Share

Capitulo 10

Author: Emíliana Vaz
last update Petsa ng paglalathala: 2021-09-04 09:16:18

El grupo estaba tan estupefacto como yo. Beth tenía los ojos muy abiertos y los labios muy abiertos. Bia tenía una expresión incrédula, y Lana se puso roja y luego pálida.

   Esa parte que no nos dijiste, Soninha... ... murmuró Bia completamente aturdida.

   __Não... Me avergonzaba de ti.

   __Vergonha de nosotros? ¿Para qué?

   __Sei allí, Bia... de ustedes juzgándome... Cruzé la línea. Pero juro que no lo sabía... Traté de explicárselo a James, pero él me sacó de la casa como una perra callejera arrojándome a la acera.

   __Também pude, amigo mío, no fue por menos lo que hiciste. Solo podía sacarte de la casa correctamente. _murmuró Lana.

   Espera un momento. - Dije, ahora realmente interesado. __Você No sabes que era el hermano de tu esposo? ¿A qué te refieres, no lo sabes?

   Sonia suspiró profundamente.

   __É es una larga historia, ni siquiera lo sé bien. James nunca se llevó bien con este hermano. Su nombre es Brandon, pero todos los llaman Brad... y el payaso aquí ni siquiera pidió el nombre de su "comedor" haciendo un maldito encanto con él. En realidad, este tipo de Brad estaba jugando con mi cara, ya que sabía a quién estaba comiendo, ¿verdad? Ha habido una disputa de mucho tiempo entre ellos. Peleas por la herencia, y esas cosas que solo el dinero puede hacer a las personas. El hecho es que James odia a este hermano.

Bia escuchó en silencio. Algo se te pasó por la cabeza, pero no pudo ser.

__E estabas al tanto de todo esto? -preguntó Beth con lástima por la expresión asustada de su amiga, siempre tan segura de ella, tan por encima de todo y de todos. Allí, en ese momento, habíaun mu lher totalmente frágil, sintiéndose desmoralizado.

Realmente nunca quise saberlo. De hecho, nunca me importó la vida de James, lo que me interesaba era cuánto ponía en mi cuenta. - ella me miró una por una y se detuvo en mí. __Eu amo el sexo, algunos dicen que estoy enferma y necesitoayuda médica, ya que mi propio esposo seguía acusándome. ¡Creo que algún día pagaré por este hambre sexual!  Nunca me arrepentí de lo que hice y con quién me fui a la cama, pero esta vez siento... ¡Demasiado sucio y demasiado culpable! Me puse duro con James...

   __Mas no lo sabía, no tenía un propósito. No te sientas culpable. - Dije, de verdad, elogiando su situación y tratando de ayudar de alguna manera.

__No contigo. Y desde que me echaron de la casa hace quince días, me he sentido aún más culpable. James parece haber caído en una profunda depresión.  No sale de casa, no va a trabajar y se niega a adquiera a nadie. Puso un secuaz en la puerta para que no me atreviera a pasarlo.

¿Qué   querías, linda? ¿Que tomó una guampa así y aún así te felicitó por la elección? __Se - dijo Lana con su tono franco y libertino. Cualquier hombre odia ser chirriado, no hay razón por la que diga que no lo hace. ¡Imagina a la esposa del chico siendo "devorada"por su hermano! ¡Solo si era un santo!

   __Você no está ayudando en absoluto, Lana! Por favor, cállate. - ordenaste a Bia, enojado. __E ahora, Soninha, ¿dónde estás?  ─ Bia continuó sintiendo algo extraño sin poder descifrar lo que era. No podía ser...

   __Num hotel... James también envió a un amigo abogado para manejar nuestro divorcio, y por lo que entiendo, no me dará nada, pero voy a luchar hasta el final por mis derechos legales. Quiero mi parte y...

   __Escuta, Sonia. - Beth siempre intervino de manera razonable. __Pense lo tendrá más tarde. Y este tipo de Brad ... ¿Lo volviste a ver?

__É... Tienes razón en eso. Y no, no lo vi, ¡y no quiero! Ahora sé que actuó en un caso pensado, para golpear a su hermano, y me usó, atacando mi punto débil ... ... se rió desdeñoso. __Se al menos pudiera acercarme a James, hablar y decir que... Voya saber qué pasó. ymbora no lo amo, lo considero. Puede que no tenga respeto, pero me preocupo por él. Ojalá pudiera disculparme, porque siento que lo he lastimado tan profundamente que no creo que me perdone mientras viva...

