี้และคำพูดที่เธอพยายามจะเอ่ยออกมาจนหมดสิ้น

ซางเฉี่ยนถูกจูบจนหายใจไม่เป็นจังหวะ ศีรษะเริ่มมึนงงเพราะขาดอากาศหายใจ

เธอยกมือทั้งสองข้างยันแผงอกกำยำของเขา พยายามผลักออกเพื่อจะพูด แต่ชายหนุ่มกลับฉวยโอกาสรวบมือทั้งสองข้างของเธอแล้วตรึงไว้ข้างลำตัว…

เวลาแบบนี้ จิ้นฉางอวี่ไม่เคยพูดมาก เขามักจะเงียบแล้วลงมือทำมากกว่า

แสงไฟนวลตาชวนให้เคลิบเคลิ้ม บรรยากาศวาบหวามอบอวลอยู่รอบกายคนทั้งสองที่กำลังกอดรัดคลอเคลียกันอยู่บนเตียง

……

จนกระทั่งดึกดื่น บทรักอันเร่าร้อนจึงสงบลง

หลังจากถูกเขาเคี่ยวกรำมาค่อนคืน ซางเฉี่ยนก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง ปกติเวลาแบบนี้เธอมักจะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดกว้างของเขาแล้วหลับไปอย่างสบายใจ

แต่คืนนี้เธอทำแบบนั้นไม่ได้

เธอยังมีเรื่องหย่าที่ต้องคุยกับเขา

แม้คำพูดที่เตรียมไว้ในใจจะถูกเขาทำให้ลืมเลือนไปจนหมด แต่เธอก็ยังต้องพูดออกมาให้ได้

“จิ้นฉางอวี่”

เธอพยายามใช้มือที่ยันแผงอกกำยำของเขาผลักตัวเขาออก แต่เพราะเพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อนมา ร่างกายของเธอจึงอ่อนแรงไปหมด แรงผลักอันน้อยนิดนั้นกลับดูคล้ายการข่วนเบา ๆ เพื่อยั่วเย้ามากกว่า

หญิงสาวช้อนตาขึ้นท่ามกลางแสงไฟนวลตา หางตาแดงระเรื่อ ดวงตากลมรีฉ่ำวาวราวกับมีม่านหมอกบาง ๆ ปกคลุม ดูพร่าเลือนชวนหลงใหล แม้แต่คำพูดที่เอ่ยออกมาพร้อมเสียงหอบเบา ๆ ก็ยังแฝงความอ่อนหวานเย้ายวนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

“ฉันอยาก… อยากจะ…”

ซางเฉี่ยนยังไม่ทันได้พูดคำว่า “หย่ากับคุณ” ออกมา ชายหนุ่มก็พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเธออย่างรวดเร็ว

“คืนนี้เร่าร้อนเป็นพิเศษเลยนะ?”

จิ้นฉางอวี่ก้มลงขบเม้มติ่งหูของเธออย่างหยอกเย้า น้ำเสียงแหบพร่าชวนหลงใหลของเขาเจือแววหยอกล้ออย่างคนที่กำลังถูกใจอยู่เล็กน้อย

ซางเฉี่ยนที่ยังมึนงงอยู่ถึงกับงงไปชั่วขณะ นี่มันอะไรกัน???

ยังไม่ทันที่เธอจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ชายหนุ่มก็เลื่อนจูบอันดูดดื่มจากติ่งหูมายังแก้มของเธอ

“อยากได้อีกเหรอ?”

“ผมจะทำให้คุณพอใจเอง”

จิ้นฉางอวี่ใช้มือใหญ่ข้างหนึ่งโอบเอวบางอ่อนนุ่มของเธอแล้วกระชับเข้ามาแนบชิดตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มทันทีที่พูดจบ

ซางเฉี่ยนเบิกตากลมโตด้วยความตกใจ อะไรนะ???

ที่บอกว่าจะจัดให้จนพอใจหมายความว่ายังไง?

นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่ในหัวกันแน่?

ใครบอกว่าเธออยากทำเรื่องแบบนี้กัน!

