ห้องสมุด
ค้นหา
When Love Must Be Secret (18+)

When Love Must Be Secret (18+)

Romance
โดย:  Yingpeawอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Filipino
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
51บท
1views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

คำโปรย

Sweet Love

Steamy

Second Chance

Doctor

Goodgirl

Intelligent

Pagkagising ni Desiree, wala ni isang saplot sa katawan niya. Ngunit higit pa sa pagkabigla niya ay ang taong natutulog sa tabi niya—ang lalaking pinakaayaw niya sa lahat. Mas lalo pa siyang nabahala dahil ramdam pa rin niya ang init ng gabing iyon na ayaw man niyang aminin, ay tumatak sa isip niya. "Ano, gusto mong ituloy ito o gusto mong ibaon na lang sa limot at magpanggap na walang nangyari?" "Ang ibig mong sabihin, gusto mong akuin kitang responsibilidad ko dahil nagtalik tayo?" malamig na tanong ng lalaki, sabay taas ng kilay. Ang gwapo nitong mukha ay may halong pang-aasar na lalong nagpa-init ng ulo ni Desiree. Halos gusto na niyang sugurin at kalmutin ito. Halos sumabog sa inis si Desiree. Hindi man lang niya napag-isipan nang gano’n kalalim ang nangyari kagabi. "Hindi!" Sigaw niya, sabay irap at iwas ng tingin. "Isang beses lang iyon, wala nang dapat pag-usapan pa. Wala akong pakialam." Nagkibit-balikat siya at malamig na nagsabi, "Mas mabuti pang kalimutan na lang natin pareho ang lahat. Walang nasaktan, walang talo." Hindi naman siya magpapatali sa isang lalaki kahit pa... napakahusay nito sa kama. "Kung gano’n, ayos," sagot ni Terrence habang nag-uunat at naglakad palabas ng kwarto na parang walang nangyari. Ngunit bago siya tuluyang lumabas, lumingon pa ito at mayabang na nagsabi, "Sana lang hindi mo ipagmalaki kahit kanino na nakuha mo ako."

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

PROLOGUE

"Ano bang tinititigan mo diyan, Philip?"

Tanong ni Terrence nang mapansing kanina pa nakatitig ang kaibigan niya sa dalawang babae, tila nakalimutan na may tao pa siyang kasama. Karaniwan ay baligtad ito—siya ang madalas mahuli sa kakatingin ng babae, at si Phillip naman ang nangungusap o nananaway. Pero ngayon, parang nagkapalit sila ng ugali.

"Tinitingnan ko lang ang magaganda," sagot ni Phillip, hindi inaalis ang tingin sa babae na kanina pa niyang pinagmamasdan.

"Yung grupo ng mga anak-mayamang walang modo na ‘yon? Bakit, interesado ka?" tanong ni Terrence.

Napatingin si Phillip sa kaibigan, saka napailing at pabulong na nagmura sa isip.

‘Tarantado talaga ‘to, nilalait pa ang mga anak-mayamang walang modo. Ikaw kaya ang anak ng isang kilalang tao, na si Timothy Lorenzo, hambog ka! Kung ‘yung mga babaeng ‘yon daw ay walang modo, ewan ko na lang kung anong tawag sa isang gaya mo. Mas bastos pa yata!’

Pero syempre, hanggang sa isip lang siya. Kung sasabihin niya nang harapan, siguradong magtatalo lang sila, at baka hindi pa siya makakuha ng pagkakataon sa babaeng gusto niyang lapitan.

"Kilala mo ba sila?" tanong ni Phillip, sinusubukang makakuha ng impormasyon. Alam niyang malawak ang koneksyon ni Terrence, pero hindi naman siguro nito kilala lahat ng babae sa bansa.

"Ha? Kilala ko? S’yempre, kilalang-kilala," sagot ni Terrence, sabay ngisi habang nakatingin sa isa sa mga babae.

At paano nga bang hindi? Isa roon ang babaeng muntik nang maging dahilan ng pagkasira ng isang malaking proyekto niya. Hindi niya makakalimutan ang babaeng nakasuot ng pulang spaghetti strap, matapang ang aura at may nakakalokong ganda.

"Bakit mo naman pinagsasalitaan ng ganyan?" tanong ni Phillip, halatang naiinis sa tono ng kaibigan. Alam niyang may pagkamatalas ng dila si Terrence, pero hindi niya gusto ang paninira nito sa mga babae.

"Totoo naman ah. Tingnan mo ang ayos nila, lalo na ‘yung nakapula—iyon mismo ang mortal kong kaaway. Akala mo kung sino. Ang landi sobra," singhal ni Terrence habang nagngingitngit sa inis.