   __ ¿E te molesta eso, Soninha?

   __Muito, Emi. A pesar del ladrido de esta mujer "fatal", soy humana. No sabes cómo me senté a llegar aquí y cómo viví antes de casarme con él. Creé esta dura astilla para protegerme, pero tengo corazón, sentimientos y alma. Me siento muy mal al saber que lastimé tanto a algunas personas que se acercaron a mí y me ayudaron a ser lo que soy hoy.

   Pensé por un segundo, para decirlo.

   __Talvez puedo ayudar.

   __Como?

   Todos me fijaron los ojos.

   __Indo a hablar con él.

   ¡No me lo podía imaginar, pero me estaba metiendo en un tema muy delicado y que todavía daría demasiada “tela a la manga”!

                                  ¡Detén el mundo! ¡Quiero bajar!

                           

Mientras trataba de encontrar un momento de mi horario de trabajo, y mi trabajo diario para ir en contra de este James y "tratar" de ayudar a Soninha de alguna manera, las cosas sucedieron en la vida de esas mujeres. Incluso la mía, por supuesto...

Deprimido y sin mucho que hacer, Bia decidió ir al centro comercial canoas para gastar un poco en ropa nueva. Ese hábito solía hacerte mucho bien antes que A Raúl. Y ahora estaba teniendo una pregunta cruel sobre el caso de los "hermanos" y Soninha. Necesitaba pensar más en ello e investigar más a fondo esa historia.

Estacionó el auto, bajó y cerró lapuerta por control. Respiró hondo el aire frío de esa tarde de invierno.  Tendría tiempo para pensar. Lo que más tuve últimamente fue tiempo.  Se puso las gafas de sol, se puso la bufanda al cuello y con pasos seguros siguió su camino. Miró escaparates, entró y salió de varias tiendas, compró algunas piezas de ropa que le gustaron después de probarlas, pero no apareció un "traje caliente" para "tener". Estaba caminando cuando miró hacia la entrada de una tienda de ropa para hombres y se encontró con ese tipo, absurda, extraña y completamente, la conocía.

Ella lo conocía. Estoyseguro. Pero, ¿de dónde? ¿Cuando? ¿Y cómo lo conociste? Un extraño hormigueo comenzó en el dedo gordo del pie y subió por todo su cuerpo, hasta su frente, enfriando su cuero cabelludo. Tuve la sensación de que su cabello estaba todo agrio como si estuviera siendo electrocutada. Su estómago envuelto, su corazón disparado a un ritmo aterrador. Sus pupilas se dilataron, su boca se secó y comenzó a temblar en todo momento. Fue un extraño ataque interior. Por fuera parecía una tranquilidad que estaba lejos de sentirse. Y cuando él, el tipo, fijó sus ojos en ella, Bia pensó: "Estoymuerto ... estoy desenroscado y estoy cantando para subir... Vine al paraíso, y él vino a recibirme..."   El hombre, de unos cincuenta años, teníael pelo algo canoso,

largo, el rostro arrugado, pero con una expresión de la masculinidad más pura. ¡Era demasiado alto! Delgado, pero a través de las pocas ropas que usaba para ese frío, exhibía músculos vigorosos y definidos logrados de manera rústica. Bia estaba seguro de que hacía algo así como trabajar al aire libre, porque aunque el frío, tenía la tez bronceada de los que trabajan día y noche de sol a luna. La boca era ancha, el aspecto negro como el tono y en ese momento parecía también algo ... surpreso con la visión de Bia. Llevaba ropa sencilla, pero no negaba el poder del dinero en todo su ser. Quienquiera que lo mirara, sabía que había alguien que llevaba a mucha gente en su espalda trabajando para él.   ¿Qué sería eso?  Se preguntó llena de curiosidad.   __Papai! -el grito sordo, tomó a los dos que estaban a unos tres metros de distancia el uno del otro, haciendo un examen realmente exhaustivo de cada uno.   Era una niña en el esplendor de sus quince años, rubia de ojos azules, exuberante, bien vestida, recordando a un verdadero Missus del siglo 21. Bia incluso diría que era una

"seguidora" de la famosa heredera Paris Hilton. (ParisWhitney Hilton es una socialité estadounidense, personalidad de televisión, modelo, actriz, cantante, DJ, empresaria y autora. Es bisnieta de Conrad Hilton, fundador de Hilton Hotels.)

