บททั้งหมดของ Avenger From The Past: บทที่ 1 - บทที่ 5

"Again?!" Bumulahaw ang malakas na boses ni Addison sa loob ng meeting room na kinaroroonan niya. The model that her employees' hired is really getting into her nerves. Ito na kasi ang pang-apat na beses na nag-request ito na magpalit ng venue dahil sa taglay nitong kaartehan. "According to her manager, hindi raw po kasi siya puwedeng ma-expose masyado sa init at alikabok, baka raw po puwedeng palitan 'yong beach na venue," one of her employee's explained while avoiding having an eye contact with her. Napahawak siya sa sintido at marahang hinilot iyon. Pinapasakit ng modelong iyon ang ulo niya. "Summer clothes ang imo-model niya, saan ang gusto niyang venue? Sa Iceland? Hindi niyo ba naisama sa requirements ng kukuning model na kailangan ay may utak at commonsense? Gosh!" Everyone is just looking down and avoiding her gazes. Dinampot niya ang cellphone niya at tumayo sa kinauupuan. "Fire that model and hire another one," mariing sabi niya. "Pero Miss, malapit na po ang launching

Kinabukasan ay gumising ang lahat ng may masakit na ulo. Nakahawak ang ilan sa kanya-kanyang mga ulo dahil sa hang over. Nagtimpla lang si Alex ng kape nila ni Sam at napagpasyahang sa terrace mag kape.   "Sobrang sakit ng ulo ko," mangiyak-ngiyak na sabi ni Sam at nasa ulo ang dalawang kamay.   She really drink hard last night to the point that Alex needed to carry her to their room. Samantha is really wasted and can't barely walk on her own.   "Ayan kasi, sabi ko sayo tama na at 'wag ka ng magpakalasing ng sobra pero sinunod mo pa rin 'yang kagustuhan mo," sermon sa kanya ni Alex na sumisimsim ng kape at nakatanaw sa dalampasigan.   "Sorry, mom," sarkastikong sabi ng kaibigan at nagpatuloy na lang sa pag inda ng hang over niya.   Tahimik lang nila na tinuloy ang pagkakape nila nang pumasok si Ashley.   "Ah sorry, hindi na 'ko kumatok. Pinapatawag ni Mrs. Tr

"AAAAAHHHHHH!!!"    Nagising si Yvonne dahil sa kirot na nararamdaman niya sa magkabilang kamay niya. Pagdilat niya ay nasa loob na siya ng isang kweba na napapalibutan ng mga sulo habang nakaupo sa isang kahoy na upuan, at nakapako ang dalawang kamay sa magkabilaang gilid nito. Hindi niya maalala kung anong nangyari bago siya mapunta sa sitwasyong ito.   Ramdam na ramdam ni Yvonne ang mga pakong nakabaon sa laman ng kamay niya. Mababakas mo sa mga sigaw niya ang kirot at sakit ng nararamdaman.   "Sssshh 'wag kang maingay, baka marinig ka sa labas," sabi ng tinig mula sa bahagi ng kweba na hindi masyadong tinatamaan ng liwanag.   "Tulong! Tulungan niyo ko!" pinilit niyang sumigaw ng tulong pero walang nakakarinig sa kanya.   "HAHAHAHAHA sa tingin mo talaga may makakarinig sayo sa lugar na 'to?" unti-unting lumabas sa dilim ang kasama na may hawak na malaking maso. Nanlaki an