All Chapters of ไม่คิดจะรัก: Chapter 31 - Chapter 40

วันหยุดยาวผ่านไปแล้ว เช้าวันนี้ภูเมฆาเลยตื่นนอนเร็วกว่าปกติแต่เขาไม่ได้ลงไปออกกำลังกายอย่างเคย ชายหนุ่มกำลังเตรียมอาหารเช้าให้กับตนเองและกัญญ์วราเพิ่งจะได้นอนไปเมื่อตีสอง “พี่ภูทำอะไรคะ กลิ่นหอมฉุยเลยค่ะ” “ข้าวต้มปลาครับ ของหนูไม่ใส่ขิงแต่ใส่ขึ้นฉ่ายเยอะๆ ใช้ไหม” “ค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่ภูรู้ใจหนูที่สุดเลย” “ลองชิมดูนะครับว่ารสชาติดีไหม” “อ๊ะ! ….” หญิงสาวรีบไปหน่อยข้าวต้มร้อนเลยลวกปาก “ไหนพี่ขอดูหน่อย ปากพองไหม” “ไม่หรอกค่ะ หนูก็แค่ตกใจ” ภูเมฆาเดินมาใกล้ก้มลงมองปากเล็กแล้วก้มลงเบาๆ ทำเอาอีกคนอายจนหน้าแดงที่เห็นเขาอ่อนโยนกับแบบนี้ “เจ็บมากไหม” เขาเกลี่ยปลายนิ้วไปบนปากนุ่มของหญิงสาวอย่างเบามือ “ไม่ค่ะ พี่ภูเป่าเมื่อกี้หนูก็หายเจ็บเลยค่ะ” “อย่ารีบกินสิครับยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ” “หนูจะรีบไปเจอเพื่อนค่ะ อยากเอาของฝากไปให้แล้วเราก็มีเรื่องคุยกันเยอะเลยค่ะ” “ในนั้นมีเรื่องพี่ด้วยไหม” “พี่อยากให้มีไหมล่ะคะ” “แล้วแต่หนูเลย พี่ยังไงก็ได้ ว่

หลังจากทำงานอย่างหนักมาทั้งสองสัปดาห์ วันนี้ก็ถึงวันที่ทั้งสองคนนัดกันไปเที่ยวทะเล “พี่ขอแวะที่ไซต์งานหน่อยนะ เพราะเป็นทางผ่าน น่าจะคุยกับหัวหน้าวิศวะไม่นาน” ภูเมฆาที่นั่งอยู่ประจำที่คนขับหันมาบอกกับกัญญ์วรา “ได้ค่ะ” พอมาถึงบริเวณที่ใช้ก่อสร้างคอนโดหรูริมแม่น้ำของเจ้าสัวเรวัฒน์ชายหนุ่มก็จอดที่ด้านหน้าและบอกให้หญิงสาวนั่งรอ “พี่ภู หนูขอไปเดินริมแม่น้ำได้ไหม พี่คุยงานเสร็จตอนไหนก็ค่อยโทรตาม” “ได้สิ แต่หนูอย่าไปไกลมากนะ” “ไม่ไกลหรอกค่ะ ตรงนู้นมีเก้าอี้ด้วยหนูว่าจะเดินไปนั่งรอ” กัญญ์วราเดินมาไม่นานก็มาถึงเก้าอี้ไม้ตัวยาวริมแม่น้ำ มองไปข้างหน้าก็เป็นทางเดินเล็กๆ ที่ปูด้วยอิฐตัวหนอน ซึ่งเวลานี้ยังไม่สายเท่าไหร่จึงยังมีคนมาวิ่งและเดินออกกำลังกายอยู่บ้าง ระหว่างกำลังมองบรรยากาศโดยรอบเธอก็สะดุดตากับชายสูงวัยคนหนึ่งที่น่าจะมาเดินออกกำลังกายแต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติเพราะจู่ๆ ชายสูงวัยก็นั่งลงกับพื้นทั้งที่อีกนิดเดียวก็จะถึงเก้าอี้ไม้อีกตัว หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วงและเมื่อเห็