__O está contigo? ¿Nome escuchabas llamarte? Encontré esas camisas que querías y...   __Não quieres más...

umejor, elige uno para mí... faça como quieras. -dissy él sin quitar los ojos de Bia.

   La niña hizo un puchero con gracia, se encogió de hombros y regresó a la tienda rápidamente, rodando y balanceándose sobre su delgado tacón de zapato.   Temiendo ser interrumpida de nuevo, se dirigió a esa mujer que no sabía dónde, ni cuándo, ni cómo, sino que la conocía antes de que la perdiera de vista.   Se detuvo frente a ella y sin ceremonias se quitó las gafas de sol, con ojos oscuros que brillaban encantadoramente.

No sabía cuánto tiempo. Bia nunca ha visto a nadie tan perfecto en sus imperfecciones en toda su vida, tal como estaba tan seguro.   __Um café, o cena uno de estos días...

_-Cuando quieras... lande que quieres...-dijo en un susurro.

__Não puede tomarr... po yo sería hoy...

 __Por mí también... Quiero decir, podría ser ahora ...

__Não, no puede ... -se rió de la expresión de su asombro. Y qué sonrisa tan maravillosa, pensó. __Minha hija no nos daría paz... Ella está conmigo. Decidió hacer algunas compras para su padre.

   Bia sonrió y dejó escapar un gemido que la dejó cálida de deleite.

   -Entiendo a tu hija ... coisas de nosotras las mujeres... __Hum,

lo sé.

Dejaron de hablar por unos segundos más. ¿Por qué hablar si tus ojos decían cosas como: "Te heesperado tanto tiempo ... ¿Dónde estabas?... Nunca más te perderé..."

__Então... ¿Cuándo?

__Já dijo... quando quiero... elmismo gora ...  Se rieron. Medio

torpe sacó una tarjeta del bolsillo de la muy maltrecha chaqueta de cuero marrón, tomó su mano y la puso en su palma con inmenso cuidado.

   __Me llama hoy.

   Era una orden, y sin duda obedecería __Sim ...   Frotar la mano áspera sobre la suave piel de su mano la hizo retorcerse de deseo. Algo en su núcleo palpitando

u explotando por todo el cuerpo.

__Eu sé. - se march marchó   leyendo sus pensamientos __Também.

   Ella asintió y presionó sus gruesos dedos entre ella.

     _-Hoy, mi regalo...

__Hoy, peón...

Esta vez le estrechó la mano con fuerza, la devoró con esa mirada negra penetrante y se volvió para entrar en la tienda donde su hija lo llamó casi gritando. Bia todavía se quedó allí por unos momentos queriendo entrar en la tienda detrás de él y arrojarse en sus brazos, pero el sentido común, algo inaudito en los últimos tiempos, prevaleció. Boblla, caminando en las nubes, salió del centro comercial tarareando una canción de Ivete Sangalo... "Ahora lo sé, cuando falta la respiración, es una prueba de que el corazón ya no puede vivir sin ti ..."

Ella se dirigió a la parada de autobús, y tan pronto como él se detuvo, ella subió, sonriendo felizmente sindarse cuenta de las miradas de admiraciónque recibió. Durante el viaje cantando y riendo sin parar, recordando cada segundo de la reunión, tomó la tarjeta con su teléfono y dijo en voz baja ...

"Duarte... Dunas Duarte.... "¡Te encontré de nuevo!"

Miró fijamente su reloj de pulsera contando los minutos para llegar a casa, tómese un poco de tiempo y llámese. Miró a través de la ventana del autobús ...

.   __Ônibus?! ¡¿Qué estoy haciendo en este autobús?! _gritou tan embrujada. __ Dios... ¡Olvidé mi auto en el centro comercial! ¡Al autobús quiero bajarme!

