All Chapters of บำเรอไฟ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 หึง ทันทีที่รถยนต์คันหรูได้จอดเทียบสนิทบนลานจอดรถส่วนตัวของเพ้นท์เฮ้าส์ ร่างสูงโปร่งก็ก้าวขาลงจากรถ ก่อนจะเดินนำหน้าเธอไปที่ลิฟต์ส่วนตัวด้วยใบหน้าบึ้งตึงอย่างกับคนไปกินรังแตนมา เขารู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่เห็นผู้กองปริญที่ห้างสรรพสินค้าแล้ว แค่เพียงตำรวจหนุ่มคนนั้นเห็นหน้าเธอ ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าผู้กองปริญนั้นตื่นเต้นดีใจแค่ไหน “ไงล่ะ เห็นหน้าแฟนเก่าแล้วหงอยเลยนะ คงจะคิดถึงมันมากเลยล่ะสิ!” น้ำเสียงดุดันพูดขึ้นมาทันทีที่ก้าวขาเข้ามาภายในเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัว “แฟนเก่า?” กนกรดาพูดขึ้นมาด้วยความงุนงง เพราะเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยจริง ๆ เธอไม่เคยมีแฟน แล้วจะมีแฟนเก่าได้ยังไง “หรือว่าผัวเก่าเธอกันแน่ล่ะ ไอ้ผู้กองขี้นั่น” “เอ๊ะ! คุณอาชา ทำไมคุณพูดถึงพี่ปริญเขาแบบนั้นคะ มันไม่สุภาพเลยนะคะ” เธอรีบตำหนิเขาขึ้นมาทันที ก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจใส่ เมื่อรู้สึกว่าเขาพูดจาไม่ดี “ทำไม ก็ฉันจะเรียกว่าผู้กองขี้ เธอมีปัญหาอะไร หรือว่าฉันแตะต้องผัวเก่าเธอไม่ได้!!” “คุณพูดอะไรของคุณคะ พี่ปริญเปรียบเสมือนพี่ชายฉันอีกคน และฉันก็เคารพพี่ปริญเหมือนพี่ชายของฉัน!!” “เหอะ! พี่ชายที่หวัง

ตอนที่ 34 อยากรู้จักให้มากกว่านี้ เช้าของวันใหม่ 07:45น. ฝ่ามือเรียวเล็กเผลอยกขึ้นมาลูบไล้ตามกรอบใบหน้าคมสัน ที่ยังคงหลับตาสนิทอย่างแผ่วเบาไปมา ในเวลาที่เขาหลับแบบนี้ ใบหน้าคมคายของเขามันช่างดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไรกับใคร แต่มันก็คงจะเป็นเพียงเวลาที่เขาหลับเท่านั้นสินะ เพราะตลอดเวลาเพียงแค่คนอย่างเขาไม่พอใจอะไร หรือโมโหหงุดหงิดให้ใคร สายตาคมกริบของเขาก็สามารถฆ่าคนให้ตายได้ โดยเฉพาะกับเธอ ไม่รู้ว่าหากวันนั้นมาถึง …วันที่เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระจากเขา เธอจะมีความกล้าพอที่จะเดินจากเขาไปหรือเปล่านะ เพราะตอนนี้ยิ่งนานวันหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอมันก็ยิ่งถลำลึกลงไปจนยากที่จะถอยหลังกลับ เธอไม่เคยคิดเลยว่าความรู้สึกของเธอจะคล้อยตามไปกับผู้ชายใจร้ายอย่างเขาได้อย่างง่าย ๆ ทั้งที่พยายามเตือนตัวเองไว้ตลอดว่าอย่าไปเผลอรู้สึกดีกับเขา เธอควรจะเกลียดเขา มากกว่าจะไปรู้สึกดีกับเขาอย่างที่เขาเคยเตือน สุดท้ายแล้วเธอก็ยังอยากจะวิ่งเข้าไปหาความเจ็บปวดนั้น เธอก็เหมือนกับแมลงเม่าที่อยากจะบินเข้ากองไฟ เธอไม่เข้าใจตัวเธอเองเลยจริง ๆ กนกรดาพยายามที่จะขยับตัวให้เบาที่สุดเพื่อจะลุกออกจากอ้อมกอดของเขาอย่าง

