Share

102

Author: G.o
last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-25 15:09:58

Capítulo 102

Liliana

En cuanto nos acercamos a mi antigua casa de la manada, no pude evitar sentirme un poco emocional.

Los recuerdos volvieron a inundarme.

Recordé haber jugado por aquellas calles con mi guardaespaldas siguiéndome a todas partes y, algunas veces, también con Tony.

¿Quién habría imaginado que aquel niño crecería hasta convertirse en un monstruo?

—¿Estás lista? Ya casi llegamos —dijo Gerald, como si no fuera más que evidente.

No respondí.

Estaba demasiado concentrada en
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • Tomada por los Alphas Motociclistas   109

    Capítulo 109 Liliana Gerald no había vuelto a casa en toda la semana. O al menos yo no lo había visto por allí. Cada mañana, cuando despertaba, su habitación ya estaba vacía. Cada noche, cuando regresaba a la mía, la casa se sentía demasiado vacía. Era como si se asegurara de marcharse antes de que yo siquiera me levantara y solo regresara mucho después de que me hubiera quedado dormida. Ya no me sorprendía. Eso era lo que siempre hacía cuando las cosas se volvían demasiado cercanas entre nosotros. Demasiado intensas. Se acercaba. Lo suficiente para hacerme doler el corazón. Y luego desaparecía, como humo escapándose entre mis dedos. Parecía un cruel juego del gato y el ratón. Ni siquiera estaba segura de quién perseguía a quién. A estas alturas debería estar cansada. Quizá incluso debería haberme vuelto inmune a todo aquello. Pero no. Eso no había sucedido. El pecho todavía se me apretaba cuando pensaba en él. Aquel hilo invisible, aquel vínculo, seguía atrayéndom

  • Tomada por los Alphas Motociclistas   108

    Capítulo 108 Gerald Pensé que quizá las cosas se sentirían un poco más fáciles una vez que Cassandra se marchara. Y así fue. Ella era mi problema. Otra mujer que se había adueñado de mi corazón lo era. Una mujer a la que tenía prohibido tocar. El día se hizo eterno. Me lancé de lleno al trabajo. Supervisé las rutas de patrulla. Actualicé los turnos de los guardias. Revisé los suministros para el próximo festival. Cualquier cosa que mantuviera mi mente ocupada y me impidiera pensar en Liliana. Pero mis intentos fueron un completo fracaso. No importaba cuántos formularios firmara o cuántas órdenes diera, Liliana seguía atrapada en mi cabeza como una canción imposible de sacar de la mente. Su voz resonaba en mis oídos como un fantasma. «Tomaré los supresores... Destruiré el vínculo de compañeros». En el momento en que pronunció aquellas palabras, algo dentro de mí se quebró. No era ira. No era miedo. Era algo peor. Era un vacío en el pecho, como si alguien hubiera me

  • Tomada por los Alphas Motociclistas   107

    Capítulo 107 Liliana Cuando regresamos a la casa de la manada, simplemente dejé a Gerald atrás. —¿Adónde vas? —preguntó. —A darme una ducha —murmuré mientras entraba en la casa. No hizo más preguntas, cosa que agradecí enormemente. En cuanto entré, me dirigí directamente a las escaleras. Subí los escalones de dos en dos, sin detenerme hasta llegar a mi habitación, donde finalmente me sentí a salvo. Me dolía el pecho como si alguien lo estuviera apretando. La garganta me ardía. Cada paso que daba alejándome de Gerald tiraba de mí, agudo y doloroso, casi como si estuviera arrancándome fragmentos de vidrio de la piel. Las paredes de mi habitación parecían más frías que antes. El aire helado se pegaba a mi piel de una manera que no conseguía sacudirme. Toda aquella noche había regresado conmigo. El disparo todavía resonaba en mis oídos. Los ojos muertos del guardia seguían mirándome. Y la boca de Gerald sobre la mía, caliente y ardiente. Todo se había retorcido dentro de

  • Tomada por los Alphas Motociclistas   106

    Capítulo 106 Liliana Gerald me llevó directamente a su coche y salimos de la casa de la manada. —¿Estás bien? —preguntó, claramente preocupado por mi seguridad mientras nos alejábamos. —No —negué con la cabeza. —Tuvimos la oportunidad de matarlo. Tuve todas las oportunidades de matarlo. —Matarlo solo demostraría dos cosas: que fingiste tu muerte y que quizá realmente mataste a tu propio padre. ¿Por qué te niegas a entenderlo? —preguntó Gerald mientras pisaba el acelerador. Sí lo entendía. Pero odiaba verlo sonreír con tanta arrogancia y parecer tan feliz con una mujer que no se merecía. Fiona. Esperaba que tuviera éxito, pero ¿quién podría culparla si no lo conseguía? Él era su compañero predestinado. —No puedo creer que hayamos matado a dos personas, pero no a la única persona que se suponía que debíamos matar. Estaba completamente frustrada. —Liliana, por favor, relájate —gruñó Gerald desde el asiento delantero. Pero ¿cómo se suponía que debía hacerlo? ¿Cómo podía re

  • Tomada por los Alphas Motociclistas   105

    Capítulo 105 Cassandra La fiesta era exagerada. Los pasillos del palacio gritaban riqueza. Incluso el patio donde se desarrollaba todo estaba cargado de lujo. Era exactamente mi estilo. Yo estaba en medio de todo aquello. Un velo de encaje dorado ocultaba mi rostro. Mi vestido me quedaba holgado, dos tallas más grande de lo que debía. Todo era un disfraz. Una máscara. Esta noche no era Cassandra. No era la mujer de la que la gente murmuraba. No era aquella de quien temían que arruinara sus planes. No. Esta noche no era nadie. Solo otro rostro perdido entre la multitud. No me gustaba demasiado. Nadie me prestaba atención. Pero era un sacrificio necesario. Mantuve los ojos alerta. Más que cualquiera de los presentes. Recorrí el lugar con la mirada, intentando captar todo lo que pudiera. Desde el otro lado del salón, mi mirada volvía una y otra vez hacia Gerald. Parecía casi demasiado relajado. Estaba junto a aquella mujer. Y no era una mujer cualquiera. La for

  • Tomada por los Alphas Motociclistas   104

    Capítulo 104 Gerald El aire de la noche se sentía pesado. Me oprimía el pecho como un peso que simplemente no podía sacudirme de encima. No todos los días sentía emociones tan intensas y poderosas. El cementerio permanecía en silencio. Un silencio que casi parecía estar vivo. Se extendía a nuestro alrededor. Yo estaba unos pasos detrás de Liliana, observándola. Estaba arrodillada justo frente a la tumba de su padre. Su velo había caído hacia delante, cubriéndola como una cortina y ocultando gran parte de su rostro. Aun así, alcancé a ver el brillo de las lágrimas deslizándose por sus mejillas. No necesitaba ver más para saber que se estaba derrumbando. Sus hombros temblaban con aquellos sollozos silenciosos. Cada uno me atravesaba como un cuchillo. Maldita sea... Verla llorar era... Una tortura. La peor clase de tortura. La clase de tortura que te rompe el alma. Lo odiaba todo. Odiaba verla derrumbarse frente a una piedra que jamás podría responderle. Odiaba el d

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status