Hindi pa siya nakuntento, pati ‘yung isang babae sa grupo, na siyang gusto ni Phillip, ay nadamay pa sa panlalait niya. Sa isip ni Terrence, kung magkaibigan ang dalawang ‘yon, siguradong pareho lang ang ugali.

Ganoon talaga si Terrence Lorenzo— gwapo, pero mas matalim ang dila kaysa sa isip. Kahit gaano pa kaganda o ka-sexy ang isang babae, kapag nakakainis sa kanya, siguradong hindi makakaligtas sa pangungutya niya.

Si Terrence, sa totoo lang, hindi pa kailanman nagseseryoso sa kahit sinong babae.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

قد تعجبك أيضًا

روايات إصدار جديدة

ถึงผู้อ่าน

Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista，nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang  manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.

ไม่มีความคิดเห็น
51
PROLOGUE
"Ano bang tinititigan mo diyan, Philip?"Tanong ni Terrence nang mapansing kanina pa nakatitig ang kaibigan niya sa dalawang babae, tila nakalimutan na may tao pa siyang kasama. Karaniwan ay baligtad ito—siya ang madalas mahuli sa kakatingin ng babae, at si Phillip naman ang nangungusap o nananaway. Pero ngayon, parang nagkapalit sila ng ugali."Tinitingnan ko lang ang magaganda," sagot ni Phillip, hindi inaalis ang tingin sa babae na kanina pa niyang pinagmamasdan."Yung grupo ng mga anak-mayamang walang modo na ‘yon? Bakit, interesado ka?" tanong ni Terrence.Napatingin si Phillip sa kaibigan, saka napailing at pabulong na nagmura sa isip.‘Tarantado talaga ‘to, nilalait pa ang mga anak-mayamang walang modo. Ikaw kaya ang anak ng isang kilalang tao, na si Timothy Lorenzo, hambog ka! Kung ‘yung mga babaeng ‘yon daw ay walang modo, ewan ko na lang kung anong tawag sa isang gaya mo. Mas bastos pa yata!’Pero syempre, hanggang sa isip lang siya. Kung sasabihin niya nang harapan, sigurado
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER: 1.1
Gusto ng matalik niyang kaibigan na iligpit ang babaeng nakakasama niya papunta sa itaas. Nandito ang kanyang club. Sa itaas, naroon ang kanyang pribadong lounge—isang silid na halos palagi niyang hinihiram, mas madalas pa nga gamitin niya iyon kaysa sa may-ari. Pero mukhang hindi pwede ngayon. Kailangang gamitin ng may-ari ng silid.Ngayon, siya na lang ang naiwan, 'di ba? At ano pa ang hinihintay niya? Ininom niya ang lahat ng kulay-ambrang likido sa baso at kumindat sa magandang babaeng malaki ang dibdib na matagal na siyang tinititigan. Kaagad na lumapit sa kanya ang babaeng iyon nang walang pag-aatubili.Inilakad niya ang kanyang matangkad na pangangatawan patungo sa pasilyo, diretso sa banyo sa seksyon ng VIP na bihirang gamitin. Hinayaan niyang sundan siya ng babaeng may umbok na dibdib na para bang nahihibang. Ganito lang kadali, hindi na niya kailangan mag-aksaya ng oras sa panloloko. Kaya nga hindi niya maintindihan kung bakit pa kailangang magsayang ng oras para humana
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 1.2
“Hindi na kailangan,” malamig na tugon ni Terrence. Kahit kilala siyang hindi mapili pagdating sa babae, lagi siyang maingat. Hindi siya kailanman nakikipagtalik ng walang proteksyon, at hinding-hindi rin niya hinahayaan na iba ang magsuot nito para sa kanya. Sa isip niya, isang maling galaw lang ng mga kuko ng babaeng iyon at yari siya.Matapos niyang maghanda, marahan niyang pinaharap ang babae. Tumalikod ito at agad na itinaas ang maikling palda hanggang sa lumitaw ang makinis na balat sa kanyang likuran. Halatang sanay at walang pagtutol. Ngunit bago pa man siya makapagsimulang gumalaw, biglang may kumalabog sa pinto.Napatigil si Terrence, pati ang babae. Nagreklamo ito nang mahina, ngunit hindi siya nakinig. Itinuloy lang niya ang ginagawa hanggang sa may isa na namang malakas na kalabog mula sa labas.Napabuntong-hininga siya nang malalim. “Wala na. Sirang-sira na ang mood ko.”Tinanggal niya ang proteksyon na halos hindi pa nagagamit at itinapon iyon sa basurahan. Isinuot muli