กัญญ์วราเลือกซื้ออาหารและเดินทานไปด้วยบางครั้งก็หันมาป้อนให้คนตัวโตที่เดินอยู่ข้างๆ การเดินเที่ยวแบบนี้ให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับคู่รักที่มาออกเดตและนั่นก็ทำให้หญิงสาวเดินยิ้มอย่างมีความสุข แต่คงเพราะเอาแต่ยิ้มและอยู่กับความคิดของตัวเองมากไปหน่อยเธอเลยเดินชนกับคนที่เดินสวนมาอย่างจัง “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” กัญญ์วรารีบขอโทษ “ไม่เป็นไรค่ะ” อีกคนก็เดินเหม่อมาเหมือนกันเลยไม่ติดใจอะไร “เป็นอะไรไหมคะ” “พี่ไม่เป็นไรค่ะ แต่เสื้อน้องเลอะไปหมดแล้ว ไปหาที่เปลี่ยนก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวพี่ซื้อตัวใหม่ให้” พอหญิงสาวคนนั้นพูดกัญญ์วราเลยก้มหน้ามองก็เห็นว่าเสื้อยืดของตัวเองนั้นเปื้อนไปด้วยคราบไอติมเต็มไปหมด “ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง” “ใบตองมันยืนทำอะไรอยู่” ภูเมฆาที่เดินล่วงหน้าไปแล้วย้อนกลับมาตามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่เดินตามเขาไปที่รถ “บอส” “คุณดา” “บอสมาเที่ยวเหรอคะ” “ครับ” กัญญ์วรามองหน้าคนรักสลับกับผู้หญิงที่เธอเดินชนแล้วก็พอจะเดาออกว่าเธอน่าจะเป็นเลขาของภูเมฆาเพราะเคยได้ย

เช้าวันจันทร์กัญญ์วราก็มาทำงานตั้งแต่เช้าเหมือนอย่างทุกครั้งแต่พอมาถึงแผนกก็อดแปลกใจไม่ได้ เพราะพี่ฟ้ามาถึงที่ทำงานก่อนทั้งพี่ปกติแล้วพี่ฟ้าจะเข้ามาทำงานทีหลังเธอครึ่งชั่วโมง “สวัสดีค่ะพี่ฟ้า วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ” “สวัสดีจ้ะใบตอง” “พี่ฟ้ามองหน้าใบตองแปลกๆ มีอะไรหรือเปล่า” “อันที่จริงพี่ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่ถามก็คงไม่สบายใจและระแวงอยู่แบบนี้แน่ๆ เอาเป็นว่าพี่จะถามคำถามใบตองสักคำถามหนึ่งถ้าคำตอบคือไม่ใช่ใบตองต้องสัญญาว่าจะไม่ถามอะไรเพิ่มเติม” “พี่ฟ้า ทำไมมันซับซ้อนจังคะ ใบตองชักจะกลัวกับคำถามของพี่แล้วนะคะ” “คำถามง่ายเองๆ”“อย่าเพิ่งถามได้ไหม รอให้มะเหมี่ยวมาก่อน” “เรื่องนี้มันเป็นความลับพี่ไม่อยากให้คนอื่นรู้พี่ถึงต้องมาคุยกับใบตองตั้งแต่เช้าไงล่ะ” “ใบตองใจคอไม่ค่อยดีเลยค่ะ พี่ฟ้าจะถามอะไรคะ แล้วถ้าคำตอบไม่ดี พี่จะฟ้าจะประเมินให้ใบตองผ่านงานไหม” “คะแนนประเมินของใบตองกับมะเหมี่ยวพี่ส่งให้พี่พรตั้งแต่วันศุกร์แล้วเพราะฉะนั้นเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับคะแนนเลย” “แบบนี้ค่อย

เวลาในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว กัญญ์วราเรียนจบและเริ่มทำงานได้เกือบหนึ่งสัปดาห์ หญิงสาวได้ทำงานในบริษัทเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโด พอเริ่มทำงานชีวิตก็เปลี่ยนไป เพราะในแต่ละวันเธอต้องทำงานอย่างหนักและพอกลับถึงบ้านก็เหนื่อยจนแทบไม่มีเวลาให้กับภูเมฆา ทางด้านชายหนุ่มก็ไม่ต่างกันช่วงนี้เขามีงานด่วนเข้ามาทำให้ในแต่ละวันจะกลับค่อนข้างดึก พอมาถึงคอนโดก็รีบอาบน้ำเข้านอน พอเข้าเดือนที่สองงานของกัญญ์วราก็เริ่มลงตัวมากขึ้นแต่ดูเหมือนว่างานของภูเมฆานั้นจะยังคงยุ่งอยู่จนเธออดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่มีเวลาให้ “พี่ภูคะ วันหยุดนี้เราไปเที่ยวกันดีไหมคะ” “พี่ไม่ว่างเลยน่ะสิ” “แล้วอาทิตย์หน้าล่ะคะ ว่างไหม” “ต้องรอดูอีกทีนะ พี่ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้หนูเลย” “หนูเข้าใจค่ะ” กัญญ์วราได้แต่ฝืนยิ้มให้กับสิ่งที่เขากำลังโกหก วันนี้หญิงสาวบังเอิญเจอกับเลขาของแฟนหนุ่มจึงถามว่างานยุ่งไหม แต่คำตอบที่ได้คือไม่มีงานยุ่งหรืองานเร่งอะไรและยังบอกเธอว่ารู้สึกอิจฉาที่ภูเมฆารีบกลับก่อนเวลาทุกวัน ซึ่งมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอรู้จากภูเมฆา