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 23

    Lana miró a una de sus amigas que estaba perpleja._-Sé que es raro, nunca me gustó la misma fruta... paraconocer aEl Rumano. Y si me preguntas, ¡puedes censurar no me importa! Nunca me han tocado, me ha encantado la forma en que ella me ama. Estoy cansada de la estupidez, la traición, la falta de contacto de los hombres en general. ¡La insensibilidad de estos machos hijos de puta! Y entonces no es mi culpa si me enamlozo... ella se calló avergonzada. Bia tomó sus manos y besó la parte superior cariñosamente. __Não censura, Lana. Por el contrario, estamos muy contentos por ti. Si este es el verdadero camino hacia "tu" felicidad, solo tenemos que animarte y regocijarnos por ti. Los ojos de Lana se represan y ella sonrió aliviada. __E Bia? --preguntó Beth después de un ra

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 22

    Cuando se despertó, viéndose a sí misma en un hospital y entendiendo lo que había sucedido, Bia lloró decepcionada. No podía creer que estuviera viva, quetodavíaestuviera viva después de todo este esfuerzo por suicidarse. ¡Días sin comer, sin levantarse de ese sofá, por nada! ¡Todo en vano! __Nem probar cualquier otra cosa, ¡mujer despeina! Abrió los ojos ante esa voz imperiosa y enojada. Recordé esa cara. Ese tipo calvo por elección. El look verde. __No soy un ángel. ¡Soy el diablo mismo enojado contigo! Confundida, y tratando de ordenar los pensamientos, preguntó: __Quem lo llamó... ¿Raúl? En este punto, Lana entró en la habitación.__Eu, perra egoísta! - ella

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 21

    Por la noche en los brazos de Brad, después de amarse como nunca, dijo en un tono suave._-Podría morir hoy... y morir feliz... __Mas no va a ser hoy, Pelirroja. No, seguro que no lo hará. Deseaba poder tener tiempo para vivir, mucho más, momentos como los que vivió ese día. Quería tener tiempo para hacer un deseo más. Un deseo hasta entonces oculto, casi secreto que durante días había estado habitando sus sueños. Y es por eso que oraste solo por ella. "__Concédeme más de este deseo, Dios mío... Y te juro que no te pediré nada más y puedes llevarme cuando quieras ..." Entre despedidas y llegadasCapítulo16

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 20

    Lana sonrió diabólicamente cuando entró en la sala de escritorio de su esposo y no la vio allí. Le dio tiempo a su esposo y a su amante para prepararse cuando anunció su llegada por teléfono celular. Cada segundo de su venganza fue elaborado con extremo cuidado. No quería que nada salió mal. Pero no hubo tiempo para que la chica saliera de la habitación que se escondió en el baño semidesnuda y asustada. Armando sonrió torpemente, rojo, jadeando cuando la vio entrar por la puerta, casi siendo atrapado in fraganti. En sus ojos, sin embargo, había un destello de placer al ver a la mujer esa tarde. Lana se veía hermosa con un vestido amarillo ajustado, en contraste con su cabello oscuro y sus ojos verdes. Estaba extasiado y se olvidó por completo de su amante en el baño. __Que debemos el honor... dy su visita tan sin previo aviso

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 19

    Soñar no cuesta nada. O puede costar demasiado. Arrodillada en el suelo, aferrada al inodoro, Sonia vomitó sin parar. La quimioterapia literalmente la estaba terminando. Brad no sabía qué hacer para disminuir esos horribles síntomas causados por el medicamento, que irónicamente servía para combatir las células malignas. Sin embargo, buscó mantener una actitud controlada y tranquila. Por dentro estaba devastado. Le ayudó a levantarse y detenerse frente al fregadero. Sonia se miró en el espejo y su figura la asustó. Las lágrimas saltaron a sus ojos rojos e hinchados

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 18

    Beth sonrió entre las lágrimas de sus ojos. No sabía cuándo iba a terminar, y ni siquiera quería pensar en ello. Siempre fue sensata, sensata. Ahora lo que más quería era ser feliz, y si para eso necesitaba ser irresponsable, así sería ella. Y también desempleados. Sin embargo, no podía perdonarse a sí misma por estar tan involucrada en su pequeño mundo y no darse cuenta de que su amiga Sonia estaba tan enferma. No podía perdonarse a sí misma por ser tan feliz en un momento como el de Sonia viviendo una pesadilla. Lloraba todo en ese taxi. Frente a Redhead, sería fuerte y seguro apoyarla en ese momento difícil.Lana conducía sin prestar atención a los semáforos, los autos de al lado, nada a su alrededor. Había estado en el cielo hasta esa llamada telefónica

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status