บททั้งหมดของ Ang Makasalanang Asawa ni Mr. Whitman: บทที่ 541 - บทที่ 550

Matapos malaman na nakalabas na si Madeline sa ospital kasama ni Felipe, kahit na medyo kinakabahan si Eloise at Sean, di sila masyadong natataranta. Kahit na di nila kilala si Felipe, sigurado silang di sasaktan ni Felipe si Madeline. … Sa kabilang banda, kaagad na dinala ni Felipe pabalik si Madeline sa dati nilang apartment. Malinaw na alam ni Madeline ang apartment na ito. Pumunta siya nang kusa sa kwarto tapos nagpalit siya ng damit pambahay. Pinanood siya ni Felipe nang maigi mula sa isang tabi. Kahit na pakiramdam niyang bihira ang magkaroon ng amnesia, ang gawi ni Madeline ay mukhang nagpapakita na talagang nawalan siya ng bahagi ng alaala niya. Ang mga alaalang ito ay puro may kinalaman kay Jeremy. Tuluyan na niyang nakalimutan si Jeremy. Kahit pagmamahal o hinanakit man ito, hindi niya ito maalala. Para kay Felipe, mabuting bagay ito. Nang makitang biglang inimpake ni Madeline ang kanyang damit, lumapit si Felipe nang nagdududa. "Vera, anong ginagawa mo?"

Noong una, medyo kinakabahan sila na tawagin si Felipe. Atsaka, pinaalalahanan sila ni Jeremy na si Felipe ay isang delikadong tao. Pero mula sa nakikita nila, mukhang elegante at maginoo si Felipe. "Salamat, Mr. Whitman." Pinasalamatan siya ni Eloise. "Walang anuman. Ang tanging hiling ko lang ay ang kasiyahan ni Vera," Sinabi ni Felipe nang may hiya, "Pero pakiusap wag niyong babanggitin ang pamangkin kong si Jeremy sa harap ni Vera." "Ang sugat na iniwan ni Jeremy kay Vera ay napakalalim. Walang kahit isang minutong masaya si Vera noong kasama niya pa ito. Ngayong pinili na niyang kalimutan si Jeremy, ito ang pinakamalaking patunay na si Jeremy ang pinakanakasakit sa kanya. "Atsaka, noong kami ni Vera ay nasa F Country, nagkaanak kami. Ang pangalan niya ay Lilian at ang palayaw niya ay Lily. "Gusto ko na talagang tapusin ang mga bagay dito at ibalik doon si Vera para iparehistro ang kasal namin, pero dahil nakilala na niya kayo, umaasa ako na siya ang magiging asawa ko b

Mas lalong nagulat si Madeline nang marinig niya ang mga salitang iyon. Maingat niyang tinitigan ang mukha ni Jeremy na para bang tinatanong niya kung siya nga ba talaga ang taong nasa kanyang harapan. Ngunit base sa sagot ni Madeline ay mas lalong nagsisi si Jeremy. Alam niya na masyadong matindi ang ibinigay niyang sakit at pinsala sa kanya. Inisip niya kung anong kailangan niyang gawin para mapagbayaran ang lahat ng ito. Dinala ni Jeremy si Madeline sa pinakamalapit na ospital mula sa mall. Pagkatapos niyang makita ang doktor, kaagad niyang napansin na ang doktor ay si Adam Brown. Kahit na iisa lang ang paaralan na pinasukan nila Adam at Jeremy noon, mabuti pa rin silang magkaibigan ni Daniel kaya bahagya siyang nababahala sa kanya. "Kailan ka pa naging psychiatrist?" Tanong ni Jeremy. Bahagyang ngumisi si Adam at simpleng naglabas ng isang card mula sa kanyang drawer. Nakasulat sa card na siya si Dr. Adam Brown, isang psychiatrist. "Wala lang akong magawa kaya nag

Sa puntong iyon, lumitaw ang luha sa mga mata ni Jeremy at nanlabo ang kanya panignin. Sa mga luha, nakita niya na mapula rin ang mga mata ni Madeline. "So, si Meredith ang masamang babae na nagpanggap na ako?" Sinabi ni Madeline ang kanyang hula. Bahagyang tumango si Jeremy nang may pagsisisi. "I'm sorry, Linnie. Nagdusa ka nang dahil sa'kin." Niyakap niya siya nang may katapatan, pagmamahal, at paghingi ng tawad. Umiyak na si Madeline at sumubsob sa dibdib ni Jeremy. Tumulo ang maiinit na luha sa kanyang mga pisngi. "Ang dahilan pala kung bakit mabuti ang trato mo kay Meredith ay dahil akala mo siya ako…" Diniin niya ang kanyang labi na basa ng mga luha. "Kahit na isa lang iyong mababaw na bagay na sinabi ko, sineryoso mo iyon at tinupad mo ang pangako mo. Ang saya-saya ko, sa totoo lang." Hindi siya sinisi ni Madeline sa kanyang mga nagawa at mas lalo lang sumama ang pakiramdam ni Jeremy. Dapat niya siyang sisihin. Kahit na nagkamali siya nang piniling tao, hindi siy

Dalawang araw na ba siyang nawawala? Bakit hindi niya maalala na nawawala siya nitong nagdaang dalawang araw? Naalala niya lang na pilit siyang hinila papalayo ni Jeremy sa tapat ng mall at nakita niya ang isang aksidente. Tapos bigla na lang, nandito na siya. Nanatiling nakatayo si Jeremy sa kanyang posisyon nang hindi gumagalaw habang pinapanood niya si Felipe na unti-unting naglaho kasama ni Madeline papunta sa dulo ng mataong daan. Tahimik na umapaw ang kaba at nakakabaliw na selos sa kanyang malulungkot na mga mata. 'Linnie, hindi na kita hahayaang mawala sa'king muli. 'Hindi pwede.'…Sinundan ni Madeline si Felipe pabalik sa apartment. Pagbalik nila, hawak pa rin ni Madeline ang bookmark. Umalingawngaw ang mga salita ni Jeremy sa utak niya, "Linnie, kung na sa'yo pa rin ang bookmark, ibig sabihin may pakialam ka pa rin sa'kin sa kailaliman ng puso mo." 'Ano ba ang bookmark na to?' Pagpasok niya sa lugar, tinanong ni Madeline si Felipe ng isang diretsong tanon