ตอนที่ 36 เรียกเมียได้เต็มปาก ดวงตากลมโตทอดมองไปยังพื้นที่ชายหาดอันกว้างไกลตรงหน้า หาดทรายสีทองประกอบกับน้ำทะเลสีฟ้าใส ที่สะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ให้เห็นเป็นประกายระยิบระยับนั้น มันช่างดูกลมกลืนกันอย่างสวยงามลงตัว ขาทั้งสองเหยียบย่างลงบนผืนทรายที่อ่อนนุ่ม เสียงเกลียวคลื่นพัดเข้าสู่ฝั่งแผ่วลง ประกอบกับชายหาดที่ดูกว้างขึ้นในขณะที่พระอาทิตย์เริ่มที่จะอ่อนแสง กนกรดาเดินเลียบชายฝั่งไปเรื่อย ๆ มองดูมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลด้วยสายตาที่เศร้าหมอง “คุณต่ายครับ!!” น้ำเสียงทุ้มที่คุ้นหูได้เอ่ยชื่อเธอขึ้น ก่อนหญิงสาวจะเอี้ยวตัวหันกลับไปมองทางเจ้าของต้นเสียงทันที “คุณหมอนัตถ์!!” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งรีบสาวเท้ายาว ๆ เข้ามาหาหญิงสาว ผู้เคยเป็นคนไข้จำเป็นเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว เขาไม่คาดคิดเลยว่าการที่เขาลาพักร้อน และเลือกที่จะมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่จะโชคดีได้เจอกับเธอ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักไปทันทีเมื่อบอดี้การ์ดที่ติดตามเธอมา ได้เดินเข้ามาขวางหน้าชายหนุ่มเอาไว้ “พวกคุณมายืนขวางผมทำไม ถอยไป” นายแพทย์หนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด พรางจ้องหน้าผู้ชายทั้งสองคนอย่างเอาเรื่องเช่นเดียวกัน ธนัตถ์

ตอนที่ 38 ไม่มีสิทธิ์ กนกรดาเดินออกมาด้านนอกตัวบ้านพักก็เจอเข้ากับเมธีลูกน้องคนสนิทยืนอยู่ ส่วนลูกน้องซึ่งเป็นบอดี้การ์ดอีกสองคนต่างก็ยืนอยู่คนละจุด “คุณกระต่ายจะไปไหนครับ” เมธีถามขึ้นอย่างสุภาพ “พี่เมธี เอ่อ...ต่ายขอออกไปเดินเล่นที่ชายหาดได้ไหมคะ?” “คุณกระต่ายขออนุญาตนายหรือยังครับ ถ้านายไม่อนุญาตผมก็ไม่สามารถให้คุณต่ายไปได้” “ให้ต่ายไปเถอะนะคะ ต่ายไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ เพราะต่อให้หนียังไงก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี ตอนนี้คุณอาชาเขาก็กำลังมีแขก เขาไม่ได้สนใจอะไรหรอกค่ะ เขาคงสนใจแต่กับผู้หญิงของเขา” ประโยคหลังถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ประกอบกับสายตาที่ดูวูบไหวไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนเธอจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ “คุณกระต่ายพูดเหมือนกำลังหึงนายเลยนะครับ” เมธีพูดขึ้นพลางยิ้มปริ่มมุมปาก “ปะ เปล่านะคะ ต่ายจะไปหึงเขาได้ยังไงกันคะ คุณอาชากับต่ายไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” “แต่ผมว่าเป็นนะครับ” เมธีพูดเพียงแค่นั้น และไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เขาได้แต่มองหน้าเด็กสาวตรงหน้าและยิ้มปริ่มมุมปากให้กับความคิดของตัวเอง เขารู้ดีว่าผู้เป็นเจ้านายตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว และเปลี่ยนไปเพราะอะไ

ตอนที่ 40 เปิดตัว สายตาคมกริบของทั้งสองหนุ่มที่มีนามว่าคีตภัทรและเจได ต่างจ้องมองผู้เป็นเจ้าของพูลวิลลาแห่งนี้ ซึ่งเดินสาวเท้าเข้ามาโอบเอวคอดกิ่วและนัวเนียแม่กระต่ายน้อยคู่แค้นแสนรัก พวกเขามองปราดเดียวก็รู้ว่าที่เพื่อนอย่างอาชาไนยลงมาช้า ก็คงจะเป็นเพราะมัวแต่จับแม่กระต่ายน้อยกิน และคงจะกินอิ่มจนแทบจะลุกไม่ได้ “เบา ๆ หน่อยสิวะอาชา เดี๋ยวน้องกระต่ายได้เฉาตายคามือไปก่อนนะโว้ย!” เจไดชายหนุ่มผู้พูดจาโผงผางไม่เกรงใจใครได้พูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย เมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่เกาะแกะคลอเคลียสาวน้อยร่างบาง และคำพูดของเจไดทำเอาคนที่อายุน้อยที่สุดในนี้อย่างกนกรดา แทบจะสำลักไวน์ที่ยกขึ้นมาจิบจนหน้าดำหน้าแดง แค่ก แค่ก แค่ก!! “กระต่ายค่อย ๆ ดื่มสิครับ เป็นอะไรไหม!!” อาชาไนยลูบหลังให้เธอไม่หยุด พร้อมกับกุลีกุจอหาทิชชูเพื่อมาเช็ดปากให้กับเธออย่างห่วงใย ทำเอาเพื่อนอย่างคีตภัทรและเจไดอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ “ดีขึ้นแล้วค่ะ มะ ไม่เป็นไรแล้ว” กนกรดารีบพูดขึ้นมาอย่างติด ๆ ขัด ๆ ก่อนจะรีบก้มหน้ามองแก้วไวน์แดงในมือ และเธอแทบจะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาสายตาล้อเลียนของบรรดาเพื่อนเขาเลยจริง ๆ ก่อนทุกคนจะหัวเรา