บททั้งหมดของ Ang Makasalanang Asawa ni Mr. Whitman: บทที่ 531 - บทที่ 540

Sayang at napalagpas nila ito. "Daddy, bakit di ako binisita ni Mommy ngayon? Sabi niya makikipaglaro siya sa akin ngaong linggo." Nahimasmasan si Madeline sa boses ni Jackson. Itinaas niya ang kanyang mukha at nakita ang batang lalaking hinihila ang pantalon ni Jeremy, habang nakatingala ito at nagtatanong. Iniabot ni Jeremy ang kanyang kamay at hinaplos ang maliit na ulo nito nang may malambing na ngiti. "Jack, mula ngayong Lunes, pupunta sa Daddy sa isang business trip at di muna makakauwi nang matagal. Kailangan mong makinig sa nanay mo okay?" "Gaano katagal?" Inosenteng tanong ng batang lalaki. Nag-aalinlangang ngumiti si Jeremy. "Mauunawaan mo kapag malaki ka na." Ikinurap ni Jackson ang kanyang malaki, maliwanag at matalinong mga mata. "Edi kailangan kong lumaki nang mabilis para makita ko agad ulit si Daddy." "Baby ko, ang galing mo." Pinuri ni Jeremy. Bigla siyang lumuhod at niyakap si Jackson. "Daddy, anong mayroon sa'yo?" Walang muwang na kumurap si Jackson.

Lumabas si Madeline sa ospital at dahan-dahang huminto. Ngumiti siya. "Di na dadating ang araw na tatay o tayong dalawa nang magkasama." Kaagad na nabiyak ang puso ni Jeremy nang marinig niya ang mga salitang ito. Tinignan niya ang likod ni Madeline na nasa malapit, pero pakiramdam niya na bundok ang pagitan nilang dalawa. "Eveline? Ikaw talaga yan, Eveline!" Mula sa malayo, tinawag ni Eloise si Madeline sa gulat at tumakbo palapit. Tinignan ni Madeline ang taong unti-unting lumalapit at nagulat. Habang naguguluhan pa siya, nagtanong ang batang lalaking hawak ni Jeremy, "Grandma, bakit pumunta ka rin sa ospital?" Mayroong bakas ng pag-aalala sa mga mata ni Eloise nang sumagot siya, "Wala lang. Nandito lang si Grandma at Grandpa para sa isang routine check-up." "Talaga bang ayos lang kayong dalawa?" Ibinuka ni Madeline ang bibig niya. Nang makitang nag-aalala sa kanila ni Sean si Madeline, isang ngiti ang lumitaw sa mukha ni Eloise. "Wag kang mag-alala Eveline. Ayos lang ta

Si Eloise at Sean na di pa nakakaalis ng ospital ay halos mapaluhod nang manghina ang kanilang binti nang malaman nila na naaksidente si Madeline at Jeremy. Sumugod sila sa emergency room at nakita si Jeremy na naghihintay sa labas. Nakaupo siya nang hindi kumikibo sa upuan habang tumutulo ang dugo mula sa kamay niya. Ang buong pagkatao niya ay mukhang naninigas, at ang katawan niya ay naglabas ng isang malamig at malungkot na hangin. Ang lumapit sa kanya ay para kang tinataga ng matatalim na yelo sa katawan niya. Naaalala pa rin ni Eloise ang nangyari noong nakaraang tatlong taon noong isugod si Madeline sa operating table, ganito din si Jeremy, natatakot nang sobra. Mukhang naunawaan ni Eloise sa sandaling ito kung bakit nakakapagtakang galit sa kanilang dalawa ni Meredith si Jeremy noon. Dahil ito sa natatakot siyang baka may mangyaring masama kay Madeline. Ngayon, kinabahan din si Eloise. Ayaw talaga niyang maulit ang nangyari noong nakaraang tatlong taon. Nang makita a

Nang naiinis dahil malambing na nakatitig si Felipe kay Madeline, naglakad palapit si Jeremy at hinarangan ang titig ni Felipe. "Tara sa labas, may sasabihin ako sa'yo." Ngumiti si Felipe nang marinig niya ang mga sinabi ni Jeremy. Tapos lumingon siya at sinundan ito palabas. Sa dulo ng pasilyo, tapatang sinabi ni Jeremy sa kanya, "Felipe, maaaring maloloko mo si Linnie, pero di mo ako maloloko. Ginagamit mo si Linnie para makuha ang pakay mo." Tahimik na nakinig si Felipe nang di nakikipagtalo. Sa halip ay ngumiti siya at sinabi, "Tama, ginagamit ko si Vera. Kung di dahil kay Vera, magiging napakahirap para sa akin na makuha ang Whitman Corporation at Whitman Manor nang ganito kabilis." Pagkatapos pakinggan ang walang pagsisising sagot nito, itinupi ni Jeremy ang kanyang daliri at nagsimulang tumunog ang kamao niya. "Felipe, talagang naoakasama mo" "Napakasama?" Tumawa si Felipe nang dumaloy ang kayabangan mula sa mata niya. "Diba masama ka rin? Sinaktan mo si Vera hanggang

Nang maglakad si Madeline palapit sa kanya, magalang lang na ngumiti ito. "Hello Mr. Whitman. Ako ang fianceé ni Felipe, si Vera." Dinurog ng pagpapakilala niya ang puso ni Jeremy, pero ngumiti nang matagumpay dito si Felipe. Pinilit ni Jeremy na kumalma, pero sa huli, hindi niya mapigilan ang kanyang sarili at bigla niyang hinawakan ang kamay ni Madeline. "Linnie, di ako si Mr. Whitman. Ako ang asawa mo!" Pwersahang hinila palayo ni Madeline ang kanyang kamay nang marinig niya ang mga salitang ito. Tinignan niya ito nang masama. "Mr. Whitman, respetuhin mo naman ako. Ako ang future aunt mo." Hiss. Dumaan sa tainga ni Jeremy ang mga pamilyar na salitang ito at lalong nasaktan ang bugbog niyang puso. Napuno ng dugo ang puso niya nang mahirapan siyang huminga dahil parang pinupunit ang puso niya. "Jeremy, wag kang magbiro nang ganyan. Magagalit si Vera." Lumapit si Felipe at nagbigay ng seryosong paalala. Nakatagpo ni mata niya ang masamang tingin ni Jeremy at lalong luma