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 2.1
Isa na namang gabi ang dumating na dinala ni Desiree si Stella para maglabas ng sama ng loob. Bagong brokenhearted ang kapatid niya dahil sa fiancé nito, at siya mismo ay katatapos lang din malaman na niloko siya ng matagal na niyang kasintahan—iyong taong pinagkatiwalaan niya nang lubusan. Kaya pareho silang nagpasya: maglasing nang todo, pitong araw nang sunod-sunod, hanggang sa mapagod ang puso. Ngayon, sinabi na nilang ito na ang huling gabi. Hindi na kaya ng atay, at baka pati bato nila ay bumigay na rin.Habang tahimik silang umiinom, biglang nagpaalam si Stella na may gusto raw siyang landiin. Pinayuhan na ni Desiree pero hindi pa rin nakinig, kaya hinayaan na lang niya.“Kapag naglalakad ka nang paika-ika mamaya, hindi kita aawatin,” sabi ni Desiree habang pinagmamasdan ang paglayo ng kapatid. Hindi na niya pinigilan pa, dahil alam niyang marunong na si Stella magdesisyon at mag-alaga sa sarili.Pero sa totoo lang, nawalan na rin siya ng ganang mag-alala. Ang atensyon ni Desire
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 2.2
“Magkatrabaho lang daw, walang malisya, walang koneksyon?” Napangisi si Desiree. “Magkatrabaho saan? Sa kama?”“Dati ang sabi mo gusto mong mapag-isa, gusto mong maghiwalay tayo para pareho tayong ‘lumago.’ Gusto mong matapos nang maayos, maayos na parang magkaibigan! Pero anong maayos dito, ha?” bulyaw niya, punong-puno ng hinanakit.“Tinatanong ko pa kung may iba ka na, sabi mo wala. Na ‘nawala lang daw ang passion.’ At ikaw,” turo niya sa babae, “ilang buwan ko nang napapansin kung paano ka tumitig sa boyfriend ng may boyfriend. Nang tanungin ko, sabi mo idol mo lang siya, hinahangaan mo bilang senior sa trabaho. Punyeta, bagay nga kayo pareho—parehong sinungaling!”Habang nagwawala si Desiree, nag-ipon ng lakas ng loob si Dawson at humakbang palapit, inilagay ang sarili sa harap ng bagong girlfriend para protektahan ito sa dating kasintahan. Alam niyang delikado kapag nagagalit si Desiree. Amoy na amoy pa niya ang alak sa hininga nito, at kabisado niya kung gaano ito kabangis kapag
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 3.1
“Terrence, mahal… gusto akong saktan ng palakang ‘yan,” sabi ni Desiree na may pa-sweet pa na boses, parang batang nagrereklamo. Napataas ang kilay ni Terrence, bahagyang natawa sa bansag na ginamit nito para tawagin ang lalaking kaharap nila.Ang tapang pa rin ng bibig ng babaeng ‘to, naisip niya.Samantala, napakunot ang noo ni Dawson. Kailan pa natutong magpa-cute si Desiree? Sa tagal nilang magkasama, ni minsan hindi siya nakarinig ng ganitong tono.“Sino ka ba? Bakit ka nakikialam?” tanong ni Dawson, pilit pinapalakas ang loob kahit halata sa boses ang kaba. Pinili na lang niyang palampasin ang pangungutya ni Desiree.Alam niyang kilalang tao ang lalaki sa harap niya. Si Terrence Lorenzo, kilalang negosyante mula sa pamilyang mataas ang estado sa lipunan. Pero ang hindi niya maintindihan ay kung bakit ito nasa tabi ni Desiree, at bakit parang masyado silang malapit. Lalong sumiklab ang inis nang makita niyang inakbayan ni Terrence si Desiree, parang ipinapakita sa lahat na siya an
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 3.2
