All Chapters of ฮูหยินแม่ทัพไม่ง่าย: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 มิได้เอาใจแต่กำลังเจรจา เรือนใหญ่ ตระกูลเสิ่น เสิ่นซูอิงนั่งเคียงข้างเสิ่นฮูหยินฟังอี้เหมยรายงานเรื่องวันนี้ ด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม “อืม วันนี้พวกเจ้าทำได้ดีมาก” จากนั้นลัวมามาก็หยิบถุงเงินส่งให้อี้เหมย หญิงสาวรับมาด้วยสีหน้าแช่มชื่น“ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ”“หากมีเรื่องอันใดก็รีบมาแจ้งข้า เรื่องในเรือนนั้นเพียงเล็กน้อยก็ต้องรายงานทั้งหมด”สีหน้าของอี้เหมยคล้ายมีเรื่องบางอย่าง สวีเหยียนจึงถามขึ้น“มีเรื่องอันใด” “ก่อนที่บ่าวจะออกมา พ่อบ้านได้นำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะหายากตัวหนึ่งมามอบให้แม่นางกู้ เห็นว่าเป็นของที่ท่านโหวเป็นคนสั่งการกำชับเป็นพิเศษเจ้าค่ะ” “เสื้อคลุมจิ้งจอก ?”“เจ้าค่ะ..สิ่งของอื่น ๆ ที่ได้รับในวันนี้ ใบหน้าแม่นางกู้ล้วนเต็มไปด้วยยินดี ทว่ามีเพียงเสื้อคลุมขนจิ้งจอกตัวนี้ ที่นางมองด้วยสายตาเศร้าสร้อย บ่าวยังแอบเห็นนางยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากด้วยเจ้าค่ะ” เสิ่นซูอิงคิ้วขมวด“ท่านแม่ เรื่องเช่นนี้ก็ต้องให้บ่าวมันรายงานด้วยหรือเจ้าค่ะ ข้ามองว่าดูพวกเราจะใส่ใจนางมากไปเสียหน่อย”ในสายตาเสิ่นซูอิง กู้เฉียวจิงก็เป็นเพียงสตรีที่ไม่มีฐานะอันใด แม้นา

ตอนที่ 13 ถือโอกาส กู้เฉียวจิงเดินกลับเรือนด้วยอาการเหม่อเล็กน้อย มือในแขนเสื้อกำเงินยี่สิบตำลึงที่พึ่งได้จากกัวเล่อเยี่ยนเบา ๆ สิ่งที่นางต้องการมิใช่เงิน เสิ่นเยี่ยหงมีทั้งพลังและอำนาจ หากนางจะสลัดบุรุษผู้นี้จะต้องอาศัยบารมีผู้อื่นร่วมด้วย ไม่อยากนั้นหากหนีออกไปโดยไม่วางแผนอาจจะถูกจับกลับมาไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก สร้างความสัมพันธ์กับผู้ที่มีวาสนาสูงสุดในที่นี่นับว่าเป็นหนทางที่ดีและสะดวก ตอนนี้นับได้ว่าเป้าหมายสำเร็จในระดับหนึ่ง เมื่อมาถึงเรือนสาวใช้ก็ช่วยกู้เฉียวจิงปรับเปลี่ยนชุด เสร็จแล้วนางก็หันไปบอกสาวใช้ทั้งสอง “ข้าอยากจะนอนพักสักครู่ พวกเจ้าออกไปเถอะ” เมื่อประตูปิดสนิท กู้เฉียวจิงจึงเริ่มออกกำลังกายแบบเสริมกล้ามเนื้อ “ถึงแม้จะไม่วรยุทธ์หรือวิชาตัวเบา อย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้กลายเป็นสตรีอ่อนแอได้” ทว่าร่างกายของกู้เฉียวจิงบอบบางยิ่งนัก แขนขาไร้เรี่ยวแรง จับไปส่วนใดก็ล้วนอ่อนนุ่ม กู้เฉียวจิงรู้สึกขัดใจ นางจึงหวังจะบริหารสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาใหม่ ทว่า ยืดแขนขาไม่กี่ท่า เสียงหายใจของนางก็กระชั้นถี่ เมื่อรู้สึกว่าไม่ไหว

ตอนที่ 15 แสร้งปล่อยเพื่อจับ รุ่งอรุณมาเยือนแต่กู้เฉียวจิงก็ยังไม่ได้สติ อี้เหมยรู้สึกผิดปกติจึงไปตามหมอตรวจอาการ หมอฟางลู่หลังจากจับชีพจรเสร็จก็เอ่ยพูดขึ้น “แม่นางกู้เพียงอ่อนล้าปล่อยให้นางพักผ่อนและดื่มยาบำรุง อาการก็จะดีขึ้น”อี้เหมยพยักหน้ารับคำ หลังจากท่านหมอกลับไปนางก็ไปกำชับห้องครัวตุ๋นน้ำแกงบำรุงร่างกายรอกู้เฉียวจิงตื่นเมื่อประตูปิดลง ดวงตาของกู้เฉียวจิงก็พลันลืมขึ้น ตั้งแต่ตอนที่หมอมาตรวจร่างกาย นางก็รู้สึกตัวแต่เสแสร้างหลับต่อ ดวงตาใสกระจ่างกะพริบถี่ เพื่อมองเบื้องหน้าอีกครั้งชัดมากทุกอย่างเห็นชัด แม้กระทั่งเสียงที่อยู่รอบนอกเรือน เสียงองค์รักษ์ตรวจเวรยามด้านข้าง ไกลออกไปหากตั้งใจฟังนางยังได้ยินเสียงบุตรชายของนาง มหัศจรรย์ยิ่งนัก กู้เฉียวจิงสะทกสะท้านใจ นี่คือความพิเศษของคนฝึกวรยุทธ์หรือ นางขยับกายลุกขึ้นรู้สึกถึงร่างกายที่เบาคล้ายจะล่องลอยได้ พอนางลุกขึ้นยืนฝีเท้าก็แผ่วเบาไร้เสียง กู้เฉียวจิงรู้สึกคอแห้ง กำลังจะรินน้ำดื่ม น้ำในกา เย็นเสียแล้ว จึงเอ่ยพูดขึ้น “ใครอยู่ข้างนอกบ้าง”อี้หลิงที่รอปรนนิบัติก็รีบพูดขึ้น “ข้าน้อยเองเจ้าค่ะ”จากนั้นก็

