บทที่ 14 บังเอิญเจอพรทิพย์อีกครั้ง

สมศักดิ์ค่อย ๆ วางร่างของลไมลงบนเตียงแล้วถอดรองเท้าให้เธอ จากนั้นก็ค่อย ๆ ดึงกระโปรงที่ร่นขึ้นให้ลงมาปิดดี ๆ

มือของสมศักดิ์เผลอลูบตรงร่องนูนที่ทำให้ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง แล้วเขาก็ค่อย ๆ ก้มหน้าเข้าไป เลื่อนกางเกงในสีเข้มของลไมออกไปนิดหนึ่ง…ก่อนจะใช้ริมฝีปากแนบลงบนเนื้อสีชมพูที่มีกลิ่นเฉพาะตัวนั้นอย่างช้า ๆ

ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาดังออกมาจากปากลไม…สมศักดิ์รีบหยุดความซนของตัวเองทันที ริมฝีปากยังติดกลิ่นคล้ายน้ำมูกที่ไหลออกมาจากของลับสีชมพูของเธอ

ทั้งที่เมื่อกี้อารมณ์เขาพุ่งขึ้นสุด ๆ กับภาพตรงหน้า จริง ๆ แล้วถ้าเขาคิดจะทำมากกว่านั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย ลไมหลับสนิทไม่รู้เรื่อง แถมทั้งบ้านก็มีแค่สองคน

แต่สมศักดิ์ไม่ใช่ผู้ชายประเภทเจ้าชู้ หรือชอบฉวยโอกาสอะไรขนาดนั้น เมื่อกี้ตอนที่บ้าบิ่นเอาปากไปซุกของลับของลไม เขาเองยังมือสั่นอยู่เลย

ชายหนุ่มเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ลไมนอนอยู่คนเดียว แล้วกลับเข้าห้องตัวเอง

"โอย…กูบ้าไปแล้วจริง ๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางลูบริมฝีปากที่เมื่อกี้เพิ่งไปแตะของลับของลไมมา

จากนั้นเขาก็หลับสนิทยาวต่อจากที่ง่วงค้างมาตั้งแต่ในร้านสปา

เช้าตอนกินข้า