“Huwag mo akong pilitin magsalita nang masama, baka sabihin mo minamaliit kita. At kung may bago na akong lalaki, wala kang karapatang magreklamo dahil hiwalay na tayo. Kahit ilang araw pa lang, hiwalay na rin iyon! Kahit isang oras o isang minuto pa lang, may karapatan akong magmahal ulit dahil single na ako. Pero ikaw? Niloko mo ako habang tayo pa. Ang kapal mo, tanga!”“Huminga ka muna,” bulong ng boses sa tabi ng tainga niya. Napahinto si Desiree at napalunok, saka mabilis na huminga nang malalim bago muling bumuga ng galit.“At tandaan mo rin ito! Hindi ako nandito para mangulit o makipagbalikan. Nandito ako para manermon! Gusto ko lang makita ang pagmumukha ng bago mong babae! Mga sinungaling kayong dalawa! Nakakainis lang!”Ang babae kasing kasama ni Dawson ay siya ring “nakatatanda sa opisina” na dati nitong sinasabing katrabaho lang. ‘Yun pala, habang magkasama pa sila, ay iyon na ang nililigawan. Ngayon, dahil may dagdag na sahod at posisyon, siguro akala ng babae ay napakala
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 3.3
“Anong kinalaman ko kung nakuha mo o hindi? Huwag mo akong tingnan ng ganyan — hindi ibig sabihin noon na kailangan kong makipag-sex sa’yo para bayaran ang hindi natuloy sa inyo ng babae mo. Tama na, reality ito, hindi melodramang nobela. Pareho ba tayong galit sa isa’t isa? Aba, baliw ka ba?!” sigaw ni Desiree na nanginginig ang tono. Napalingon ang mga tao sa paligid, pero tumawa lang si Terrence nang bahagya.“Anong iniisip mo? Ako, gustong makipag-sex sa’yo? Mangarap ka lang. Ang bibig mong ganyan, hindi ko pa hihimutin ng halik. Pero kung babayaran mo talaga ako, pumunta ka at uminom kasama ko. Dahil sinira mo ang mood ko mula pa sa labas ng banyo. At isa pa — kanina tinapakan mo pa ang sapatos ko. Kaya bumili ka ng bagong pares bilang kabayaran. Naiintindihan mo ba?”Natigilan si Desiree. Alam na niya na hindi naman tipong gentleman si Terrence, pero hindi niya inaasahan na ganito ka-direct ang sasabihin nito. Noon pa man ay magaling na ang dila niya, at hanggang ngayon ay pareho
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 4.1
Dumating sina Desiree at Terrence sa bar bandang hatinggabi. Pag-aari ito ni Doctor Leon, pinsan ni Terrence, kaya’t may espesyal siyang karapatan na gumamit ng VIP room kahit gaano pa karami ang nakapila sa labas.“May reservation ka ba?” tanong ni Desiree habang papasok sila sa loob. Puno ng tao ang bar at hindi niya maintindihan kung paano nakakuha ng silid si Terrence nang hindi nagpareserba. Pero naisip din niyang natural lang iyon — mayaman kasi at kilala, kaya hindi na siya nagtaka.“Ganito talaga kapag gwapo,” sagot ni Terrence sabay kibit-balikat. Laging may nakalaan na silid para sa kanya, lalo na ngayong parehong nasa bahay sina Kuya Leon at Kuya Orion kasama ang pamilya nila. Noon kasi, habang binata pa ang mga ito, lagi nilang ginagamit ang silid na iyon.“Anong kinalaman ng pagiging gwapo diyan?” iritadong sabi ni Desiree habang umuupo sa mamahaling sofa. Dumating ang waiter na may dalang mamahaling alak, halatang kabisado na ang gusto ni Terrence. Malamang madalas itong
อ่านเพิ่มเติม
CHAPTER 4.2
Sa huli, tumayo rin ang lalaki nang buong tayog. Lumapit siya at umupo sa mahabang sofa katabi ng dalaga. Sa lakas ng bagsak ng katawan ni Terrence, bahagyang tumalbog ang sofa kaya napabundol si Desiree at natapon ang alak sa damit niya.“Ahhhh! Terrence!” sigaw ni Desiree, sabay tayo at pilit pinapahiran ang alak sa suot niyang damit. Buti na lang at madulas at makintab ang tela kaya hindi gaanong nabasa.“Oops, sorry. Bakit hindi mo muna nilapag? Bakit hawak-hawak mo pa rin?” sabi ni Terrence habang mabilis na inabot ang tissue sa harap ni Desiree. Sa pag-abot niya, bahagyang sumayad ang dibdib niya sa balikat ng babae. Dahil medyo hilo na, napayuko si Desiree at napakapit sa balikat ng lalaki para hindi matumba. Sa sandaling iyon, mabilis na umalalay si Terrence at yumakap sa baywang niya.Nagkalapit ang mga mukha nila—sapat para maramdaman ang hininga ng isa’t isa. Nagtama ang mga mata nila; malalim, mainit, at puno ng kung anong kuryente na mahirap ipaliwanag. Unti-unti silang na
อ่านเพิ่มเติม
ดูเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status