ตอนที่ 17 ข้าไม่ยินยอมเป็นอนุใกล้ที่จะกำหนดวันแต่งเกาเหยาชุนเข้าจวน เพื่อป้องกันความผิดพลาดและก่อนที่จะพูดคุยกับบุตรชาย เสิ่นฮูหยินจึงเรียกกู้เฉียวจิงเข้าไปพูดคุย“ข้าคารวะเสิ่นฮูหยินเจ้าค่ะ”กู้เฉียวจิงยังคงมีอัปกริยาเรียบร้อย แม้จะไม่ตรงแบบแต่ก็มิได้ดูเคอะเขินน่าขายหน้า เสิ่นฮูหยินหรี่ตามองพินิจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น“ลุกขึ้นเถอะ เจ้ามาอยู่ที่จวนได้หลายวันแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง คุ้นเคยกับที่นี่บ้างแล้วหรือยัง”“เรียนฮูหยิน ข้าเริ่มคุ้นเคยบ้างแล้วเจ้าค่ะ”เสิ่นฮูหยินถอนหายใจเบา ๆ คล้ายมีเรื่องหนักใจบางอย่าง “ในเมื่อเริ่มคุ้นเคยแล้ว เจ้าคงพอรู้อยู่บ้างกระมังว่าท่านหงอี้โหวคือบรรดาศักดิ์ที่พระราชทาน มีฐานะสูงส่งฮูหยินเอกก็ต้องเพียบพร้อมในทุกๆ ด้าน...ข้าพูดเช่นนี้อย่าหาว่าข้าใจดำเลยนะ”กู้เฉียวจิง เงยหน้ามองเสิ่นฮูหยินคล้ายตกตะลึงอยู่บ้าง จากนั้นนางก็ก้มหน้าพูดตอบ“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ...ข้าตระหนักถึงฐานะของตนเองดี ตั้งแต่คืนแรกที่มาอยู่ที่นี่ ข้าก็ได้บอกเจตนากับท่านโหวไปแล้ว ว่าต้องกลับหมู่บ้านอี้หลาง แม้ว่าข้าจะเป็นหญิงชาวบ้าน ทว่าก็ไม่เคยคิดจะเป็นอนุผู้ใด” ดวงตาของเ

ตอนที่ 19 หลบไปสักพัก กลับถึงเรือนกู้เฉียวจิงก็บอกอี้เหมยว่าต้องการอาบน้ำพร้อมสั่งคน มื้อเย็นนี้นางจะไปทานมื้อเย็นที่เรือนกู้ซวิน ภาพมารดาแต่งกายอย่างประณีตงดงามด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าครามปักขอบด้วยดิ้นเงินพลิ้วไหว ปักปิ่นหยกดูสง่างาม กลิ่นอายเฉียบคมกว่ายามดั่งผู้ฝึกวรยุทธ์ กู้ซวินรู้สึกว่าวันนี้มารดาไม่เหมือนเดิม กู้เฉียวจิงตักเนื้อเป็ดตุ๋นที่นางสั่งให้ครัวทำให้เป็นพิเศษ ใส่จานบุตรชายแล้วพูดขึ้น “เมื่อก่อนแม่เห็นว่าเจ้าอยากทานมาก เจ้าลองทานดูสิ ใช่รสชาติที่ซวินต้องการหรือไม่” เด็กหนุ่มรีบคีบเนื้อเป็ดเข้าปากทันที “อร่อยมากขอรับท่านแม่...ข้าชอบยิ่งนัก” “ชอบก็ต้องทานเยอะ ๆ” กลิ่นอายรอบกายสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความสุขและอบอุ่น กู้เฉียวจิงสอบถามเรื่องเรียนบุตรชาย ได้ยินว่าเขาได้รับคำชมจากอาจารย์อยู่บ่อยครั้งก็ทำให้นางรู้สึกอิ่มเอมยิ่งนัก การมีบุตรมันเป็นแบบนี้เอง “เมื่อเช้านี้...ท่านพ่อมาหาข้าด้วยขอรับท่านแม่” กู้เฉียวจิงชะงักไปเล็กน้อย นางรู้ว่าเพราะหายไปหลายปีเสิ่นเยี่ยหงมีสิ่งที่ต้องจัดการมากมาย แม้กระทั่งเ