“ฉัน… ฉันไม่ได้…”

คำอธิบายขาด ๆ หาย ๆ หลุดออกจากริมฝีปากของเธออย่างยากลำบาก ก่อนจะถูกความเร่าร้อนของจิ้นฉางอวี่กลืนหายไป กลิ่นอายร้อนแรงและดุดันของชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ทั้งร่าง

ไม่นาน ซางเฉี่ยนก็ถูกเขาดึงเข้าสู่ศึกรักรอบใหม่…

ที่ดำเนินไปตลอดทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก

*

วันรุ่งขึ้น กว่าซางเฉี่ยนจะตื่นก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว

เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยร่างกายที่ปวดเมื่อยอ่อนแรง และก็เป็นไปตามคาด ภายในห้องไม่มีวี่แววของชายหนุ่มอยู่เลย

ในฐานะประธานจิ้นซื่อกรุ๊ป ซึ่งเป็นกลุ่มบริษัทอันดับหนึ่งของเมืองจิง จิ้นฉางอวี่เป็นคนบ้างานอย่างแท้จริง

ซางเฉี่ยนแต่งงานกับเขามาสองปีแล้ว นอกจากเวลาที่ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันในตอนกลางคืน ปกติเธอก็แทบไม่มีเวลาได้อยู่กับเขาเลย

เขาออกจากบ้านแต่เช้า กลับบ้านดึก และเดินทางไปทำงานต่างเมืองอยู่บ่อย ๆ จนกลายเป็นเรื่องปกติ

ซางเฉี่ยนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง ขณะที่กำลังจะดูเวลาก็เหลือบไปเห็นข้อความที่จิ้นฉางอวี่ส่งมา

[วันนี้ผมต้องไปทำงานที่เมืองกั่งเฉิง อีกสามวันจะกลับ]

มิน่าล่ะ เมื่อคืนเขาถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น แถมยังเคี่ยวกรำเธอจนไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเลย

ตอนแรกเธอยังคิดว่าเป็นเพราะช่วงที่มีประจำเดือน เธอปล่อยให้เขาต้องอดใจรอมาตลอดหนึ่งสัปดาห์เสียอีก

ที่แท้ก็เพราะวันนี้เขาต้องเดินทางไปทำงานต่างเมืองนี่เอง

ทุกครั้งก่อนจิ้นฉางอวี่จะเดินทางไปทำงานต่างเมือง คืนก่อนออกเดินทางเขามักจะดุดันและไม่ยอมปล่อยเธอง่าย ๆ เป็นพิเศษ ราวกับต้องการระบายความปรารถนาที่สะสมไว้สำหรับหลายวันลงบนตัวเธอให้หมดในคราวเดียว

ซางเฉี่ยนไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะกดโทรหาเขาทันที

ไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์ เสียงทุ้มมีเสน่ห์แต่เย็นชาอย่างเคยของชายหนุ่มดังขึ้น “ตื่นแล้วเหรอ?”

ซางเฉี่ยนงอนิ้วที่ถือโทรศัพท์เล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ ว่า “อืม”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเอ่ยว่า “จิ้นฉางอวี่ ตอนนี้คุณสะดวกไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”

จิ้นฉางอวี่ถามว่า “เรื่องอะไร?”

“ฉัน…”

ขณะที่ซางเฉี่ยนกำลังจะเอ่ยปากพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากปลายสาย

“ฉางอวี่ ฉันไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเจอกันที่สระว่ายน้ำ~”

ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ซางเฉี่ยนก็รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออึงอยู่ในหัว ร่างกายแข็งทื่อไปทันที

นั่นเป็นเสียงของโจวอวิ๋นซวง

ถ้าอย่างนั้น เขาก็ไปเมืองกั่งเฉิงกับโจวอวิ๋นซวงงั้นเหรอ?

เปลี่ยนชุดว่ายน้ำ? แล้วเจอกันที่สระว่ายน้ำงั้นเหรอ?

ไหนเขาบอกว่าต้องไปทำงานต่างเมืองไม่ใช่เหรอ?

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงของจิ้นฉางอวี่จะดังขึ้นอีกครั้ง

“ผมยังมีงานต้องทำ มีอะไรไว้รอผมกลับไปแล้วค่อยคุยกัน แค่นี้ก่อน”

ชายหนุ่มตัดสายไป